Dla stetryczałych, cynicznych i kompletnie zdemotywowanych marud...

...z uczuciem i miłością ;) 

Dostałam feedback od czytelnika.

Na pierwszy rzut oka wpisy w klimacie motywacyjno - cudownym wydają się być tęczową kupką jednorożca, która jak wszyscy wiedzą jest zrobiona z konfetti i cukru pudru. 

Nawet czekoladoholicy i fanatycy Hello Kitty mogą umrzeć z przedawkowania słodyczy i inspiracji. Pozytywne myślenie jest taką cukrową pożywką - uderza do głowy, dodaje energii, taka amfa dla mózgu. 

Często w tym co piszę pojawia się sarkazm - a przede wszystkim spory dystans do rozwoju osobistego. Przeszłam przez obóz (bagno?) rozwoju w zeszłym roku, więc wiem co to nałóg pozytywnego myślenia i motywacji Plażo (Bicz, luźne nawiązanie, termin by Rita Hairwood). 

Pod spodem mojego optymistycznego podejścia czai się cynizm i ironia - czekają na słabszy dzień by wyskoczyć i zaatakować, niczym jadowity wąż bogu ducha winne techniki automotywacji czy sposoby na wzrost efektywności osobistej. 

Bywam smutna, a moje życie nie należy do poukładanych - może nie jestem przykładem "antyładu" ale z pewnością więcej rzeczy sie dzieje, niż je planuję.
To, co jest pewną umiejętnością, którą każdy może w sobie rozwinąć, to spostrzegawczość. Dostrzeganie okazji, możliwości, szans - na poznanie kogoś czy nowe doświadczenie. Często bywa tak, że jestem w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie z odpowiednimi ludźmi. Nie bierze się to z powietrza, nie spada z nieba - choć często nazywam to cudownym prezentem od wszechświata i jestem przekonana, że to los skierował mnie na te a nie inne tory (Ooo wspaniała opatrzności strzeż mnie, czy cośtam).  

Prawda jest taka, że jak wszystko co wartościowe, takie "dary od losu" wymagają wysiłku - poświęcenia czasu i energii oraz ustawienia się w odpowiednim kierunku i podążanie - ileż to razy zgubiłam się, zlazłam z drogi czy kręciłam w kółko! Tak samo wymagające jest podejście do życia, którego można albo pozazdrościć, albo zanegować albo stwierdzić - ja taki/taka nie jestem nigdy nie będę, nigdy się nie zmienię, nie umiem, nie chcę. Można też wejść na tę ścieżkę. Ale są dwie strony medalu.

Aby zrównoważyć optymizm, natura wyposażyła mnie również w umiejętność dogłębnego przeżywania - co jest również wzmacniane poprzez moje praktyki dostrzegania pozytywów. Proste - wzmacniasz wrażliwość, a ona obejmuje wszystko. Czasem wzruszam się, kiedy widzę małą dziewczynkę, która sobie śpiewa. Albo pieska, który śmiesznie macha uchem. True story bro. 

Poza tym melancholia to chyba mój drugi z ulubionych stanów emocjonalnych. Mgliście, deszczowo, jesiennie, kiedy krople wieczoru zraszają liście, a te wirują w swym ostatnim tańcu - ku ciemnej ziemi. 

Mrok.

Jak tu wrzucę jeden z takich tekstów to zobaczycie, że nie taki jednorożec kolorowy! 

A wrzucę!

Wracając do tematu: moi tetrycy, cynicy i kompletnie zdemotywowane marudy! Nie odkryję Ameryki ani nie postawię jako pierwsza stopy na Księżycu, kiedy podzielę się z Wami jedną rzeczą: 

"To od Was zależy". 

To Twój wybór. 

Tak samo jak moim świadomym wyborem jest dostrzegać w ulewie codzienności rzeczy, które są moim powodem do bycia tutaj, do trwania, funkcjonowania, tworzenia, rozwijania się. Do życia. 

Kiedyś ubolewałam nad tym, że tak bardzo chcę podzielić się pięknem świata jakie dostrzegam - w kroplach rosy, zachodach słońca czy zapachu wieczornego powietrza w sierpniu, a nie znajdowałam nikogo, kto by zachwycał się tym razem ze mną. Myślałam jak bardzo jestem samotna z tym zachwytem.

Niedawno nauczyłam się, że to jest dla mnie - taki prezent od wszechświata. Każdy z nas jest inny, więc każdy będzie zachwycał się czymś innym i nikt inny nie ma obowiązku zachwycać się tym naszym małym, wewnętrznym światem razem z nami!

Czy jesteśmy w związku z tym samotni? 

Teraz polecę z holistyczną wizją świata (zawieje spirytualizmem). 

Nie jesteś sam w swoim zachwycie.

Jesteś Ty i cały wszechświat. 

Ale to Twój wybór ;) 

A na koniec motywacyjny obrazek: