Zmiana

Jeśli chcesz zmienić świat zacznij... 

od siebie.

No właśnie, znamy ten cytat prawda? Zresztą o zmianach mówi się dużo
w ostatnich czasach. Mam wrażenie, że nastała moda na zmiany, a nawet fiksacja na jej punkcie. 

Zmieniaj świat na lepsze, zmieniaj wizerunek, zmieniaj siebie - dobrze, tylko co to znaczy? 

Zauważyłam, że w wielu przypadkach, ta szeroko pojęta zmiana, sprowadza się niestety do chęci zmieniania wszystkich i wszystkiego, poza sobą.

Sama też przez to przechodziłam. Zmieniałam styl ubioru, uczesania, wystrój wnętrz - nagminnie kolor włosów, otoczenie, studia, mieszkanie, znajomych (całe szczęście mam stałą grupkę przyjaciół, których się trzymam ;) ). Oczywiście zabierałam się też za zbawianie świata
i zmienianie ludzi (zdecydowanie najwyższy poziom trudności - level hardcore). Na szczęście mi przeszło, przynajmniej jeśli chodzi o ludzi, bo świat jest otwarty i czeka na zmiany ;) 

Zmianę rozumiem tutaj jako ciągłe uczenie się siebie, świata oraz ludzi oraz wykorzystywanie tej wiedzy
w praktyce tak by żyło się lepiej mi, ludziom i światu :)  <baaardzo ogólna definicja>

Nie twierdzę, że nie zależy mi na tym, by ludzie się zmieniali - po prostu moja chęć nie ma tutaj nic do rzeczy. Mogę stawać na głowie, tańczyć na rurze, śpiewać po chińsku - i co z tego, jeśli ktoś NIE CHCE zmiany? 

W takim razie czy nie warto się starać? Odpowiedz sobie sam drogi czytelniku - to już od Ciebie zależy ;)

To, co możesz zrobić to tym staniem na głowie, tańcem na rurze i śpiewem po chińsku stać się dla kogoś źródłem inspiracji - a to już może przyczynić się do zmiany osobistej :)

Ze zmienianiem innych sprawa jest o tyle skomplikowana, że zawsze będzie angażować Ciebie. Droga, którą wybieram - to droga inspiracji i zaczynania zmian od siebie. 

Jeśli uznasz z całą pokorą jaką posiadasz, że jesteś gotów do podjęcia wyzwania i zmieniania innych, to godzisz się na wzięcie odpowiedzialności za zmianę, gdzie zmianę należy odróżnić od urabiania kogoś na swój model i zmuszanie do dopasowania do określonych norm i oczekiwań. 

Znam takich ludzi. 

Dzięki nim uświadomiłam sobie, że jakiekolwiek oczekiwania związane z drugą osobą, to tylko pobożne życzenia, że ktoś wpisze się w mój szablon, bez konieczności wkładania wysiłku w dopasowanie się
i wspólne wypracowanie dialogu, opartego na głębokim zrozumieniu i akceptacji. 

Wysiłek to słowo klucz. 

Budowanie dialogu.

Zrozumienie. 

Akceptacja.

Dopiero tutaj możemy mówić o zmianie.

Dlatego...

Nie zmienisz kogoś, możesz zmienić siebie - a rozumiem przez to wyciągnięcie nauki z danej sytuacji, zdobycie nowej wiedzy i inspirację do działania.

Zmiana nastąpi tylko, z głębokiej potrzeby i chęci. Dopiero po tym, gdy ktoś uświadomi sobie i zaakceptuje daną rzecz, dopiero później może wystąpić chęć zmiany.

Post powstał zainspirowany rozmową o zmianie i zmienianiu innych.

Nastroje i lodówki

Co ma nastrój do lodówki? Czytajcie a zrozumiecie ;) 

Miałam dziś pisać o magii istnienia oraz zaklęciach na baśniowe życie ale... stwierdziłam, że nie jestem
w nastroju. 

Ciekawe prawda? 

Bywa, że nie jestem w nastroju do czytania, pisania, spotykania się z ludźmi, do życia. Więc czekam na odpowiedni nastrój. Pogrążam się w czekaniu. Uzależniam od chwilowej aury, hormonów, ciśnienia atmosferycznego efektywność, motywację, realizację swoich celów - modne i nadużywane współcześnie słowa, chyba zaczynam pojmować głębiej ich sens. 

Co ma do tego nastrój? Czekając na odpowiedni, rozbijam swoje plany, odpuszczam i zrzucam odpowiedzialność na coś co w zależności od momentu, bywa odpowiednie lub nie! 

Rozumiem i cenię sobie potęgę odpowiedniego nastroju - gdy jest się w odpowiednim do... pisania, malowania, tańczenia, marzenia, pracowania to można przenosić góry i zdobywać świat. Wykorzystywanie tych chwil naturalnego natchnienia i wewnętrznej motywacji daje potężnego, energetycznego kopniaka i przeważnie owocuje obfitymi zbiorami (radości, emocji, wspomnień, tekstów, wykonanych zadań, przebiegniętych kilometrów itp.). 

Jednak czekając aż nastrój nagle do nas zawita, marnujemy swój potencjał oraz zapominamy o bardzo istotnej rzeczy:

budowanie nastroju. 

To, co teraz robię - to tworzę dla siebie nastrój na pisanie. Wchodzę w ten stan i wkładam wysiłek w to, by moje słowa brzmiały oraz by ułożyć je w sensowne zdanie. 

Zadbałam o ustronne miejsce, zamknęłam drzwi, włączyłam odpowiednią, nastrojową muzykę, w tle słyszę delikatny szum deszczu, światło jest ciepłe, miękkie. 

Zapomnieliśmy o wysiłku. Coś nam się poplątało po drodze w nowoczesność, uwierzyliśmy w bzdury
o szybkim, łatwym awansie od pucybuta do milionera - po jak najmniejszej linii oporu, byleby było przyjemnie, lekko. 

Dziś rozmawiałam z babcią - 85 letnią kobietą, która dzieciństwo spędziła w Syberyjskiej tundrze na wygnaniu. Jej wspomnienia - to materiał na książkę, jednak pozostając w temacie nastroju - myślicie, że tam na tej Syberii, ktokolwiek wspominał o 'nastroju do pracy'?! 

Babcia opowiadał mi dziś o lodówce, jak w latach 60' ciężko było dostać w Polsce coś takiego. Lodówki były na talony, które należało wyprosić w zakładach pracy. Czekało się na nie tygodniami. Nie miały zamrażalników. Wyobrażacie sobie życie bez lodówek? Moja babcia tak - przed wojną (ludzie na wsiach nawet po), trzymali żywność w głębokich piwnicach i... studniach. To ostatnie mnie zaskoczyło. 

Teraz wróćmy do 2014 roku - dziesiątki sprzętów, tysiące aplikacji, które robią za nas wszystko to, co kiedyś musieliśmy robić sami. Nic dziwnego, że odzwyczailiśmy się od wkładania wysiłku w cokolwiek. 

Wysiłek nam zbrzydł i kojarzy się z czymś złym, z czymś co nie powinno się dziać - i nie mówię tylko
o sobie, nie mówię też tylko o pracy. 

Choćby ten nastrój odpowiedni do... pisania, tworzenia, marzenia, podróżowania, kochania, życia. 

To jak? Czekasz czy tworzysz? 

Decyzje, intuicja i świetliki.

O decyzjach, chwytaniu dnia i możliwościach, które jeśli się wykorzysta w jednej, krótkiej chwili - to wtedy zaowocują.

Dziś planowałam wrócić z biura rowerem, który od tygodnia stacjonuje w rowerowni. Ostatni moment, bo jutro wyjeżdżam na ponad miesiąc z tego pięknego miasta, do mojej pięknej wsi.

...

Przerwałam na chwilę pisanie, by podjąć decyzję. Nie powiem - przedsięwziąć plany, tylko podjąć decyzję - to jest coś więcej. Plany można zmienić, są ulotne
i zbudowane na piasku zachcianek, na miałkim gruncie przypuszczeń oraz bagnistych gdybaniach. Plany są przyszłościowe - dlatego ich struktura jest wirtualna
i nie da się jej wyczuć - jest z mgły. Decyzja natomiast powstaje tu i teraz. W czasie rzeczywistym, bazuje na aktualnym stanie rzeczy i jest mocnym tupnięciem. Owszem, można ją zmienić - natomiast wiąże się to
z własną niekonsekwencją - oczywiście, czasem zmiana decyzji wpływa na dobre. Niemniej jednak - gdy zmieniamy decyzję, odpowiadamy sami przed sobą. Plany są jak pogoda. Decyzja - jest jak kamień rzucony w wodę, jak kołek wbity w ziemię. Decyzję podejmujesz teraz i już zaczyna ona wpływać na twoje myślenie i działanie.

