Ty Twórca

Ostatnio było o zmianie, dziś jest o tworzeniu. 

Dlaczego chociaż my się zmieniamy to nasi najbliżsi nadal są tam gdzie byli i nic się nie zmienia?

Tak jak zmianę w innych możemy rozpocząć tylko, poprzez zmianę w sobie, tak samo jest
z tworzeniem
i postrzeganiem.

Ich, siebie, świata.

Czy nie jest czasem tak, że podświadomie blokujemy komuś możliwość zmiany? Przyzwyczajamy się do pewnych postaw, zachowań, sposobów bycia. A potem, nawet jeśli nasz światopogląd uległ zmianie, to wchodzimy w wyuczoną rolę np. ja vs. moja mama. Nic się nie zmienia.

Istnieje w mojej głowie obraz tej osoby. Wypracowany od lat, sztywny. Chociaż przesiaduję przed nim
i doszukuję się ukrytych znaczeń i ćwiczę w wydobywaniu piękna, jednak nadal kreska malarza nie przypada mi do gustu i całość jest zniekształcona przez brzydką ramkę.

Obraz nie powstaje z brzydką ramą. To my wieńczymy dzieło mistrza.

Wiem, że czasem trudno jest dojrzeć całość obrazu mimo tych ram, jednak ćwiczenie się w tej umiejętności, jest realną szansą dla innych. Oraz szansą dla nas - na wzięcie pod kontrolę własnych emocji, zmierzenie
z nawykami myślenia, wyprostowanie krzywych przekonań na temat drugiej osoby.

Takim nawykowym wrzucaniem kogoś w sztywne ramy osoby np. kłótliwej, czepialskiej, histerycznej, będziemy równie automatycznie reagować na jakąkolwiek jej aktywność.

Nawet gdyby ta osoba świadomie próbowała coś zmienić, to dzięki naszemu zamknięciu odbije się od ściany i minie jej jakakolwiek ochota do zmieniania czegokolwiek. 

Co więcej - wsadzi w ramkę nas. Też brzydką.

I nie chodzi tu o tworzenie katalogów osób i przejmowanie się czyjąś opinią. 

Tylko o podejście do drugiej osoby i zastanowienie się, zanim swoją odpowiedzią wykreujemy nowy, brzydszy świat.

Tak, piszę bazując na swoim doświadczeniu, i tym na czym się złapałam - mianowicie alergiczną reakcją na osobę, która po prostu weszła do pokoju. Cały wachlarz emocji i idących za nimi, samonakręcającymi się historiami dodałam ja. 

To ja tworzę innych. To obraz w oczach innych, tworzy w pewnym stopniu mnie (np. ta nieszczęsna ramka z automatu pierwszego wrażenia). 

OMG, ten wpis nie jest o cudach. 

Raczej o rutynie dnia codziennego i przekleństwie automatyzacji człowieka. 

(to ma też swoje jaśniejsze strony mocy, ale to nie dzisiejszy temat).

Na zakończenie mam kilka drobnych wskazówek, jak tworzyć siebie i obraz drugiego człowieka tak, by był bilansem zalet, szans, zagrożeń, słabszych stron i wyjątkowych cech (USP?). 

Pamiętaj:

1. Świadomość

Nie wszyscy na świecie wyznają rozwój, pracę nad sobą i wzmacnianie samoświadomości. 

2. Różnorodność 

Każdy jest inny, przyjdzie Ci się zmierzyć z tysiącem przekonań, odmiennych postaw, wierzeń, wzorców i...każde będzie prawdziwe dla tej osoby, z którą przyjdzie Ci się zmierzyć. 

3. Wzór

Wzór na słuszność przekonań, poglądów, wyznań itp. nie istnieje, ale mogę podzielić się jednym z bardziej uniwersalnych spostrzeżeń, które pomoże:

4.Twoja wolność, kończy się tam, gdzie zaczyna się cierpienie drugiej istoty. Gdzie jako istotę można rozumieć również planetę Ziemię :P 

5. Współczucie, empatia, zrozumienie...

Nie oznacza to, że będę się biczować, by zjednoczyć się w bólu z cierpiącym światem. Nie oznacza to tez, że będę usprawiedliwiać bezsensowne krzywdy lub, że będę godzić się na wszystko. Nie.

Po prostu - druga osoba ma emocje. Czuje, cierpi, chce być akceptowana, tak samo jak i Ty lub ja. 

6. Wszyscy chcemy doooobrzeeee! 
Ponoć piekło tym wybrukowane, jednak nie wierzę tym, którzy tak mówią - bo chyba nigdy tam nie byli. 
Skoro ta druga osoba, często bliska nam, też chce dobrze, to może byśmy sobie pomogli?

Tyle ode mnie (i dla mnie) ze wskazówek, teraz Wasza kolej ;)