Coffee Lady - czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media #2

"- Co Ty tutaj robisz? - spytał rozsądek.  

http://pl.pinterest.com/pin/189573465538617166/

- Jestem naiwna. - odpowiedziała."

Istotną informacją na wstępie do tego postu jest to, że jest sobota.
Dzień teoretycznie wolny, dla większości pracujących od poniedziałku do piątku.
Jeśli chodzi o jednoosobowy dział PR/social media - różnie to bywa.
Tak jak pisałam ostatnio, jestem osobą początkującą - jednak czytając artykuły doświadczonych superbohaterów branży PR/social media, już doświadczam prawdziwości tych słów.
Swoją drogą świetne artykuły:

Community manager – prawdziwy rzecznik marki?

Community Manager po polsku

Więc jest sobota, a ja jestem w pracy. Dosłownie. Zresztą, fizycznie lub na odległość - mimo iż zajmuję się tylko dwoma profilami na FB (plus strony, Twitter, LinkedIN) to i tak trzeba być w gotowości do działania praktycznie cały czas. 
Wiem, że są narzędzia ułatwiające pracę, porządkujące, planujące i automatyzujące cały proces. Pewnie to kwestia czasu - ale póki co (może naiwnie?) wyznaję zasadę działania tu i teraz. Zaplanowanie publikowanych treści - ok, jasne, jak najbardziej - porządek musi być, jednak w pewnym sensie jest to jak serwowanie odgrzewanych kotletów. 
Można zadać sobie tutaj pytanie - co zrobić by planować i nie serwować odgrzewanego żarcia?
Odpowiem sobie na nie osobiście i wtedy umieszczę w poście. Ale nie dziś.

Dziś jest sobota.
Wczoraj ok 17:30 naiwnie myślałam, że mój tydzień pracy się skończył. Potrzebowałam tej soboty, by wreszcie zająć się sobą, swoim prywatnym bałaganem - wiadomo WSP - Wielkie Sobotnie Porządki.

Złudzenia na szczęście rozwiały się z poranną mgiełką snu i razem z dźwiękiem telefonu przypomniały mi, że moje obowiązki jako Community Managera i jednoosobowego działu PR/Social Media sięgają dalej. Mianowicie do...
...kontaktu osobistego i bycia gotowym do pomocy 24/7.

Media społecznościowe to kontakt z żywym człowiekiem. Po drugiej stronie monitora - jest osoba, która ma swoje potrzeby. Czasem te potrzeby to nie soczysty content, tylko gorąca kawa i pyszne ciastko z czekoladą.

Znalezione na:
 http://socialfresh.com/community-manager-report-2013/

Zrobienie kawy i przyniesienie ciastek raczej nie ma nic wspólnego z działaniem w social mediach. Nie zrobię słit foci i nie wrzucę na profil firmy X, że oto gościom Y i Z serwujemy ciasteczka "Cośtam czekolada wow".
Ale jakby na to spojrzeć pod kątem budowania wizerunku - to chyba nie można bardziej zadbać o klienta, niż jednego dnia widzieć jego "lajka" pod obrazkiem na profilu, a drugiego móc poznać go osobiście i spytać w czym mogę pomóc.

I proszę nie wyprowadzać mnie brutalnie z błędu - przynajmniej dopóki nie wrócę do domu i nie zrobię Wielkich Sobotnich Porządków ;)

Dla stetryczałych, cynicznych i kompletnie zdemotywowanych marud...

...z uczuciem i miłością ;) 

Dostałam feedback od czytelnika.

Na pierwszy rzut oka wpisy w klimacie motywacyjno - cudownym wydają się być tęczową kupką jednorożca, która jak wszyscy wiedzą jest zrobiona z konfetti i cukru pudru. 

Nawet czekoladoholicy i fanatycy Hello Kitty mogą umrzeć z przedawkowania słodyczy i inspiracji. Pozytywne myślenie jest taką cukrową pożywką - uderza do głowy, dodaje energii, taka amfa dla mózgu. 

Często w tym co piszę pojawia się sarkazm - a przede wszystkim spory dystans do rozwoju osobistego. Przeszłam przez obóz (bagno?) rozwoju w zeszłym roku, więc wiem co to nałóg pozytywnego myślenia i motywacji Plażo (Bicz, luźne nawiązanie, termin by Rita Hairwood). 

Pod spodem mojego optymistycznego podejścia czai się cynizm i ironia - czekają na słabszy dzień by wyskoczyć i zaatakować, niczym jadowity wąż bogu ducha winne techniki automotywacji czy sposoby na wzrost efektywności osobistej. 

Bywam smutna, a moje życie nie należy do poukładanych - może nie jestem przykładem "antyładu" ale z pewnością więcej rzeczy sie dzieje, niż je planuję.
To, co jest pewną umiejętnością, którą każdy może w sobie rozwinąć, to spostrzegawczość. Dostrzeganie okazji, możliwości, szans - na poznanie kogoś czy nowe doświadczenie. Często bywa tak, że jestem w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie z odpowiednimi ludźmi. Nie bierze się to z powietrza, nie spada z nieba - choć często nazywam to cudownym prezentem od wszechświata i jestem przekonana, że to los skierował mnie na te a nie inne tory (Ooo wspaniała opatrzności strzeż mnie, czy cośtam).  

Prawda jest taka, że jak wszystko co wartościowe, takie "dary od losu" wymagają wysiłku - poświęcenia czasu i energii oraz ustawienia się w odpowiednim kierunku i podążanie - ileż to razy zgubiłam się, zlazłam z drogi czy kręciłam w kółko! Tak samo wymagające jest podejście do życia, którego można albo pozazdrościć, albo zanegować albo stwierdzić - ja taki/taka nie jestem nigdy nie będę, nigdy się nie zmienię, nie umiem, nie chcę. Można też wejść na tę ścieżkę. Ale są dwie strony medalu.

Aby zrównoważyć optymizm, natura wyposażyła mnie również w umiejętność dogłębnego przeżywania - co jest również wzmacniane poprzez moje praktyki dostrzegania pozytywów. Proste - wzmacniasz wrażliwość, a ona obejmuje wszystko. Czasem wzruszam się, kiedy widzę małą dziewczynkę, która sobie śpiewa. Albo pieska, który śmiesznie macha uchem. True story bro. 

Poza tym melancholia to chyba mój drugi z ulubionych stanów emocjonalnych. Mgliście, deszczowo, jesiennie, kiedy krople wieczoru zraszają liście, a te wirują w swym ostatnim tańcu - ku ciemnej ziemi. 

Mrok.

Jak tu wrzucę jeden z takich tekstów to zobaczycie, że nie taki jednorożec kolorowy! 

A wrzucę!

Wracając do tematu: moi tetrycy, cynicy i kompletnie zdemotywowane marudy! Nie odkryję Ameryki ani nie postawię jako pierwsza stopy na Księżycu, kiedy podzielę się z Wami jedną rzeczą: 

"To od Was zależy". 

To Twój wybór. 

Tak samo jak moim świadomym wyborem jest dostrzegać w ulewie codzienności rzeczy, które są moim powodem do bycia tutaj, do trwania, funkcjonowania, tworzenia, rozwijania się. Do życia. 

Kiedyś ubolewałam nad tym, że tak bardzo chcę podzielić się pięknem świata jakie dostrzegam - w kroplach rosy, zachodach słońca czy zapachu wieczornego powietrza w sierpniu, a nie znajdowałam nikogo, kto by zachwycał się tym razem ze mną. Myślałam jak bardzo jestem samotna z tym zachwytem.

Niedawno nauczyłam się, że to jest dla mnie - taki prezent od wszechświata. Każdy z nas jest inny, więc każdy będzie zachwycał się czymś innym i nikt inny nie ma obowiązku zachwycać się tym naszym małym, wewnętrznym światem razem z nami!

Czy jesteśmy w związku z tym samotni? 

Teraz polecę z holistyczną wizją świata (zawieje spirytualizmem). 

Nie jesteś sam w swoim zachwycie.

Jesteś Ty i cały wszechświat. 

Ale to Twój wybór ;) 

A na koniec motywacyjny obrazek: