Coffee Lady - czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media #2

"- Co Ty tutaj robisz? - spytał rozsądek.  

http://pl.pinterest.com/pin/189573465538617166/

- Jestem naiwna. - odpowiedziała."

Istotną informacją na wstępie do tego postu jest to, że jest sobota.
Dzień teoretycznie wolny, dla większości pracujących od poniedziałku do piątku.
Jeśli chodzi o jednoosobowy dział PR/social media - różnie to bywa.
Tak jak pisałam ostatnio, jestem osobą początkującą - jednak czytając artykuły doświadczonych superbohaterów branży PR/social media, już doświadczam prawdziwości tych słów.
Swoją drogą świetne artykuły:

Community manager – prawdziwy rzecznik marki?

Community Manager po polsku

Więc jest sobota, a ja jestem w pracy. Dosłownie. Zresztą, fizycznie lub na odległość - mimo iż zajmuję się tylko dwoma profilami na FB (plus strony, Twitter, LinkedIN) to i tak trzeba być w gotowości do działania praktycznie cały czas. 
Wiem, że są narzędzia ułatwiające pracę, porządkujące, planujące i automatyzujące cały proces. Pewnie to kwestia czasu - ale póki co (może naiwnie?) wyznaję zasadę działania tu i teraz. Zaplanowanie publikowanych treści - ok, jasne, jak najbardziej - porządek musi być, jednak w pewnym sensie jest to jak serwowanie odgrzewanych kotletów. 
Można zadać sobie tutaj pytanie - co zrobić by planować i nie serwować odgrzewanego żarcia?
Odpowiem sobie na nie osobiście i wtedy umieszczę w poście. Ale nie dziś.

Dziś jest sobota.
Wczoraj ok 17:30 naiwnie myślałam, że mój tydzień pracy się skończył. Potrzebowałam tej soboty, by wreszcie zająć się sobą, swoim prywatnym bałaganem - wiadomo WSP - Wielkie Sobotnie Porządki.

Złudzenia na szczęście rozwiały się z poranną mgiełką snu i razem z dźwiękiem telefonu przypomniały mi, że moje obowiązki jako Community Managera i jednoosobowego działu PR/Social Media sięgają dalej. Mianowicie do...
...kontaktu osobistego i bycia gotowym do pomocy 24/7.

Media społecznościowe to kontakt z żywym człowiekiem. Po drugiej stronie monitora - jest osoba, która ma swoje potrzeby. Czasem te potrzeby to nie soczysty content, tylko gorąca kawa i pyszne ciastko z czekoladą.

Znalezione na:
 http://socialfresh.com/community-manager-report-2013/

Zrobienie kawy i przyniesienie ciastek raczej nie ma nic wspólnego z działaniem w social mediach. Nie zrobię słit foci i nie wrzucę na profil firmy X, że oto gościom Y i Z serwujemy ciasteczka "Cośtam czekolada wow".
Ale jakby na to spojrzeć pod kątem budowania wizerunku - to chyba nie można bardziej zadbać o klienta, niż jednego dnia widzieć jego "lajka" pod obrazkiem na profilu, a drugiego móc poznać go osobiście i spytać w czym mogę pomóc.

I proszę nie wyprowadzać mnie brutalnie z błędu - przynajmniej dopóki nie wrócę do domu i nie zrobię Wielkich Sobotnich Porządków ;)

Dla stetryczałych, cynicznych i kompletnie zdemotywowanych marud...

...z uczuciem i miłością ;) 

Dostałam feedback od czytelnika.

Na pierwszy rzut oka wpisy w klimacie motywacyjno - cudownym wydają się być tęczową kupką jednorożca, która jak wszyscy wiedzą jest zrobiona z konfetti i cukru pudru. 

Nawet czekoladoholicy i fanatycy Hello Kitty mogą umrzeć z przedawkowania słodyczy i inspiracji. Pozytywne myślenie jest taką cukrową pożywką - uderza do głowy, dodaje energii, taka amfa dla mózgu. 

Często w tym co piszę pojawia się sarkazm - a przede wszystkim spory dystans do rozwoju osobistego. Przeszłam przez obóz (bagno?) rozwoju w zeszłym roku, więc wiem co to nałóg pozytywnego myślenia i motywacji Plażo (Bicz, luźne nawiązanie, termin by Rita Hairwood). 

Pod spodem mojego optymistycznego podejścia czai się cynizm i ironia - czekają na słabszy dzień by wyskoczyć i zaatakować, niczym jadowity wąż bogu ducha winne techniki automotywacji czy sposoby na wzrost efektywności osobistej. 

Bywam smutna, a moje życie nie należy do poukładanych - może nie jestem przykładem "antyładu" ale z pewnością więcej rzeczy sie dzieje, niż je planuję.
To, co jest pewną umiejętnością, którą każdy może w sobie rozwinąć, to spostrzegawczość. Dostrzeganie okazji, możliwości, szans - na poznanie kogoś czy nowe doświadczenie. Często bywa tak, że jestem w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie z odpowiednimi ludźmi. Nie bierze się to z powietrza, nie spada z nieba - choć często nazywam to cudownym prezentem od wszechświata i jestem przekonana, że to los skierował mnie na te a nie inne tory (Ooo wspaniała opatrzności strzeż mnie, czy cośtam).  

Prawda jest taka, że jak wszystko co wartościowe, takie "dary od losu" wymagają wysiłku - poświęcenia czasu i energii oraz ustawienia się w odpowiednim kierunku i podążanie - ileż to razy zgubiłam się, zlazłam z drogi czy kręciłam w kółko! Tak samo wymagające jest podejście do życia, którego można albo pozazdrościć, albo zanegować albo stwierdzić - ja taki/taka nie jestem nigdy nie będę, nigdy się nie zmienię, nie umiem, nie chcę. Można też wejść na tę ścieżkę. Ale są dwie strony medalu.

Aby zrównoważyć optymizm, natura wyposażyła mnie również w umiejętność dogłębnego przeżywania - co jest również wzmacniane poprzez moje praktyki dostrzegania pozytywów. Proste - wzmacniasz wrażliwość, a ona obejmuje wszystko. Czasem wzruszam się, kiedy widzę małą dziewczynkę, która sobie śpiewa. Albo pieska, który śmiesznie macha uchem. True story bro. 

Poza tym melancholia to chyba mój drugi z ulubionych stanów emocjonalnych. Mgliście, deszczowo, jesiennie, kiedy krople wieczoru zraszają liście, a te wirują w swym ostatnim tańcu - ku ciemnej ziemi. 

Mrok.

Jak tu wrzucę jeden z takich tekstów to zobaczycie, że nie taki jednorożec kolorowy! 

A wrzucę!

Wracając do tematu: moi tetrycy, cynicy i kompletnie zdemotywowane marudy! Nie odkryję Ameryki ani nie postawię jako pierwsza stopy na Księżycu, kiedy podzielę się z Wami jedną rzeczą: 

"To od Was zależy". 

To Twój wybór. 

Tak samo jak moim świadomym wyborem jest dostrzegać w ulewie codzienności rzeczy, które są moim powodem do bycia tutaj, do trwania, funkcjonowania, tworzenia, rozwijania się. Do życia. 

Kiedyś ubolewałam nad tym, że tak bardzo chcę podzielić się pięknem świata jakie dostrzegam - w kroplach rosy, zachodach słońca czy zapachu wieczornego powietrza w sierpniu, a nie znajdowałam nikogo, kto by zachwycał się tym razem ze mną. Myślałam jak bardzo jestem samotna z tym zachwytem.

Niedawno nauczyłam się, że to jest dla mnie - taki prezent od wszechświata. Każdy z nas jest inny, więc każdy będzie zachwycał się czymś innym i nikt inny nie ma obowiązku zachwycać się tym naszym małym, wewnętrznym światem razem z nami!

Czy jesteśmy w związku z tym samotni? 

Teraz polecę z holistyczną wizją świata (zawieje spirytualizmem). 

Nie jesteś sam w swoim zachwycie.

Jesteś Ty i cały wszechświat. 

Ale to Twój wybór ;) 

A na koniec motywacyjny obrazek:

Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

http://www.pinterest.com/pin/283445370272167887/

Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

Jak zostać community managerem?

Zaopatrz się w czasopotrajacz, cierpliwość i zainwestuj w szuflady dla osobnych projektów. Lub pojemny umysł. 

Dopiero się uczę. Zaczęłam w czerwcu i od tamtej pory zgłębiam techniki latania w cyfrowych przestrzeniach social mediów. 

Już nie wierzę naiwnie w to,że praca sama się poukłada a zadań będzie z czasem mniej. Kiedy nadrobię zaległości.

Nic się samo nie poukłada a pracy będzie więcej. 

Ćwiczę się w rozpoczynaniu i kończeniu zadań.  Dla mistrza słomianego zapału jest to wyzwanie. Praktykuję też rozsądny multitasking, gdzie największym wyzwaniem jest słowo "rozsądny". Kłania się umiejętności ustalania priorytetów. Planowanie jeszcze człapie na kolanach, ale ciągle do przodu i ogarnia teren wzrokiem. 

Ostatnie miesiące bardzo dobitnie udowodniły mi, że sucha teoria nic nie znaczy bez praktyki. 

Wstaję rano - przeglądam twittera - swojego i dwóch innych profili, którymi się zajmuję. Potem jeszcze Pinterest - żeby wyszukać co ciekawsze smaczki na dzień dobry. Taki drobny rytuał dla obudzenia. Później zajmuję się już sobą. Dopiero w tramwaju, a potem autobusie (ach te remonty w Krakowie,) wracam do social-mediowych rozgrywek. Wczoraj wrzucałam poniedziałkowe motywacje, jadąc w wyjątkowo zapchanym (smutnym?) autobusie. Jest w tym coś ironicznego, kiedy obijam się o ludzi i walczę o równowagę z kierowcą, który za wszelką cenę pragnie mnie jej pozbawić, wrzucając na profil pokrzepiające serca cytaty o świeżym początku i pozytywnym myśleniu. Może faktycznie magiczna moc cytatów spływa na mnie, gdyż niewygody autobusu nikną tak jak i ja znikam w cybernetycznej przestrzeni. Medytuję nad smartfonem - jak ja mogłam żyć bez tego urządzenia?

Świat social mediów fascynuje, wkręcam się w niego i zagłębiam. Splótł się z moim życiem w realu, zresztą - jak wielu innych ludzi. Chyba już nie możemy się oderwać. Zgraliśmy się w jeden pokręcony organizm z facebookiem, twitterem, instagramem, pinterestem, blogiem i setką innych portali społecznościowych. Nie narzekam - stwierdzam fakt. Poza tym, jak wspomniałam wyżej, fascynuje mnie ten wielopoziomowy żywot i splatanie się ze sobą światów. 

W drodze do biura odpisuję na smsa, odpowiadam na wiadomość na twitterze profilu firmy, przeglądam tweety na profilu fundacji. Potem trochę prywaty - trzeba zaopiekować się swoją pączkującą stroną na Facebooku. 

Jednak obsługa 2 firm i ich portali społecznościowych nie trwa aż tyle, by wypełnić 8 godzien pracy, a czasem więcej. Dobrze, że jest Spotify, przerwy kawowe, lunche, obiady ;) 

Żartuję. 

Jest dużo pracy, dużo pisania, dużo małych zadań, które z pozoru wydają się mało ważne a w istocie są kluczowe - by machina biznesu mogło toczyć się naprzód.

Są też błędy. Nie mam na myśli przecinków w złym miejscu. 

Jeśli chce się być skutecznym w social mediach i PRze, trzeba połączyć ze sobą kilka skrajności: długofalowe planowanie oraz błyskawiczne działanie wykorzystujące choćby drobny moment. Chwytanie chwil jak oddechów i ulotnych spojrzeń - to jak robienie zdjęć z zaskoczenia i żart sytuacyjny - najlepsze złapane w tym a nie innym momencie, dobre tylko kiedy dzieje się tu i teraz. Gdzie haczyk?

Ostrożność, przezorność i przewidywanie. Trzeba być trochę taką mamą małego dziecka, które już samo chodzi. Dziecko ma swój rozumek, ale to Ty odpowiadasz za każdy krok, który stawia pod Twoim okiem. Ty masz kierować dzieckiem i uważać by nie obiło sobie głowy o róg szafki lub nie zjadło patyków (pyszności).

Może to tylko trzy miesiące - zapowiedź kolejnych kroków w stronę realizacji misji i zdobycia punktów doświadczenia. Z tą wiedzą przetrwam gdziekolwiek bym się nie zjawiła (no dobra, może gdyby scenariusz z Lost'a się spełnił, to na nie wiele by się to zdało, ale umiem gotować i mam plan na apokalipsę zombie).

Ostatnie trzy miesiące nauczyły mnie też czegoś jeszcze (tzn wiele innych 'jeszcze'). 

Wiary w siebie.

Bez wnikania w pompatyczne szczegóły, na dzisiaj tyle :) 

6 przykładów doskonałych (De)Motywatorów.

Kiedyś napisałam super tekst o motywacji i kilku sposobach na nią. Bazowałam na  wnioskach, które wyciągnęłam z zajęć z dziećmi oraz bezrobotnymi kobietami, a także ze swojego doświadczenia. 

Miałam trzy wnioski:

1. Zajęcia z motywacji z dziećmi, które nie były na tyle zmotywowane by na nie przyjść, to porażka.

2. Bezrobotne kobiety mogą uczyć motywacji innych niezmotywowanych.

3. Łatwiej gadać o motywacji i zmotywować innych niż siebie.

Nie wrzucę tutaj tego tekstu, bo jest pseudo-mądry i rozwojowy, a nie jestem w nastroju by takie rzeczy głosić. 

Przeszłam na ciemną stronę mocy. Nawet myślałam o tym, żeby założyć jakiegoś hejterskego bloga i tam wylewać nagromadzony we mnie jad na tematy wszelakie. Ale pewnie istnieje milion tysięcy takich blogów, poza tym dbając o dobry nastrój i higienę myśli, wolę siać ziarna pełnowartościowych zbóż pozytywnego myślenia (bezglutenowych) niż chwasty pogardy (wysokich indeksów glikemicznych, cukru i niezdrowych tłuszczy).

Ale wracając do tematu: 

Ciemna strona mocy i motywacja. 

A oto czwarty wniosek:

4. Zabić motywację jest bardzo łatwo. 

Wystarczy, nawet nieświadomie, robić kilka z poniższych rzeczy. Kolejność dowolna. Ilość powtórzeń - według potrzeb:

1. Lawina zadań - za pierwszym drugie, za drugim trzecie, razem z piątym, szóstym siódmym. Kolejne zadania najlepiej dodawać w trakcie wykonywania wcześniejszych, po to by wizja realizacji wszystkich rzeczy odsunęła się w nieskończoność. Nadzieja na wyjście do domu przed 18 zabita. 

2. Twoja wina, bardzo wielka.  

Zawsze jest jakiś winny. Równie dobrze, może to być pierwsza lepsza z brzegu osoba. Na pewno ma coś na sumieniu - bo kto nie ma, lub kto nie obija się czasem w pracy? To jest uniwersalny argument. Jednym ze skuteczniejszych morderców motywacji, jest składanie reklamacji o każdą bzdurę oraz obwinianie o brzydką pogodę. 

3. Zadania "z dupy". 

Kup kawę. Zrób kawę. Odstaw samochód szefa na parking. Zamów śniadanie do łóżka dla brata żony kierownika. Przepisz słownik języka polskiego do bazy danych. Odmień przez przypadki motto firmy i przetłumacz na wszystkie języki jakimi mówią w Chinach. Łącznie z dialektami. 

Zadania z dupy są potrzebne (tak mówią), zadania z dupy się zdarzają i jak spojrzeć na nie łaskawszym okiem, to faktycznie płyną z nich pewne niedostrzegalne dla pracownika korzyści. Niemniej jednak ich ilość wrzucona w lawinę zadań (patrz punkt 1) może sprowadzić chęć do pracy do poziomu poniżej depresji. 

4. Tylko praca. 

Pracownik nie je, nie śpi, nie odpoczywa, nie ma życia osobistego. W momencie przekroczenia progu firmy pozbywa się tego zbędnego bagażu w postaci chłopaka, dziewczyny, męża, żony, dzieci, kota, chorej babci, niespłaconej hipoteki, problemów ze zdrowiem. To przecież zrozumiałe, że na każde skinienie palca jesteśmy gotowi rzucić się w przepaść zdobywania klientów, utonąć w wirze sprzedaży, dać się porwać lawinie wypełnianych dokumentów. PRACA! 

(Grupa wsparcia na FB: Ja nie pracuję, ja realizuję pasję hasztag: #LoveWork24h )

5.  Nie motywuj.

Każdemu pracodawcy zależy na naturalnie zmotywowanych pracownikach. Stosowanie technik motywacyjnych jest jak dodawanie polepszaczy do żywności - niezdrowe, może zaszkodzić i powodować raka. Bądźmy pro-eko. 

Odpuśćmy podziękowania, wyrażanie aprobaty, docenianie, nagradzanie w jakiejkolwiek formie. Najlepiej zostawić w spokoju tudzież olać i robić swoje. 

6. Tnij skrzydła (ale nie małych motylków).

Podwyżka? Zapomnij. Wizja awansu? Źle Ci tu gdzie jesteś? Rozwój kariery? A co, jesteś papier toaletowy? 

Przekreśl wszystkie perspektywy, postaw sprawę jasno - tak jak mur i ślepą uliczkę, albo jeszcze lepiej kanał bez wyjścia. Wtedy będziesz mieć pewność, że albo pracujesz z maniakiem - skoro jeszcze tu jest, albo ta osoba właśnie planuje zemstę (czyli jest naturalnie zmotywowana, mission complete).

W tym podpunkcie ważne jest również regularne zapewnianie pracownika o jego braku kompetencji. Nie ma to jak niskie poczucie wartości, bo tylko jakościowa i efektywna praca je podniesie (patrz punkt 4.).

Oczywiście nie podaję recepty (jeszcze) na to jak motywować innych. Jednak wypisanie powyższych anty-motywatorów, sugeruje, czego zaprzestać i robić coś odwrotnego by zmotywować. Albo przynajmniej nie demotywować. 

Ps. Jeśli chodzi o mój poziom motywacji w momencie pisania tego tekstu, to należałoby najpierw dokładnie określić czym jest motywacja.

Jeśli motywacją jest to, że siedzę i piszę, mimo zmęczenia, jesieni, brzydkiej pogody, późnej godziny, nastroju w klimatach: " whatever" oraz ogólnego rozdrażnienia, to jestem ZMOTYWOWANA. 

HELL YEAH! ;)

Powrót do żywych - czyli 5 blokad twórczych.

I jak to jest? 

Postanawiam tworzyć bloga, zakładam fan page, zapraszam znajomych, są pewne oczekiwania względem pomysłu, jest zapowiedź funu - ale jeszcze nie sprecyzowanego w 100% i co?

I nic. 

Dupa. Bo staję w martwym punkcie i nagle, ni stąd ni zowąd przestaję pisać, publikować, komentować. A miało być tak pięknie. 

No to powracam z tej otchłani niepiśmiennej, ale bez obietnic poprawy ;)

Co takiego jest w tym śmiesznym blogowym miejscu, że zaczęło budzić moje obawy i stres związany z pisaniem? PRESJA! A powodów jest wiele.

Zastanawiając się nad tym wpadłam na kilka przyczyn:

1. Początkowe założenia...

i brak realizacji. 

Czyli presja spowodowana tym, że nie spełniamy swoich własnych założeń, względem realizacji własnych planów. A przecież komu, jak nie nam, powinno zależeć na realizowaniu swoich marzeń? Nie chciałam użyć słowa 'pasji' bo jest masowo nadużywane i smakuje tak, jak by smakował hamburger z Maka, który przeleżał w szafie ponad rok i teraz wychodzi na wolność.

Efekt: nie realizuję swoich celów, jest mi z tym źle, pogrążam się i nie robię nic w kierunku by to zmienić. Z dnia na dzień jest gorzej, bo to kolejny dzień. Blokada. 

2. Złudzenie oczekiwań...

że przecież kontent ma być z najwyższej półki i co by tu znaleźć, co by tu wrzucić! To wszystko już było!  Internet taki  przeczytany! Ja taka niedoskonała! Aaaaa zero luzu! Zło! Smutek! 

Poprzez wyobrażanie sobie tych wszystkich przeszkód i wysokich poprzeczek, ciągle szukam coraz to lepszych obrazków, tekstów, tematów i nic nie jest dość dobre. 

Efekt: Błądzenie w labiryntach sieci i trafianie ciągle na ślepe uliczki contentu (czyli treści). Siadamy pod ścianą, najlepiej w kąciku, zwijamy się w kłębek i płaczemy. Ściana taka nie do przejścia. Blokada.

3. Groźba autorytetów... 

i klątwa perfekcjonizmu! Kontynuacja poprzedniego punktu. Z tym, że w poprzednim odnosiłam się do powtarzalnych treści w internecie. Tak tutaj odnoszę się do tych, którym się udaje - piszą! Mają czytelników, fanów, mówi się o nich, słyszy - jest pewien fame. Jak wieszcze narodowi mogli onieśmielać początkujących poetów, tak w sferze Internetów, gdzie chyba wszystko zostało już napisane, oni nadal tworzą treści nowe i jedyne w swoim rodzaju. Sami wyznaczają trendy i to po ich śladach będą kroczyć kolejni blogerzy itp. 

No, a przecież (prawie) każdy chce iść swoja drogą i być niepowtarzalny. 

Efekt: zagłębianie się w coraz to niższe kręgi Internetu jak w piekło i w końcu wylądowanie w sali dla blogowych samobójców. Blokada na amen.

4. Syndrom niedotrzymanych terminów, niezrealizowanych obietnic.

Nikt nie lubi jak wisi nad nim deadline. Choć niektórych to motywuje - jest jak bat na plecy robotnika podczas budowy piramid. Są tez ludzie, tacy jak ja, którzy deadline traktują czysto orientacyjnie, poza tym lubią ten dreszczyk emocji, zastrzyk adrenaliny, gdy zbliża się Dzień Sądu, Oddania Pracy itp. 

Jednak co jeśli zbliżanie się terminu nie pobudza i dreszczyk sprzyjający tworzeniu się nie pojawia? Wtedy deadline jest pojęciem abstrakcyjnym i nie istnieje w rzeczywistości piszącego. Lub jest obiektem największej pogardy, niewartej wspominania o nim nawet słowem.

Efekt: Brak słów. Mouth shut. Blokada. 

5. Presja miejsca

Zaskakujące, ale nie mam na myśli miejsca fizycznego, tylko wirtualnego. Zauważyłam, że Word jest oficjalny - trzeba się starać i spełniać formalne wymogi. Edytor na blogu - taki w sieci, dostępny, trzeba się pilnować. Piszę tam tak, jakby mi ktoś patrzył na palce (wiem, że to złudzenie, ale wpływa na mnie). 

Notatnik w Evernote - taki swojski, przytulny, lekko zagracony jak mój pokój. Mój. Moje miejsce - tutaj samo wszystko płynie. Bezpieczna wersja robocza, która może a nie musi pójść dalej. Nic zobowiązującego, aczkolwiek wychodzą ciekawe rzeczy. 

Zaskakujące, jak proste rozwiązanie kwestii miejsca sprawia, że powyższe przyczyny rozpływają się w eterze. 

Efekt: spokojna przestrzeń, nawet wirtualna, wspomaga twórczość i sprzyja powstawaniu wpisów. Jest wpis - pierwszy od dwóch tygodni. Jupi! ;)

Wyzwanie Polyanny

Zostałam nominowana do pozytywnego wyzwania - to znaczy, że Twoim zadaniem jest każdego dnia wypisać 3 pozytywne rzeczy, jakie Ci się przytrafiły. 

Mam mieszany stosunek do wszelkiego typu wyzwań, jednak do tego podchodzę wyjątkowo...pozytywnie ;)

Szczerze mówiąc, to chciałam wziąć udział w nim udział - co jak co, ale skłania ono do zwiększenia uważności (czyli świadomości bycia tu i teraz i bycia w tu i teraz) oraz ćwiczy w dostrzeganiu pozytywnych stron. A taka praktyka jeśli wejdzie w nawyk, to z pewnością przyczyni się do poprawy jeśli nie świata to przynajmniej zdrowia człowieka i nie mówię tu o efekcie Polyanny! 

Informację o nominacji (to  brzmi co najmniej tak dumnie, jakbym dostała nominację do Oskara) odebrałam dziś rano w zatłoczonym autobusie (o chwała Ci Internecie w telefonie!) słuchając mojego ulubionego, w ostatnich dniach kawałka (Nickel Creek - Destination).

I to była pierwsza z tych pozytywnych rzeczy, która mi się przytrafiła - taka, która szczerze uradowała, aż śmiałam się do obcych ludzi. To było miłe, że ktoś o mnie pamięta :) 

1. Ktoś mi bliski - pomyślał o mnie :) 

Dziękuję! ;) 

 Potem jednak przyszła myśl - no dobrze, ale co z kolejnymi rzeczami? Gdzie ja znajdę te pozytywne? A co jeśli nic się nie wydarzy? Czy mam je na siłę wyszukiwać? Przecież moje życie jest NUDNE! (nieprawda, "You are sitting on a throne of lies!" zob. Zbuntowana Niezgodna) . 

Przy tej części wyzwania, należy właśnie poćwiczyć umiejętność wyszukiwania pozytywnych stron w swoim życiu - wzmacnia wnikliwość i zwiększa uwagę.

Potem nagle pojawiła się kolejna panikująca myśl - OMG! Przecież ja się cieszę, jak widzę psa machającego uszami i jestem szczęśliwa! Jak ja wybiorę te 3 pozytywne rzeczy, skoro każdego dnia może ich się przytrafić miliony? W tym punkcie pojawia się nadmiar, problem z wyborem oraz konieczność dokonania selekcji - co automatycznie wzmacnia nasze umiejętności podejmowania decyzji i wybierania tego, co jest dla nas w życiu najważniejsze. Również uczy czegoś o sobie. Poza tym uświadamia, że tak naprawdę każdego dnia spotyka nas wiele dobrych rzeczy tylko czasem pozostajemy na nie ślepi. 

U mnie również dzisiejszego dnia pojawiło się mnóstwo takich pozytywnych, wartościowych momentów. Jednak drugi, który wybrałam by podzielić się z ludźmi to uświadomienie sobie, jak bardzo to my sami tworzymy te chwile. 

Wracałam do domu, po spotkaniu z fantastycznymi ludźmi i mogłam jechać tramwajem, a później przesiadać się dwukrotnie (ach te remonty torów w Krakowie) lub siąść na miejski rower i przejechać się nad Wisłą. 

To była przyjemność dwa w jednym - bo sama jazda dała mi radość oraz tak dogłębne zrozumienie, że na pozytywne momenty możemy czekać i równie dobrze możemy je stwarzać w każdej chwili - i oba wyjścia są równie wartościowe, jednak wybierając aktywność, nie skazujemy się na trwanie w oczekiwaniu, tylko wybieramy własne szczęście.

Może i banał, powtarzany od wieków (wybierz siebie, wybierz szczęście, twórz swoje szczęście itp) - ale to w takich zwykłych, codziennych sytuacjach, możemy się na własnej skórze przekonać jak bardzo te słowa są prawdziwe i jak bardzo mamy wpływ na to co aktualnie czujemy. 

2. Świadomość, że to ja tworzę pozytywne momenty jak przejażdżka rowerem nad Wisłą. 

Trzecia rzecz jest związana ze spotkaniem, na którym byłam. Spotkałam tam niezwykle otwartych ludzi i prawdziwą przyjemnością było rozmawiać z nimi i słuchać ich, a jednocześnie inspirować się tym co mówią. Płynęliśmy w tym dialogu ku pięknym ideom i temu jak zasadzić je w rzeczywistości. 

Jednak to dopiero powrót do domu, przyczynił się do powstania wybranego momentu trzeciego - z pozytywnych zdarzeń. Otóż wracając i analizując spotkanie, w pewnym momencie uświadomiłam sobie, jak bardzo możliwa do realizacji jest pewna idea, która od dawna chodzi mi po głowie. To był magiczny moment, aż ciarki przeszły. 

3. Akt wiary w siebie. Przypomnienie sobie, co jest moją życiową perełką do zrealizowania. 

Do pozytywnych mogę dorzucić jeszcze tę notkę, bo chyba od kilku dni nic nie pisałam ;) 

To podejmujecie wyzwanie? :> 

Wkurzam się.

Wkurzam się.  

I dobrze, z wkurzenia biorą się zmiany - albo się wszystko rozpieprza, bo ktoś robi  rewolucję, albo... przypieprza komuś i na jedno wychodzi bo też jest tu pewnego rodzaju rewolucja. 