Decyzja wyznacza kurs. Plany tylko ten kurs kształtują, są jak przestrzeń bez drogi. Decyzja to nastawienie na cel.

Podjęłam decyzję o podróży.

Oczywiście nie trzeba się ze mną zgadzać w tej kwestii. Dla kogoś plany mogą być stabilniejsze, a decyzja czymś zmiennym.

...

Wracając do roweru, to po pracy niebo się zachmurzyło. Groźnie, burzowo, ciężko. Idzie na deszcz. Zmoknę zapewne. Jechać, czy nie jechać? Może nie jechać?

Zamiast zastanawiać się, przebrałam się szybko i postanowiłam jechać, dopóki się nie rozpada.

W trakcie jazdy wybrałam nową drogę - zdecydowanie szybszą i przyjemniejszą niż jazda przy głównej. Pojechałam przed siebie - tak po prostu, bardziej przeczuwając kierunek, niż wiedząc gdzie dokładnie wyjadę (bo skąd miałam niby wiedzieć, nigdy tamtędy nie jechałam).

Jakież było moje zdziwienie, gdy przed sobą zobaczyłam stary, opuszczony budynek, ukryty za drzewami
i gdzieniegdzie porośnięty bluszczem. Zaraz obok tego budynku, stał maleńki kościółek z czerwonej cegły - nietypowy, bo wyjątkowo niski, jednak z małą wieżyczką. Tuż za kościółkiem, roztaczał się widok na park - zacieniony, soczyście zielony i w tej zieleni miękki, spokojny. To nie koniec zwiedzania - w parku stał pałacyk w renesansowym stylu. Wszystko kilka minut jazdy od mojego bloku. Okazuje się, że mieszkam tuż przy pełnym zabytków parku.

Zob. http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_im._Anny_i_Erazma_Jerzmanowskich_w_Prokocimiu

Zmierzam już do końca wycieczki - już kolejny raz, dostaję wspaniały dowód na to, jak podążanie za przeczuciem w nieznanym sobie kierunku, okazuje się dla mnie przygodą pełną bogactwa przemyśleń oraz piękna.

Intuicja to zaufanie jednocześnie do siebie i do świata - to umiejętność wyczucia i wsłuchania się, w ślad pozostawiony tylko dla Ciebie. To nie pomyłka - wyczuj i wsłuchaj się w ślad. To nie oczy będą prowadzić.

Droga.

To jeden  z tych dni, który zmienia
i ukierunkowuje na właściwy dla mnie szlak.

To jeden z tych niepowtarzalnych, cudownych dni, które przywracają wiarę w siebie, to co robię i dokąd chcę zmierzać.

To taki dzień, który dodał mi pewności oraz energii do działania.

Dzień, który mocno poruszył, uświadomił o tym, że jeśli chcesz żyć w pełni - to masz wejść w to bagno, pobrudzić się po uszy, potknąć, zranić, mocno krwawić, prawie utopić, a potem wyjść i cieszyć pełną gębą, że to przetrwałeś oraz, że w sumie mogłeś iść na około, ale nie odkryłbyś po drodze, po co tak naprawdę żyjesz.

Zainspirował.

Co do bagna - to podejrzewam, że na jednym się nie kończy. Nie znasz mapy swojego życia! Rysuj i planuj ile dusza zapragnie. Nie widzę cudów w przewidywalności.

Miałam ostatnio kilka słabszych dni - to znaczy, że nie działa mi się żadna krzywda, poza wątpliwościami, które chodziły mi po głowie. Chyba wielu ludzi tak ma - zastanawiasz się, czy to co robisz, jest sensowne, czy się opłaca, czy to aby na pewno dobra droga, czy jestem odpowiednio dobra i czy może nie rzucić tego w cholerę i iść do "normalnej" pracy. Właśnie takie pytania rozbijały się po mojej czaszce, ciele, umyśle
i wybijały z rytmu.

