Zbuntowana niezgodna - o książce Veronici Roth

czyli film będzie lepszy. 

Obejrzałam ostatnio Niezgodną - film na podstawie książki Veronici Roth o tym samym tytule. Fabuła filmu opowiada o wizji postapokaliptycznego świata, który aby żyć w pokoju został podzielony na frakcje. Akcja toczy się w Chicago. Główną bohaterką jest Beatrice, należąca do frakcji Altruistów - chodzą na szaro, pomagają wszystkim, stawiając siebie na ostatnim miejscu. Jednak zbliża się dzień testu, w którym każda z młodych osób, zostanie przydzielona do frakcji, odpowiadającej ich talentom
i umiejętnościom. Oczywiście przydzielenie na podstawie testu jest czysto orientacyjne, każdy z nastolatków może później wybrać, do której frakcji chce przynależeć. Przeważnie młodzi wybierają swoje rodzime frakcje, jednak zdarzają się zmiany. I Beatrice wybiera... Nieustraszonych - frakcję dziką i wolną.

Tak mniej więcej rozpoczyna się film - co do książki to przyznaję, że pierwszego tomu nie czytałam. 

Film mnie wciągnął, zauroczył i skłonił do wystawienia dosyć wysokiej oceny na Filmwebie (chyba 8, ale może to był efekt świeżości i działanie pod wpływem emocji, poza tym lubię romansidła). 

Podobne czułam się po obejrzeniu Igrzysk Śmierci - pobiegłam do księgarni i zaopatrzyłam się w pierwszy tom, dwa dni później w drugi, a następnie trzeci. Połknęłam całą trylogię, bo nie mogłam czekać na kolejną część filmu. 

Niezgodna należy do tego typu produkcji, które jeśli Ci się spodobają, to prawdopodobieństwo, że po filmie skoczysz po książkę, bo nie wytrzymasz z ciekawości co jest dalej - jest ogromne. 

Podobnie było ze mną - niecierpliwość nie pozwoliła mi czekać do 2015 na drugą część. 

Rozpoczęłam zatem lekturę drugiego tomu trylogii Veroniki Roth - "Zbuntowana". 

I tak przez większość książki. 

"jestem uzależniona od tej książki, nie jest wcale genialna i to kolejna bohaterka, która wkurwia mnie swoją bezmyślnością i doskonałą umiejętnością do rozpierdalania związku z zajebistym facetem"

To była moja pierwsza refleksja, którą podzieliłam się z przyjaciółką, będąc już przy dwusetnej stronie "Zbuntowanej". Moja antypatia do głównej bohaterki wynikała z jej lekceważącego podejścia do swojego życia oraz melodramatycznych konfliktów wewnętrznych w stylu: "Och nie mogę mu powiedzieć co mnie gryzie, co on sobie o mnie pomyśli! Och jakie mam poczucie winy, że go okłamuję, ale i tak go okłamię!". Krew mnie zalewała. 

No ale dobra, to przecież nastolatka i trzeba jej przyznać, że jak na 16 letnią osobę, ma dość lotny umysł i cięty język, co przemawia zdecydowanie na plus. Czytałam dalej.

To co wkurwiło mnie najbardziej w jej zachowaniu, to narażanie swojego życia wbrew zaleceniom i prośbom chłopaka. W filmie postać Tobiasa posiadała charakter, co niestety jest spłycone w książce (przynajmniej z mojego punktu widzenia) i dostajemy postać, która ma trzy tryby działania: rozkazuję, kłócę się z Triss, kocham Triss i robię wszystko by ją obronić.

Triss robił na przekór prośbom Tobiasa, raz za razem wystawiając się na niebezpieczeństwa i lekkomyślnie pakując się w coraz groźniejsze sytuacje. Miałam ochotę ją rozszarpać za jej głupotę - "idź giń, głupia!" ... a potem nagle mnie olśniło.

Dlaczego zawsze kobieta ma słuchać się swojego mężczyzny i potulnie wypełniać jego prośby i zalecenia, skoro jej zależy na czymś innym? Najwidoczniej nie rozumieją się i wystąpił konflikt na poziomie wartości - a o tym ciężko dyskutować i przekonywać się, kto ma racje, skoro każdy ją ma i nie ma jednocześnie. 

No offence panowie - Tobiasowi zależało na dziewczynie, kochał ją, chciał chronić. Poza tym był inteligentny, dojrzały, troszeczkę starszy od niej i nie widział sensu w poświęcaniu życia dla dobra większości. Czy coś w tym stylu.

Doszło do mnie, że Zbuntowana Triss, po prostu podąża za głosem swojego serca, a mężczyzna (ten konkretny) - choćby nie wiadomo jak bardzo ją kochał nie rozumie, że czasem podążać za głosem serca, może oznaczać wbrew czyjejś woli, a nawet na przekór zdrowemu rozsądkowi.

Po tym wniosku łagodniej spojrzałam na Triss i nieco surowiej oceniłam Tobiasa.

Zresztą Triss to inteligentna, przenikliwa dziewczyna, która może i robi co chce, ale z pewnością jest wierna sobie.

Zgadzam się w 100%

Ps. Skończyłam. Jak ja nie cierpię zakończeń, które każą sięgnąć po kolejny tom!