Pytanie: jak wykorzystam powstałą energię? 

Odpowiedź: konstruktywnie. (Paulo Coelho)

Miesiąc, który spędziłam w domu miał być miesiącem pisania prac magisterskiej z socjologii. Z pisaniem bywało różnie, coś poszło do przodu, skrystalizowało się i wytworzyło. Nie tak jak sobie zaplanowałam, ale jest solidny materiał do dalszej pracy. 

Ten miesiąc był istotniejszy z innej przyczyny - pomógł mi zajrzeć w siebie, zadać sobie kilka zajebiście ważnych pytań: co chcę w życiu robić, czego chcę. Odpowiedziałam na nie i uporządkowałam. Przebywając ze sobą sam na sam, odcięta od świata (pomijam Facebooka, choć stał mi się bliższy niż rodzona matka oraz Twittera, z którym zaczęliśmy sobie nieśmiało ćwierkać), między książką a pisaniną, między obiadem a spacerem, między postem na FB a zabawą z kotem, zaczęłam spoglądać na siebie, obserwować siebie tak, jak nigdy dotąd - miałam sterylne warunki zacisza domowego, przy bliskości natury i z dala od miasta. 

Co nie zmienia faktu, że nareszcie zaczęłam doceniać siebie, nareszcie zaczęłam robić to, co chcę bez oglądania się na to, czy kogoś skrzywdzę. Do cholery ile ja mam lat, żeby się oglądać, czy idąc nie kopnę kogoś nogą, bo za bardzo nią wymachuję? Umiem chodzić! Jestem dobrym człowiekiem, dlaczego miałabym kogoś krzywdzić? Bez sensu. 

No więc zaczęłam pracować nad wiarą w siebie. Wkurzały mnie te teksty, które trąbią na lewo i prawo : uwierz w siebie, uwierz w ducha, wiara czyni cuda! Ok, zgadzam się, że są prawdziwe, piękne itd, tylko żaden z nich nie mówi JAK TO ROBIĆ? 

Jak mam uwierzyć w siebie? Nie możesz mi dać instrukcji, lub zaklęcia, które zmieni mnie w jakąś zajebistą osobę, którą zawsze chciałam być?

1. Odetnij się 

Odcięłam się i zaczęłam powoli, krok po kroku realizować to, co sobie postanowiłam - czyli pisać w konkretnym celu. Na początku nie było łatwo - nie twierdzę, ze dalej jest, po miesiącu nie nauczysz się biegać, kiedy ledwo raczkowałeś.  Jednak jak przeznaczeniem człowieka jest chodzić, tak moim jest pisać ;) 

2. Porównania.

Dobrze jest mieć wzór, kilku autorów, których się lubi, kilka blogów z doświadczeniem, jednak myśl, która pojawiła się w mojej głowie i kazała ślepo podążać - podziałała destrukcyjnie, zablokowała, zahamowała i osłabiała.

Mając na uwadze wskazówki i wytyczne, wybrałam z tego to, co podobało mi się najbardziej i...

3. Rób po swojemu. 

O ile nikogo nie krzywdzisz, nie ranisz ani nie przyczyniasz się do kataklizmów, co więcej zdarza się, że pomagasz i efektem tego co robisz są inne dobre rzeczy - rób to po swojemu. Zawsze mi powtarzano - rób swoje, rób swoje - a moje jest tym, co chcę robić i w sposób jaki chcę.

4. Obserwowanie.

Świata, innych, otoczenia i przede wszystkim siebie. Każde z osobna oraz w relacji - czyli siebie w relacji ze światem itd. Nie może być tak, że patrzę tylko na siebie! Co z tego, że będę wierzyć w siebie, jak będę zadufanym w sobie bucem, który w dupie ma innych - to by dopiero było  robienie po swojemu. 

Nikt mi nie będzie wmawiał, że pisanie w ten czy inny sposób, bycie takim modnym człowiekiem, z takimi zdobytymi papierkami, stawia mnie w lepszym lub gorszym świetle. Pozwoliłam sobie uwierzyć w to, że jeszcze nie zdobyty tytuł osławionych trzech literek mnie czegoś pozbawia i ogranicza, że bez niego nigdy nic, że jestem mniej warta - jakbym była artefaktem, który potrzebuje certyfikatu jakości, to wtedy jego cena na rynku wzrośnie. 

To mnie wkurza!

Nie definiuje mnie praca, nie definiuje mnie tytuł, nie definiują mnie opinie innych, którzy swoimi przekonaniami chcą na mnie wpłynąć, bym działała pod ich dyktando i potwierdzała prawdziwość ich świata. Nie mam takiego obowiązku, a tym bardziej absurdalne jest zawierzanie swojej wartości od spełnienia tych wymogów, jakie stawiają. 

Wkurzam się i tym wkurzeniem, wiedzą o sobie i wiarą w to, kim jestem i na co mnie stać - kończę. 

Oops I made a mistake!

Oops! Aaa whatever.

And I did it again.  

Pamiętacie ten kawałek Britney Spears, którego wolelibyście nie pamiętać? 

Przyszedł mi dziś do głowy, gdy zorientowałam się, że w angielskiej wersji e-booka, jakiego napisałam, zrobiłam błąd. 

Niewielki - w tekście, ale większym było nie sprawdzenie e-booka przed ostateczną publikacją.

Ileż roboty więcej z edytowaniem, zapisywaniem, podmienianiem linków na stronach!

Ileż to czasu dodatkowo poświęconego! 

A potem przypomniałam sobie, że w tym tekście ujrzę jeszcze tysiące błędów, ktoś wytknie mi drugie tyle, a za kilka miesięcy stwierdzę, że cały e-book jest zbyt naiwny by go komukolwiek pokazywać i już od dawna się z tym nie zgadzam, bo teraz w modzie są inne wartości i poradniki ;)

Każdemu zdarzają się drobne błędy w tekście

Może nie będzie aż tak dramatycznie. Rzecz z wszelkiej maści poradnikami jest taka, że uniwersalność przekazu przedłuża ich aktualność. 

Przykład takiego uniwersalnego poradnika:

"Twoja recepta na zdrowie: Myj się! I zęby też!" 

A tutaj kolejny uniwersalny poradnik z tajemnicą szczęśliwego życia: 

"The sekret...

of

HAPINNES

is

YOU!" 

Paulo Coelho

I wszystko jasne :D 

Ten ostatni poradnik sama wymyśliłam, ale na pewno ktoś wcześniej też już na to wpadł, być może Paulo. Przypomina mi się przepis na mądre życiowe cytaty jednego z blogerów. Można stworzyć taki generator, który automatycznie podstawiał by za kluczowe słowa inne kluczowe słowa. 

Ale czy nie byłoby to pozbawienie słów duszy...?

Życie i tak to jest. 

Aha - puenta! 

Popełniaj błędy bo nigdy nie wiesz! 

Mądry cytat na koniec.

Ps. Nie byłby to prawdziwy poradnik, gdybym na koniec nie dodała słynnego:

"Najważniejsze jest to, co Ty sam z tego wyniesiesz!" 

Tylko błagam, nie wynoście moich książek bez pytania. 

Ps 2 Nie o to mi codziło ale są generatory: 

http://polska.newsweek.pl/wygeneruj-madre-slowa,97523,1,1.html

http://www.all-famous-quotes.com/quotes_generator.html 

Daily Wonder - Sunday Wonder

Z cyklu Daily Wonder.

Bukiet zamiast welonu :)

Jakiś czas temu pisałam o podążaniu za śladem świetlików w powietrzu - dziś i wczoraj doświadczyłam czegoś podobnego - wzmocnionego o efekt, który przyniósł materialne punkty zaczepienia w rzeczywistości.

Najpierw ślub w kościele i słowa księdza o miłości.

Nie jestem religijna, nie uczęszczam do kościoła - kwestie duchowości zostawiam dla siebie oraz ewentualnie do dyskusji z najbliższymi.

Nie interesuje mnie profesja "ksiądz" i staram się nie uprzedzać do kazań, jeśli już mam okazję być na takim ( jak podczas ślubu), słucham i  wyciągam jak najwięcej ze słów i dopiero potem oceniam na ile się z nimi zgadzam lub nie.

Miłość to praktyka, ciężka praca i świadomie podjęta decyzja - zgadzam się z tymi słowami i one stanowiły piękny wstęp do dalszych wydarzeń.

Potem było wesele.

Wesele jest dla gości - a dla mnie, jako gościa, było wyjątkową okazją do uświadomienia sobie swojej wartości, przynależnej mi jako człowiekowi, kobiecie, żywej istocie.

Nikogo nie znałam, poza przyjacielem, który mnie zaprosił jako osobę towarzyszącą. Nieznajomość ludzi dała mi swobodę, jakiej potrzebowałam by odpuścić sobie troski, przejmowanie się czynami, słowami, wyglądem oraz tym, co ktoś sobie o mnie pomyśli.

Przestało to mieć znaczenie i tak jak we Francji uśmiechałam się do obcych ludzi, tak tutaj mogłam po prostu bawić się i z ciekawością przyglądać się rzeczywistości.

Rzeczywistość nie przestała mnie zaskakiwać swoją hojnością i dawką cudów (nie jest to WOW-optymizm, cuda - to dla mnie rzeczy codzienne, które okazują się niesamowite, nieoczekiwane i dające niezwykłą radość, jeśli umie się je docenić).

Złapałam welon - a raczej wpadł on wprost na mnie. Zjawiłam się w odpowiednim miejscu,w  odpowiednim czasie i tyle trzeba było, by zdobyć coś, o czym maleńka myśl posiadania - pojawiła się jako delikatne, błyszczące, puszyste połaskotanie między sercem a umysłem.

Teraz wygram milion złotych.

Welon został wymieniony na piękny bukiet - z czego jestem jeszcze bardziej zadowolona - a co jest najbardziej zaskakujące to to, że trzymając welon, myślałam o tym, jak pięknie byłoby zamiast niego rzucać ślubnym bukietem - bo to taki piękny zwyczaj, a kobiety kochają kwiaty. Mówisz i masz - cud ;)

Niedziela oznaczała również powrót - dla mnie świetnie, uwielbiam roadtripy i prowadzić auto w rytm muzyki. Mogę sobie pośpiewać po drodze i tylko ja słyszę.

Jechałam przez Sieniawę - małą miejscowość, w której mieszka moja rodzina. Znajduje się tam również wspaniały pałac rodziny Czartoryskich, który zwiedzałam w wieku ok 7 lat - czyli 20 lat temu. Postanowiłam odwiedzić pałac ponownie, a przy okazji napić się kawy. 

Pałac w Sieniawie

Coś ciągnęło mnie w tamtą stronę, delikatnie dźwięczało z tyłu głowy, że to miejsce właśnie teraz trzeba odwiedzić. Bo kiedy? 

Zaparkowałam, przemierzyłam park i weszłam do pałacyku. Z zewnątrz wyglądał mniej okazale niż go zapamiętałam. Jednak wnętrze mnie zachwyciło. Było jednocześnie stylowe i przytulne. Eleganckie i zachęcające do tego by zostać. Bogate ale nie onieśmielające. 

Niebieski salonik z fortepianem

Przeszłam kilka dostępnych sal i skierowałam się do wyjścia. Zbliżając się do drzwi, usłyszałam cudowne dźwięki fortepianu. Ktoś grał. W niebieskim saloniku stało kilku turystów, a przy fortepianie siedział Pan i radośnie grał robiąc pokaz najbardziej znanych piosenek w wersji fortepianowej. 

Ten krótki koncert trwał może 15 minut, jednak poruszył mną do głębi, zachwycił i wzruszył - Imagine Johna Lennona chyba nigdy nie było tak bliskie i namacalne jak wtedy. 

Jestem na kawie na zamku w Sieniawie ;)

Po skończonym koncercie zamieniłam kilka słów z pianistą. Okazał się być Polakiem mieszkającym i pracującym we... Francji! W kraju, w którym się zakochałam. Pan muzyk napisał mi nazwę swojego zespołu, pożegnałam się z nim słowami: "Do zobaczenia!" i poszłam do restauracji na kawę. Jakie było moje miłe zdziwienie, gdy po chwili ujrzałam znajomego pana muzyka z jego przyjacielem - starszym francuzem. Panowie dosiedli się do mnie by wypić herbatkę przed dalszą podróżą i pogawędzić chwilkę. Wysłuchałam krótkiej historii Pana Polaka, dostałam kilka cudownie pięknych komplementów, o których się wie, że są szczere i dotyczą istoty człowieka, a nie tylko jego powierzchowności. Pan Francuz jak się później okazało zajmuje się kamieniami szlachetnymi. Oboje mieliśmy na szyi kryształ górski i nosiliśmy przy sobie niebieskie kamienie. On turkusy, ja sodalit. W trójkę z panem muzykiem i panem francuzem zachwycaliśmy się tymi zbiegami okoliczności, dobrą energią emanującą z nas oraz cudami codzienności.

"Przestałam wyjaśniać i pozwoliłam sobie czuć." - powiedziałam kiedy zapytali co sądzę o energii i takiej magii, jaka nam się czasem przytrafia. 

Wypiłam kawę, panowie dopili herbatę, pożegnaliśmy się i każde z nas wyruszyło w swoją stronę. 

à tout à l'heure! :)

Jak selfie, to tylko w pałacowym lustrze ;)

Zbuntowana niezgodna - o książce Veronici Roth

czyli film będzie lepszy. 

Obejrzałam ostatnio Niezgodną - film na podstawie książki Veronici Roth o tym samym tytule. Fabuła filmu opowiada o wizji postapokaliptycznego świata, który aby żyć w pokoju został podzielony na frakcje. Akcja toczy się w Chicago. Główną bohaterką jest Beatrice, należąca do frakcji Altruistów - chodzą na szaro, pomagają wszystkim, stawiając siebie na ostatnim miejscu. Jednak zbliża się dzień testu, w którym każda z młodych osób, zostanie przydzielona do frakcji, odpowiadającej ich talentom
i umiejętnościom. Oczywiście przydzielenie na podstawie testu jest czysto orientacyjne, każdy z nastolatków może później wybrać, do której frakcji chce przynależeć. Przeważnie młodzi wybierają swoje rodzime frakcje, jednak zdarzają się zmiany. I Beatrice wybiera... Nieustraszonych - frakcję dziką i wolną.

Tak mniej więcej rozpoczyna się film - co do książki to przyznaję, że pierwszego tomu nie czytałam. 

Film mnie wciągnął, zauroczył i skłonił do wystawienia dosyć wysokiej oceny na Filmwebie (chyba 8, ale może to był efekt świeżości i działanie pod wpływem emocji, poza tym lubię romansidła). 

Podobne czułam się po obejrzeniu Igrzysk Śmierci - pobiegłam do księgarni i zaopatrzyłam się w pierwszy tom, dwa dni później w drugi, a następnie trzeci. Połknęłam całą trylogię, bo nie mogłam czekać na kolejną część filmu. 

Niezgodna należy do tego typu produkcji, które jeśli Ci się spodobają, to prawdopodobieństwo, że po filmie skoczysz po książkę, bo nie wytrzymasz z ciekawości co jest dalej - jest ogromne. 

Podobnie było ze mną - niecierpliwość nie pozwoliła mi czekać do 2015 na drugą część. 

Rozpoczęłam zatem lekturę drugiego tomu trylogii Veroniki Roth - "Zbuntowana". 

I tak przez większość książki. 

"jestem uzależniona od tej książki, nie jest wcale genialna i to kolejna bohaterka, która wkurwia mnie swoją bezmyślnością i doskonałą umiejętnością do rozpierdalania związku z zajebistym facetem"

To była moja pierwsza refleksja, którą podzieliłam się z przyjaciółką, będąc już przy dwusetnej stronie "Zbuntowanej". Moja antypatia do głównej bohaterki wynikała z jej lekceważącego podejścia do swojego życia oraz melodramatycznych konfliktów wewnętrznych w stylu: "Och nie mogę mu powiedzieć co mnie gryzie, co on sobie o mnie pomyśli! Och jakie mam poczucie winy, że go okłamuję, ale i tak go okłamię!". Krew mnie zalewała. 

No ale dobra, to przecież nastolatka i trzeba jej przyznać, że jak na 16 letnią osobę, ma dość lotny umysł i cięty język, co przemawia zdecydowanie na plus. Czytałam dalej.

To co wkurwiło mnie najbardziej w jej zachowaniu, to narażanie swojego życia wbrew zaleceniom i prośbom chłopaka. W filmie postać Tobiasa posiadała charakter, co niestety jest spłycone w książce (przynajmniej z mojego punktu widzenia) i dostajemy postać, która ma trzy tryby działania: rozkazuję, kłócę się z Triss, kocham Triss i robię wszystko by ją obronić.

Triss robił na przekór prośbom Tobiasa, raz za razem wystawiając się na niebezpieczeństwa i lekkomyślnie pakując się w coraz groźniejsze sytuacje. Miałam ochotę ją rozszarpać za jej głupotę - "idź giń, głupia!" ... a potem nagle mnie olśniło.

Dlaczego zawsze kobieta ma słuchać się swojego mężczyzny i potulnie wypełniać jego prośby i zalecenia, skoro jej zależy na czymś innym? Najwidoczniej nie rozumieją się i wystąpił konflikt na poziomie wartości - a o tym ciężko dyskutować i przekonywać się, kto ma racje, skoro każdy ją ma i nie ma jednocześnie. 

No offence panowie - Tobiasowi zależało na dziewczynie, kochał ją, chciał chronić. Poza tym był inteligentny, dojrzały, troszeczkę starszy od niej i nie widział sensu w poświęcaniu życia dla dobra większości. Czy coś w tym stylu.

Doszło do mnie, że Zbuntowana Triss, po prostu podąża za głosem swojego serca, a mężczyzna (ten konkretny) - choćby nie wiadomo jak bardzo ją kochał nie rozumie, że czasem podążać za głosem serca, może oznaczać wbrew czyjejś woli, a nawet na przekór zdrowemu rozsądkowi.

Po tym wniosku łagodniej spojrzałam na Triss i nieco surowiej oceniłam Tobiasa.

Zresztą Triss to inteligentna, przenikliwa dziewczyna, która może i robi co chce, ale z pewnością jest wierna sobie.

Zgadzam się w 100%

Ps. Skończyłam. Jak ja nie cierpię zakończeń, które każą sięgnąć po kolejny tom!

Podróże i powroty - 5 sposobów na powakacyjny syndrom smutku.

Wracając z Paryża poczułam ogromny smutek i żal, że opuszczam piękną Francję. Niemcy już nie były tak urokliwe w swojej prostocie jak początkowo, kiedy zachwycałam się zielonymi polami przy autostradzie. W Polsce było jeszcze gorzej - stara bida. Nic się nie dzieje, język taki polski, ludzie tacy Polacy. 

No to kierowana wrodzoną ciekawością i potrzebą nazywania nienazwanego, rozpoczęłam kolejną podróż po Internecie w celu znalezienia odpowiedniego słowa określającego mój stan.

Jakże wielkie było moje zdziwienie gdy odkryłam, że cierpię na:

"kulturowy szok spowodowany powrotem do domu"

"depresję po podróży" 

"powakacyjny smutek" nazywany również "post vacation blues".

Okazało się, że prawie wszyscy powracający z wakacji, cierpią na powyższe przypadłości, objawiające się poczuciem straty, sensu życia, syndromem niewykorzystanych w pełni chwil oraz nieodpartym wrażeniem, że trawniki są bardziej zielone właśnie TAM, a TU tylko sikają psy i właściwie nie ma trawy, bo dawno została wydeptana. 

Na szczęście dla mnie i milionów innych powracających z wakacji turystów, w sieci istnieją poradniki i wskazówki  by pomóc w przejściu do zwykłej rzeczywistości, pogodzić się z końcem wakacyjnej beztroski oraz poradzeniu sobie z przykrymi emocjami, związanymi z powrotem do codziennych obowiązków. Magia się skończyła, koniec czarów, jesteś TU, a nie TAM. Pomijam proste rady typu: "rozpoznaj depresję, pogódź się, daj se czas" - to powrót do domu, nie dzień Twojej egzekucji.

Jednak aby do tego nie doszło, oto kilka sposobów, co zrobić by nie podciąć sobie żył niewysłaną pocztówką lub z rozpaczy nie połknąć przeterminowanych francuskich jogurtów, które wzięło się z hotelu na drogę. 

Nr. 1 Rozpakuj się. 

Wnieś bagaże, rozpruj im brzuch i wywal ze środka wymięte koszule, brudne skarpety, uschnięte kanapki. Jeśli chcesz mieć nadzieję, na jakikolwiek wyjazd kiedyś w przyszłości to zmierz się z tą zatęchłą puszką pandory twojego bagażu, oddziel ziarna od plew i...

Nr. 2 Nastaw pranie.

Zajmiesz się czymś. Ja się zajęłam, zamiast rozpaczać, że wróciłam i czeka na mnie milion rzeczy do zrobienia, należy się wkręcić w działanie - co nie jest równoznaczne z obserwowaniem wirującego prania. 

To takie symboliczne oczyszczenie zewnętrznej warstwy - czyli wstęp do oczyszczenia wewnętrznego czyli... (nie, nie miałam na myśli środków przeczyszczających czy Domestosa) UMYSŁU.

Nr. 3 Kąpiel. 

Jeśli tak jak ja, spędziłeś/aś ostatnie 24h pozwijany jak ślimak na fotelu autokaru, to wiesz o czym mówię. Kiedy ciału źle, to umysłowi też źle i wymyśla sobie smutki. Dlatego rozprostowanie kości w gorącej, pachnącej wodzie jest jednym z  lepszych balsamów, po których smutki wyparowują. 