Po latach doświadczenia w samoudręczaniu się wiem, że tego typu wątpliwości albo same się rozchodzą, albo to znak by coś w sobie zmienić - wejść w bagno.

Co do dzisiejszego dnia - to rozwiał moje wątpliwości i pokazał co jest za tym bagnem, przez które mam przejść. Nie ma innej drogi - trzeba się namęczyć, urobić po pachy, dać z siebie wszystko - ostatnią kroplę krwi - jeśli chodzi o to, co jest źródłem Twojej satysfakcji z życia.

Ja kocham pisać, kocham świat, kocham ludzi.

Jakie jest rozwiązanie? Jeździć po świecie, poznawać ludzi i spisywać ich historie :)

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że mogę połączyć te trzy rzeczy i być ucieleśnieniem radości, a mogę także robić te rzeczy oddzielnie i...

...również być ucieleśnieniem radości.

Przy tym wszechogarniającym tęczowym szczęściu - mam wybór.

Mogę zadowolić się spokojnym, stabilnym, zadowalającym wzrostem lub... wejść na drogę trudniejszą, bo... ...nie ma żadnej drogi poza tą, którą sama sobie wytyczę.

Idź tam, gdzie prowadzi serce - i pamiętaj, że prawdziwa radość jest nie w miejscu, lecz w drodze, dążeniu
i tym, czego doświadczysz w trakcie :)

No, przynajmniej dla mnie ;)

Ps. Bagno to metafora włożonego wysiłku, a nie paskudnej, błotnistej i śmierdzącej brei. To "bagno" może być pięknym miejscem, z cudownymi ludźmi jakich spotykasz. No.

Codziennik nieregularny...

...cudów ;)

Dziś o regularności, powtarzalności, systematyczności i tym czy pilnować siebie w kwestii  regularności wpisów, czy nie. 

Owszem tytuł bloga brzmi "daily" co sugeruje powtarzalne, codzienne czynności. Soczewki też są "daily" co oznacza, że można je nosić w dzień. Co nie przeszkadza temu, by nosić je również w nocy - jeśli ktoś akurat wychodzi wieczorem. 

Mamy dziennik - który wychodzi codziennie.

Mamy też nocnik - do którego się wychodziło w nocy, by nie wychodzić do wychodka. 

Teraz do nocnika się nie wychodzi, tylko raczej się (za)sadza tych, którzy chodzić jeszcze nie umieją.

A co z tą rutyną dnia codziennego i regularnymi wpisami? 

Czy trzeba? 

Dane statystyczne oraz wskazówki social-mediowe, zgodnie twierdzą, że trzeba cyklicznie, regularnie -
w większości portali codziennie. Czasem nawet 2x dziennie - bo to jeszcze zwiększa zasięg i zasiewa
w umysłach użytkowników ziarna obecności, wzmacnia wizerunek, poszerza świadomość marki! 

Daje rezultaty bo widać Ciebie częściej! To jak z budowaniem relacji!

<chyba mam kleszcza na kolanie>

Ok, świadomość marki, zasięg. Ale... czy trzeba?

Nie, nic nie trzeba. 

Odkryłam u siebie prawidłowość, którą pewnie potwierdzi u siebie wielu innych ludzi, że im bardziej do czegoś się zmuszamy, tym mniej chętnie to robimy, a bardziej chętnie unikamy. Jak z budowaniem relacji ;)

No to wyluzowałam. 

Ćwiczę za to inną przydatną umiejętność - podążanie za natchnieniem. 

Czasem w głowie pojawia się genialna myśl i potok słów, zdań i genialnych konstrukcji toczy się za nią -
to dobry moment by włożyć wysiłek w zapisanie tych pięknych pomysłów. 

Moment skłonienia się do zapisków, choćby w naszym wyobrażeniu wymagał ogromnego wysiłku w danej sekundzie - będzie i tak o tysiąckroć mniej uciążliwy, niż przymuszanie się do wypocenia z siebie kilku zdań na bloga - bo wpis ma być, bo tak ustaliłam. 

Podejrzewam, że większa płynność w pisaniu wyrobi się z czasem - wejdzie w nawyk zasiadanie do pisania
i na to liczę. 

Ponoć wystarczy 21 dni :)

I stanie się cud! 

D.W.W. 

PS. Dziewczynka na obrazku też podąża za natchnieniem i pięknie jej to wychodzi ;) 

Syndrom szafy

Syndrom szafy...

...czyli locked in w wersji twórczej i pisanej.  

Dawno, dawno temu zanim do Polski przyszedł Internet na tak szeroką skalę jak dziś, istnieli ludzie, którzy również pisali. Blogi wtedy raczkowały i z tego co pamiętam - często stanowiły powód do żartów. Przynajmniej wśród gimnazjalistów, czy licealistów. 

Pisałam bloga, a jakże! Nawet dwa lub trzy. Jeden przetrwał do czasów dzisiejszych, choć w wersji mocno okrojonej. Skasowałam płaczliwe zapiski z gimnazjum - mea culpa, szkoda - byłoby świetne muzeum gimnazjarstwa internetowego (gimnazjum+pisarstwo). Zapiski w wersji papierowej też posiadam (schowane w szafie).

Blog, który się zachował nie jest już używany - spoczywa w formie elektronicznego pamiętnika
z zapiskami z pierwszych lat studiów - ho ho! kiedy to było! (dawno).

Pisało się zatem do szuflady. A kiedy pisało się dużo
i szuflady zrobiły się za ciasne - powstał syndrom szafy. Kiedyś w szafach mieszkały potwory, a potem wlazłam ja z moimi pamiętnikami, przemyśleniami, tekstami, historiami i pomysłami na książki. 

Syndrom szafy pozwalał wychylać się od czasu do czasu z małym tekstem, esejem lub felietonem. Jednak nigdy nie wyszłam dalej, niż na odległość ciągnących mnie w tył rękawów czy zimowych szalików, okręconych wokół kostek. 

Piszę tak poetycko, a rzeczywistość pokazuje jak przesuwam odpowiedzialność na zakurzone elementy budowania wizerunku ;) 

Skąd ta skrytość? Przecież ciasne pomieszczenia z czasem robią się niewygodne, nawet bawiąc się jako dziecko w  chowanego nie byłam w stanie zbyt długo wysiedzieć w jednym ukryciu. 

Skrytość, nieśmiałość, pozorna skromność - eufemizmy na zaniżone poczucie własnej wartości i hodowane obawy o to, że nie jestem dość dobra i co inni sobie pomyślą. 

OMG, who cares?! Przynajmniej na etapie podstawowym ;)

Podejmowałam wiele prób wyjścia z szafy - do każdej należało się dokładnie przygotować. Pakowanie najpotrzebniejszych rzeczy zaczynało się od zastanowienia, czego potrzebuję, by wyjść. Następnie należało podjąć szereg trudnych decyzji, dokonać wyboru co zabrać, którą skarpetkę wybrać, a może dokupić nową? Jednak tamta stara była lepsza. Odwieczne problemy decyzyjne, negocjacje z szafą i neverending story konfliktów wewnętrznych.
Metoda małych kroków była całkiem niezła - czyli najpierw powoli wysunę czubeczek palca. Później delikatnie postawię stopę na podłodze - ok, stabilnie. Potem druga noga, przechylę ciało naprzód...aaaa nie! Jednak wracam.
No właśnie. Jednak wracam, nie jestem aż tak dobra - bajzel się zapętla.
Za dzieciaka miałam ciekawą właściwość - w mojej szafie łatwo robił się bajzel i nie chciał się sam sprzątać. Moja mama znalazła świetny sposób na zmotywowanie mnie - przychodziła któregoś dnia, gdy miarka (półka) się przebrała i wyrzucała zawartość szafy na podłogę. Moim zadaniem było poukładać rzeczy na nowo, z jednoczesną selekcją niezdatnych do awansowania na elementy image'u :)

Do dziś uważam, że jest to jeden z najlepszych sposobów na wyjście z szafy - zarówno w znaczeniu metaforycznym jak i dosłownym. Weź to wywal z siebie. Potem układaj. Ułoży się. Zawsze się układa.
Tak jak ten wpis :)

DWW.

Dopisek: ewentualne błędy, zawsze można edytować i też jest ok ;)

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman