Coffee Lady - czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media #2

"- Co Ty tutaj robisz? - spytał rozsądek.  

http://pl.pinterest.com/pin/189573465538617166/

- Jestem naiwna. - odpowiedziała."

Istotną informacją na wstępie do tego postu jest to, że jest sobota.
Dzień teoretycznie wolny, dla większości pracujących od poniedziałku do piątku.
Jeśli chodzi o jednoosobowy dział PR/social media - różnie to bywa.
Tak jak pisałam ostatnio, jestem osobą początkującą - jednak czytając artykuły doświadczonych superbohaterów branży PR/social media, już doświadczam prawdziwości tych słów.
Swoją drogą świetne artykuły:

Community manager – prawdziwy rzecznik marki?

Community Manager po polsku

Więc jest sobota, a ja jestem w pracy. Dosłownie. Zresztą, fizycznie lub na odległość - mimo iż zajmuję się tylko dwoma profilami na FB (plus strony, Twitter, LinkedIN) to i tak trzeba być w gotowości do działania praktycznie cały czas. 
Wiem, że są narzędzia ułatwiające pracę, porządkujące, planujące i automatyzujące cały proces. Pewnie to kwestia czasu - ale póki co (może naiwnie?) wyznaję zasadę działania tu i teraz. Zaplanowanie publikowanych treści - ok, jasne, jak najbardziej - porządek musi być, jednak w pewnym sensie jest to jak serwowanie odgrzewanych kotletów. 
Można zadać sobie tutaj pytanie - co zrobić by planować i nie serwować odgrzewanego żarcia?
Odpowiem sobie na nie osobiście i wtedy umieszczę w poście. Ale nie dziś.

Dziś jest sobota.
Wczoraj ok 17:30 naiwnie myślałam, że mój tydzień pracy się skończył. Potrzebowałam tej soboty, by wreszcie zająć się sobą, swoim prywatnym bałaganem - wiadomo WSP - Wielkie Sobotnie Porządki.

Złudzenia na szczęście rozwiały się z poranną mgiełką snu i razem z dźwiękiem telefonu przypomniały mi, że moje obowiązki jako Community Managera i jednoosobowego działu PR/Social Media sięgają dalej. Mianowicie do...
...kontaktu osobistego i bycia gotowym do pomocy 24/7.

Media społecznościowe to kontakt z żywym człowiekiem. Po drugiej stronie monitora - jest osoba, która ma swoje potrzeby. Czasem te potrzeby to nie soczysty content, tylko gorąca kawa i pyszne ciastko z czekoladą.

Znalezione na:
 http://socialfresh.com/community-manager-report-2013/

Zrobienie kawy i przyniesienie ciastek raczej nie ma nic wspólnego z działaniem w social mediach. Nie zrobię słit foci i nie wrzucę na profil firmy X, że oto gościom Y i Z serwujemy ciasteczka "Cośtam czekolada wow".
Ale jakby na to spojrzeć pod kątem budowania wizerunku - to chyba nie można bardziej zadbać o klienta, niż jednego dnia widzieć jego "lajka" pod obrazkiem na profilu, a drugiego móc poznać go osobiście i spytać w czym mogę pomóc.

I proszę nie wyprowadzać mnie brutalnie z błędu - przynajmniej dopóki nie wrócę do domu i nie zrobię Wielkich Sobotnich Porządków ;)

Dla stetryczałych, cynicznych i kompletnie zdemotywowanych marud...

...z uczuciem i miłością ;) 

Dostałam feedback od czytelnika.

Na pierwszy rzut oka wpisy w klimacie motywacyjno - cudownym wydają się być tęczową kupką jednorożca, która jak wszyscy wiedzą jest zrobiona z konfetti i cukru pudru. 

Nawet czekoladoholicy i fanatycy Hello Kitty mogą umrzeć z przedawkowania słodyczy i inspiracji. Pozytywne myślenie jest taką cukrową pożywką - uderza do głowy, dodaje energii, taka amfa dla mózgu. 

Często w tym co piszę pojawia się sarkazm - a przede wszystkim spory dystans do rozwoju osobistego. Przeszłam przez obóz (bagno?) rozwoju w zeszłym roku, więc wiem co to nałóg pozytywnego myślenia i motywacji Plażo (Bicz, luźne nawiązanie, termin by Rita Hairwood). 

Pod spodem mojego optymistycznego podejścia czai się cynizm i ironia - czekają na słabszy dzień by wyskoczyć i zaatakować, niczym jadowity wąż bogu ducha winne techniki automotywacji czy sposoby na wzrost efektywności osobistej. 

Bywam smutna, a moje życie nie należy do poukładanych - może nie jestem przykładem "antyładu" ale z pewnością więcej rzeczy sie dzieje, niż je planuję.
To, co jest pewną umiejętnością, którą każdy może w sobie rozwinąć, to spostrzegawczość. Dostrzeganie okazji, możliwości, szans - na poznanie kogoś czy nowe doświadczenie. Często bywa tak, że jestem w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie z odpowiednimi ludźmi. Nie bierze się to z powietrza, nie spada z nieba - choć często nazywam to cudownym prezentem od wszechświata i jestem przekonana, że to los skierował mnie na te a nie inne tory (Ooo wspaniała opatrzności strzeż mnie, czy cośtam).  

Prawda jest taka, że jak wszystko co wartościowe, takie "dary od losu" wymagają wysiłku - poświęcenia czasu i energii oraz ustawienia się w odpowiednim kierunku i podążanie - ileż to razy zgubiłam się, zlazłam z drogi czy kręciłam w kółko! Tak samo wymagające jest podejście do życia, którego można albo pozazdrościć, albo zanegować albo stwierdzić - ja taki/taka nie jestem nigdy nie będę, nigdy się nie zmienię, nie umiem, nie chcę. Można też wejść na tę ścieżkę. Ale są dwie strony medalu.

Aby zrównoważyć optymizm, natura wyposażyła mnie również w umiejętność dogłębnego przeżywania - co jest również wzmacniane poprzez moje praktyki dostrzegania pozytywów. Proste - wzmacniasz wrażliwość, a ona obejmuje wszystko. Czasem wzruszam się, kiedy widzę małą dziewczynkę, która sobie śpiewa. Albo pieska, który śmiesznie macha uchem. True story bro. 

Poza tym melancholia to chyba mój drugi z ulubionych stanów emocjonalnych. Mgliście, deszczowo, jesiennie, kiedy krople wieczoru zraszają liście, a te wirują w swym ostatnim tańcu - ku ciemnej ziemi. 

Mrok.

Jak tu wrzucę jeden z takich tekstów to zobaczycie, że nie taki jednorożec kolorowy! 

A wrzucę!

Wracając do tematu: moi tetrycy, cynicy i kompletnie zdemotywowane marudy! Nie odkryję Ameryki ani nie postawię jako pierwsza stopy na Księżycu, kiedy podzielę się z Wami jedną rzeczą: 

"To od Was zależy". 

To Twój wybór. 

Tak samo jak moim świadomym wyborem jest dostrzegać w ulewie codzienności rzeczy, które są moim powodem do bycia tutaj, do trwania, funkcjonowania, tworzenia, rozwijania się. Do życia. 

Kiedyś ubolewałam nad tym, że tak bardzo chcę podzielić się pięknem świata jakie dostrzegam - w kroplach rosy, zachodach słońca czy zapachu wieczornego powietrza w sierpniu, a nie znajdowałam nikogo, kto by zachwycał się tym razem ze mną. Myślałam jak bardzo jestem samotna z tym zachwytem.

Niedawno nauczyłam się, że to jest dla mnie - taki prezent od wszechświata. Każdy z nas jest inny, więc każdy będzie zachwycał się czymś innym i nikt inny nie ma obowiązku zachwycać się tym naszym małym, wewnętrznym światem razem z nami!

Czy jesteśmy w związku z tym samotni? 

Teraz polecę z holistyczną wizją świata (zawieje spirytualizmem). 

Nie jesteś sam w swoim zachwycie.

Jesteś Ty i cały wszechświat. 

Ale to Twój wybór ;) 

A na koniec motywacyjny obrazek:

Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

http://www.pinterest.com/pin/283445370272167887/

Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

Jak zostać community managerem?

Zaopatrz się w czasopotrajacz, cierpliwość i zainwestuj w szuflady dla osobnych projektów. Lub pojemny umysł. 

Dopiero się uczę. Zaczęłam w czerwcu i od tamtej pory zgłębiam techniki latania w cyfrowych przestrzeniach social mediów. 

Już nie wierzę naiwnie w to,że praca sama się poukłada a zadań będzie z czasem mniej. Kiedy nadrobię zaległości.

Nic się samo nie poukłada a pracy będzie więcej. 

Ćwiczę się w rozpoczynaniu i kończeniu zadań.  Dla mistrza słomianego zapału jest to wyzwanie. Praktykuję też rozsądny multitasking, gdzie największym wyzwaniem jest słowo "rozsądny". Kłania się umiejętności ustalania priorytetów. Planowanie jeszcze człapie na kolanach, ale ciągle do przodu i ogarnia teren wzrokiem. 

Ostatnie miesiące bardzo dobitnie udowodniły mi, że sucha teoria nic nie znaczy bez praktyki. 

Wstaję rano - przeglądam twittera - swojego i dwóch innych profili, którymi się zajmuję. Potem jeszcze Pinterest - żeby wyszukać co ciekawsze smaczki na dzień dobry. Taki drobny rytuał dla obudzenia. Później zajmuję się już sobą. Dopiero w tramwaju, a potem autobusie (ach te remonty w Krakowie,) wracam do social-mediowych rozgrywek. Wczoraj wrzucałam poniedziałkowe motywacje, jadąc w wyjątkowo zapchanym (smutnym?) autobusie. Jest w tym coś ironicznego, kiedy obijam się o ludzi i walczę o równowagę z kierowcą, który za wszelką cenę pragnie mnie jej pozbawić, wrzucając na profil pokrzepiające serca cytaty o świeżym początku i pozytywnym myśleniu. Może faktycznie magiczna moc cytatów spływa na mnie, gdyż niewygody autobusu nikną tak jak i ja znikam w cybernetycznej przestrzeni. Medytuję nad smartfonem - jak ja mogłam żyć bez tego urządzenia?

Świat social mediów fascynuje, wkręcam się w niego i zagłębiam. Splótł się z moim życiem w realu, zresztą - jak wielu innych ludzi. Chyba już nie możemy się oderwać. Zgraliśmy się w jeden pokręcony organizm z facebookiem, twitterem, instagramem, pinterestem, blogiem i setką innych portali społecznościowych. Nie narzekam - stwierdzam fakt. Poza tym, jak wspomniałam wyżej, fascynuje mnie ten wielopoziomowy żywot i splatanie się ze sobą światów. 

W drodze do biura odpisuję na smsa, odpowiadam na wiadomość na twitterze profilu firmy, przeglądam tweety na profilu fundacji. Potem trochę prywaty - trzeba zaopiekować się swoją pączkującą stroną na Facebooku. 

Jednak obsługa 2 firm i ich portali społecznościowych nie trwa aż tyle, by wypełnić 8 godzien pracy, a czasem więcej. Dobrze, że jest Spotify, przerwy kawowe, lunche, obiady ;) 

Żartuję. 

Jest dużo pracy, dużo pisania, dużo małych zadań, które z pozoru wydają się mało ważne a w istocie są kluczowe - by machina biznesu mogło toczyć się naprzód.

Są też błędy. Nie mam na myśli przecinków w złym miejscu. 

Jeśli chce się być skutecznym w social mediach i PRze, trzeba połączyć ze sobą kilka skrajności: długofalowe planowanie oraz błyskawiczne działanie wykorzystujące choćby drobny moment. Chwytanie chwil jak oddechów i ulotnych spojrzeń - to jak robienie zdjęć z zaskoczenia i żart sytuacyjny - najlepsze złapane w tym a nie innym momencie, dobre tylko kiedy dzieje się tu i teraz. Gdzie haczyk?

Ostrożność, przezorność i przewidywanie. Trzeba być trochę taką mamą małego dziecka, które już samo chodzi. Dziecko ma swój rozumek, ale to Ty odpowiadasz za każdy krok, który stawia pod Twoim okiem. Ty masz kierować dzieckiem i uważać by nie obiło sobie głowy o róg szafki lub nie zjadło patyków (pyszności).

Może to tylko trzy miesiące - zapowiedź kolejnych kroków w stronę realizacji misji i zdobycia punktów doświadczenia. Z tą wiedzą przetrwam gdziekolwiek bym się nie zjawiła (no dobra, może gdyby scenariusz z Lost'a się spełnił, to na nie wiele by się to zdało, ale umiem gotować i mam plan na apokalipsę zombie).

Ostatnie trzy miesiące nauczyły mnie też czegoś jeszcze (tzn wiele innych 'jeszcze'). 

Wiary w siebie.

Bez wnikania w pompatyczne szczegóły, na dzisiaj tyle :) 

6 przykładów doskonałych (De)Motywatorów.

Kiedyś napisałam super tekst o motywacji i kilku sposobach na nią. Bazowałam na  wnioskach, które wyciągnęłam z zajęć z dziećmi oraz bezrobotnymi kobietami, a także ze swojego doświadczenia. 

Miałam trzy wnioski:

1. Zajęcia z motywacji z dziećmi, które nie były na tyle zmotywowane by na nie przyjść, to porażka.

2. Bezrobotne kobiety mogą uczyć motywacji innych niezmotywowanych.

3. Łatwiej gadać o motywacji i zmotywować innych niż siebie.

Nie wrzucę tutaj tego tekstu, bo jest pseudo-mądry i rozwojowy, a nie jestem w nastroju by takie rzeczy głosić. 

Przeszłam na ciemną stronę mocy. Nawet myślałam o tym, żeby założyć jakiegoś hejterskego bloga i tam wylewać nagromadzony we mnie jad na tematy wszelakie. Ale pewnie istnieje milion tysięcy takich blogów, poza tym dbając o dobry nastrój i higienę myśli, wolę siać ziarna pełnowartościowych zbóż pozytywnego myślenia (bezglutenowych) niż chwasty pogardy (wysokich indeksów glikemicznych, cukru i niezdrowych tłuszczy).

Ale wracając do tematu: 

Ciemna strona mocy i motywacja. 

A oto czwarty wniosek:

4. Zabić motywację jest bardzo łatwo. 

Wystarczy, nawet nieświadomie, robić kilka z poniższych rzeczy. Kolejność dowolna. Ilość powtórzeń - według potrzeb:

1. Lawina zadań - za pierwszym drugie, za drugim trzecie, razem z piątym, szóstym siódmym. Kolejne zadania najlepiej dodawać w trakcie wykonywania wcześniejszych, po to by wizja realizacji wszystkich rzeczy odsunęła się w nieskończoność. Nadzieja na wyjście do domu przed 18 zabita. 

2. Twoja wina, bardzo wielka.  

Zawsze jest jakiś winny. Równie dobrze, może to być pierwsza lepsza z brzegu osoba. Na pewno ma coś na sumieniu - bo kto nie ma, lub kto nie obija się czasem w pracy? To jest uniwersalny argument. Jednym ze skuteczniejszych morderców motywacji, jest składanie reklamacji o każdą bzdurę oraz obwinianie o brzydką pogodę. 

3. Zadania "z dupy". 

Kup kawę. Zrób kawę. Odstaw samochód szefa na parking. Zamów śniadanie do łóżka dla brata żony kierownika. Przepisz słownik języka polskiego do bazy danych. Odmień przez przypadki motto firmy i przetłumacz na wszystkie języki jakimi mówią w Chinach. Łącznie z dialektami. 

Zadania z dupy są potrzebne (tak mówią), zadania z dupy się zdarzają i jak spojrzeć na nie łaskawszym okiem, to faktycznie płyną z nich pewne niedostrzegalne dla pracownika korzyści. Niemniej jednak ich ilość wrzucona w lawinę zadań (patrz punkt 1) może sprowadzić chęć do pracy do poziomu poniżej depresji. 

4. Tylko praca. 

Pracownik nie je, nie śpi, nie odpoczywa, nie ma życia osobistego. W momencie przekroczenia progu firmy pozbywa się tego zbędnego bagażu w postaci chłopaka, dziewczyny, męża, żony, dzieci, kota, chorej babci, niespłaconej hipoteki, problemów ze zdrowiem. To przecież zrozumiałe, że na każde skinienie palca jesteśmy gotowi rzucić się w przepaść zdobywania klientów, utonąć w wirze sprzedaży, dać się porwać lawinie wypełnianych dokumentów. PRACA! 

(Grupa wsparcia na FB: Ja nie pracuję, ja realizuję pasję hasztag: #LoveWork24h )

5.  Nie motywuj.

Każdemu pracodawcy zależy na naturalnie zmotywowanych pracownikach. Stosowanie technik motywacyjnych jest jak dodawanie polepszaczy do żywności - niezdrowe, może zaszkodzić i powodować raka. Bądźmy pro-eko. 

Odpuśćmy podziękowania, wyrażanie aprobaty, docenianie, nagradzanie w jakiejkolwiek formie. Najlepiej zostawić w spokoju tudzież olać i robić swoje. 

6. Tnij skrzydła (ale nie małych motylków).

Podwyżka? Zapomnij. Wizja awansu? Źle Ci tu gdzie jesteś? Rozwój kariery? A co, jesteś papier toaletowy? 

Przekreśl wszystkie perspektywy, postaw sprawę jasno - tak jak mur i ślepą uliczkę, albo jeszcze lepiej kanał bez wyjścia. Wtedy będziesz mieć pewność, że albo pracujesz z maniakiem - skoro jeszcze tu jest, albo ta osoba właśnie planuje zemstę (czyli jest naturalnie zmotywowana, mission complete).

W tym podpunkcie ważne jest również regularne zapewnianie pracownika o jego braku kompetencji. Nie ma to jak niskie poczucie wartości, bo tylko jakościowa i efektywna praca je podniesie (patrz punkt 4.).

Oczywiście nie podaję recepty (jeszcze) na to jak motywować innych. Jednak wypisanie powyższych anty-motywatorów, sugeruje, czego zaprzestać i robić coś odwrotnego by zmotywować. Albo przynajmniej nie demotywować. 

Ps. Jeśli chodzi o mój poziom motywacji w momencie pisania tego tekstu, to należałoby najpierw dokładnie określić czym jest motywacja.

Jeśli motywacją jest to, że siedzę i piszę, mimo zmęczenia, jesieni, brzydkiej pogody, późnej godziny, nastroju w klimatach: " whatever" oraz ogólnego rozdrażnienia, to jestem ZMOTYWOWANA. 

HELL YEAH! ;)