Nr. 4 Ludzie. 

Może i Ciebie znienawidzą, kiedy po raz setny będziesz opowiadać jak wspaniale było podczas tej ostatniej wycieczki do Morskiego Oka na Saharze, ale pamiętaj - to NIGDY nie jest żałosne, póki Ty się dobrze z tym czujesz. Chyba. No dobra, opowiadaj tylko uważaj, by nie była to ciągle ta sama osoba. Dzielenie się wspomnieniami skutecznie pozwoli Ci przeżyć radość podróżowania po raz kolejny, oraz sprawi, że Twoi najbliżsi poczują się prawie tak, jakby byli tam z Tobą (albo zzielenieją z zazdrości i następnym razem, zanim wyjedziesz przebiją Ci opony, ale wtedy będziesz wiedzieć, że to nie są prawdziwi przyjaciele.  Masz PRAWDZIWYCH przyjaciół prawda? ;)

Nr. 5 Nowa Ziemia.

To akurat pochodzi z poradnika na  TEJ stronie i bardzo mi się spodobało. Nie ma w tym już takiego sarkazmu jak w poprzednich moich poradach - ta jest na serio, serio ;)

Zaplanuj kolejną podróż - może w to samo miejsce, skoro było tak pięknie? Jesteś bogatszy o doświadczenia, wiesz jak się przygotować, ile pieniędzy zebrać, gdzie spać i gdzie zapolować na najlepszą kawę w mieście. Teraz masz rok czasu by namówić tych, którym naopowiadałeś jak było cudownie - by wybrali się z Tobą. 

Mi już wróciła nadzieja, a ja wróciłam do domu (tego starego, póki nowy jeszcze nie jest we Francji ;). 

Wam życzę również cudownych podróży, powrotów i kolejnych podróży w piękne miejsca :) 

Ps. Mimo mojej "lekkiej" ironii, post-vacation blues to POWAŻNA sprawa, jeśli nie podejmie się odpowiednich kroków, to po powrocie ze wspaniałych wakacji, ze smutku można już NIGDY więcej NIGDZIE się nie wybrać. Zobaczcie TU: http://www.wikihow.com/Overcome-the-Post-Vacation-Blues 

Ps. 2 No dobra, w Ps-ie było dużo ajronii ;) 

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman

W drogę!

Za kilka godzin wyjeżdżam. Dokładnie za trzy godziny. Jadę podróżować, poznawać i zdobywać świat!

Czyli na wycieczkę do Paryża :D 

Nie ma co dramatyzować ;) 

Jestem spakowana, jednak nie powiem - gotowa. Nie czuję tej podróży, nie denerwuję się, owszem cieszę, lecz jeszcze nie ekscytuję. Największą ekscytację czułam kilka miesięcy temu, gdy dowiedziałam się, że mogę jechać - wtedy radość była ogromna. Wizja Paryża - jednego z moich miast marzeń się spełnia! To było cudowne, a zarazem odległe - jak magia, która właśnie się dzieje, ale ciężko mi w nią uwierzyć. 

Oczywiście będę zdawać relację! Uwielbia prowadzić dzienniki podróżne i opisywać co widzę - do dziś pamiętam ze szczegółami wizytę w węgierskiej wsi Holloko. 

A teraz mała dawka Daily Wonder na dziś:

#Walizka

Jak to jest, że zabieram ze sobą asortyment na najbliższe dwa tygodnie upałów, mrozów, jesiennych wichrów oraz wiosennych opadów (jest połowa sierpnia), a wyjeżdżam ledwo na kilka dni (6) z czego prawie połowę (2,5) spędzę w autokarze, gdzie równie dobrze mogłabym siedzieć w szlafroku? 

Doprawdy niesamowite! 

Ps. Nie wiem, którą książkę zabrać. Jeśli wezmę ze sobą 4, to prawdopodobnie nie przeczytam ani jednej.


Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman

Bądź SMART, miej plan...

... i bądź tu mądry.  

Dostałam takie oto pytanie:

Jaki jet Twój długofalowy plan i cel na ten Fanpejdż? (Daily Wonder Woman)

Nie wiem! 

Cholera wie, jaki jest długofalowy. 

Wiecie co? Odkąd pierwszy raz chwyciłam za długopis
i postanowiłam, że będę pisać - to po mojej głowie chodziły nieśmiałe wizje tego, jaki jest ten długofalowy cel. Nigdy nie miałam planu jak to zrobić. 

Teraz też nie mam konkretnej instrukcji, jak krok po kroku dojść do nienazwanej krainy w moim umyśle, która jest za siedmioma górami, lasami, rzekami, skryta za mgłą i właściwie to jeszcze nie wiem czy po drodze nie zdecyduję, że wyruszę w przeciwną stronę. Tzn będę dalej pisać, - to jest mój długofalowy cel, jeśli ktoś by pytał, tylko może w innym kierunku :D

Mam drobną niechęć do planów - tzn lubię je robić, jednak przy realizacji, zawsze okazuje się, że coś trzeba zmienić, a te piękne i dalekosiężne - jednak trzeba inaczej zrealizować, lub po prostu porzucić, bo są lub były nierealne (na tamten moment i w tamtych warunkach). 

Poza tym mam pewną niezwykle irytującą znajomych i przyjaciół przypadłość - zmienianie planów. Piszę
o tym z pewnym wstydem, zdając sobie sprawę z konieczności pracy nad tak irytującym nawykiem, ulegania zachciankom, czy też nastrojom. 

Moi drodzy przyjaciele - wiem, przepraszam Was i zapewniam, że nad tym pracuję ;) (Ps. I love You)

Plan jest taki: uczę się, sprawdzam, buduję relacje, rozwijam warsztat pisarski oraz zgłębiam tajniki PRu
i social mediów. 

Cel: podrasowanie warsztatu pisarskiego, podzielenie się swoją twórczością, zbudowanie społeczności osób, którym podoba się to, co piszę i chętnie w tym uczestniczą, zgłębienie tajników, technik, narzędzi PR
i social media, po to by kiedyś móc o sobie powiedzieć, że jestem w tej dziedzinie ekspertem. O! 

Może być? :D

W międzyczasie nazwałam krainę, do której dążę - nazwa siedziała tam od dłuższego czasu. 

Wiecie, że takie nazwanie miejsca - wizji siebie i swojego rozwoju, ogólne nakreślenie planu i wyznaczenie sobie kilku celów, nawet na takim poziomie ogólności jest ok i na ten moment wystarczy?

Serio i piszę to wbrew wszystkim poradnikom i technikom rozwoju osobistego. Jestem człowiekiem, mam testować i sprawdzać i co? I nie sprawdziło się, dla mnie podążanie krok po kroku sprawdza się przeważnie w kuchni przy pieczeniu ciast. A i tak ZAWSZE modyfikuję przepis i dodaję coś od siebie. Dlaczego?

Bo nie byłabym sobą. 

Tak samo jest z konkretnym, mierzalnym, realnym i ambitnym celem i planem. 

Suchar na koniec:

Planuj z głową i pozostań sobą (bo inaczej zostaniesz stołem - o tej historii można przeczytać TU).

Ps. No dobra, konkretny cel związany z pisaniem też mam, a ten FB jest sposobem (realizacją ogólnego planu), by Ci, którzy to czytają mogli mi pomóc w jego realizacji ;) dzięki! Love Was też :*

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman