Nastroje i lodówki

Co ma nastrój do lodówki? Czytajcie a zrozumiecie ;) 

Miałam dziś pisać o magii istnienia oraz zaklęciach na baśniowe życie ale... stwierdziłam, że nie jestem
w nastroju. 

Ciekawe prawda? 

Bywa, że nie jestem w nastroju do czytania, pisania, spotykania się z ludźmi, do życia. Więc czekam na odpowiedni nastrój. Pogrążam się w czekaniu. Uzależniam od chwilowej aury, hormonów, ciśnienia atmosferycznego efektywność, motywację, realizację swoich celów - modne i nadużywane współcześnie słowa, chyba zaczynam pojmować głębiej ich sens. 

Co ma do tego nastrój? Czekając na odpowiedni, rozbijam swoje plany, odpuszczam i zrzucam odpowiedzialność na coś co w zależności od momentu, bywa odpowiednie lub nie! 

Rozumiem i cenię sobie potęgę odpowiedniego nastroju - gdy jest się w odpowiednim do... pisania, malowania, tańczenia, marzenia, pracowania to można przenosić góry i zdobywać świat. Wykorzystywanie tych chwil naturalnego natchnienia i wewnętrznej motywacji daje potężnego, energetycznego kopniaka i przeważnie owocuje obfitymi zbiorami (radości, emocji, wspomnień, tekstów, wykonanych zadań, przebiegniętych kilometrów itp.). 

Jednak czekając aż nastrój nagle do nas zawita, marnujemy swój potencjał oraz zapominamy o bardzo istotnej rzeczy:

budowanie nastroju. 

To, co teraz robię - to tworzę dla siebie nastrój na pisanie. Wchodzę w ten stan i wkładam wysiłek w to, by moje słowa brzmiały oraz by ułożyć je w sensowne zdanie. 

Zadbałam o ustronne miejsce, zamknęłam drzwi, włączyłam odpowiednią, nastrojową muzykę, w tle słyszę delikatny szum deszczu, światło jest ciepłe, miękkie. 

Zapomnieliśmy o wysiłku. Coś nam się poplątało po drodze w nowoczesność, uwierzyliśmy w bzdury
o szybkim, łatwym awansie od pucybuta do milionera - po jak najmniejszej linii oporu, byleby było przyjemnie, lekko. 

Dziś rozmawiałam z babcią - 85 letnią kobietą, która dzieciństwo spędziła w Syberyjskiej tundrze na wygnaniu. Jej wspomnienia - to materiał na książkę, jednak pozostając w temacie nastroju - myślicie, że tam na tej Syberii, ktokolwiek wspominał o 'nastroju do pracy'?! 

Babcia opowiadał mi dziś o lodówce, jak w latach 60' ciężko było dostać w Polsce coś takiego. Lodówki były na talony, które należało wyprosić w zakładach pracy. Czekało się na nie tygodniami. Nie miały zamrażalników. Wyobrażacie sobie życie bez lodówek? Moja babcia tak - przed wojną (ludzie na wsiach nawet po), trzymali żywność w głębokich piwnicach i... studniach. To ostatnie mnie zaskoczyło. 

Teraz wróćmy do 2014 roku - dziesiątki sprzętów, tysiące aplikacji, które robią za nas wszystko to, co kiedyś musieliśmy robić sami. Nic dziwnego, że odzwyczailiśmy się od wkładania wysiłku w cokolwiek. 

Wysiłek nam zbrzydł i kojarzy się z czymś złym, z czymś co nie powinno się dziać - i nie mówię tylko
o sobie, nie mówię też tylko o pracy. 

Choćby ten nastrój odpowiedni do... pisania, tworzenia, marzenia, podróżowania, kochania, życia. 

To jak? Czekasz czy tworzysz?