Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

http://www.pinterest.com/pin/283445370272167887/

Daily Learning czyli z dzienników stażystki w dziale PR/social media.

Jak zostać community managerem?

Zaopatrz się w czasopotrajacz, cierpliwość i zainwestuj w szuflady dla osobnych projektów. Lub pojemny umysł. 

Dopiero się uczę. Zaczęłam w czerwcu i od tamtej pory zgłębiam techniki latania w cyfrowych przestrzeniach social mediów. 

Już nie wierzę naiwnie w to,że praca sama się poukłada a zadań będzie z czasem mniej. Kiedy nadrobię zaległości.

Nic się samo nie poukłada a pracy będzie więcej. 

Ćwiczę się w rozpoczynaniu i kończeniu zadań.  Dla mistrza słomianego zapału jest to wyzwanie. Praktykuję też rozsądny multitasking, gdzie największym wyzwaniem jest słowo "rozsądny". Kłania się umiejętności ustalania priorytetów. Planowanie jeszcze człapie na kolanach, ale ciągle do przodu i ogarnia teren wzrokiem. 

Ostatnie miesiące bardzo dobitnie udowodniły mi, że sucha teoria nic nie znaczy bez praktyki. 

Wstaję rano - przeglądam twittera - swojego i dwóch innych profili, którymi się zajmuję. Potem jeszcze Pinterest - żeby wyszukać co ciekawsze smaczki na dzień dobry. Taki drobny rytuał dla obudzenia. Później zajmuję się już sobą. Dopiero w tramwaju, a potem autobusie (ach te remonty w Krakowie,) wracam do social-mediowych rozgrywek. Wczoraj wrzucałam poniedziałkowe motywacje, jadąc w wyjątkowo zapchanym (smutnym?) autobusie. Jest w tym coś ironicznego, kiedy obijam się o ludzi i walczę o równowagę z kierowcą, który za wszelką cenę pragnie mnie jej pozbawić, wrzucając na profil pokrzepiające serca cytaty o świeżym początku i pozytywnym myśleniu. Może faktycznie magiczna moc cytatów spływa na mnie, gdyż niewygody autobusu nikną tak jak i ja znikam w cybernetycznej przestrzeni. Medytuję nad smartfonem - jak ja mogłam żyć bez tego urządzenia?

Świat social mediów fascynuje, wkręcam się w niego i zagłębiam. Splótł się z moim życiem w realu, zresztą - jak wielu innych ludzi. Chyba już nie możemy się oderwać. Zgraliśmy się w jeden pokręcony organizm z facebookiem, twitterem, instagramem, pinterestem, blogiem i setką innych portali społecznościowych. Nie narzekam - stwierdzam fakt. Poza tym, jak wspomniałam wyżej, fascynuje mnie ten wielopoziomowy żywot i splatanie się ze sobą światów. 

W drodze do biura odpisuję na smsa, odpowiadam na wiadomość na twitterze profilu firmy, przeglądam tweety na profilu fundacji. Potem trochę prywaty - trzeba zaopiekować się swoją pączkującą stroną na Facebooku. 

Jednak obsługa 2 firm i ich portali społecznościowych nie trwa aż tyle, by wypełnić 8 godzien pracy, a czasem więcej. Dobrze, że jest Spotify, przerwy kawowe, lunche, obiady ;) 

Żartuję. 

Jest dużo pracy, dużo pisania, dużo małych zadań, które z pozoru wydają się mało ważne a w istocie są kluczowe - by machina biznesu mogło toczyć się naprzód.

Są też błędy. Nie mam na myśli przecinków w złym miejscu. 

Jeśli chce się być skutecznym w social mediach i PRze, trzeba połączyć ze sobą kilka skrajności: długofalowe planowanie oraz błyskawiczne działanie wykorzystujące choćby drobny moment. Chwytanie chwil jak oddechów i ulotnych spojrzeń - to jak robienie zdjęć z zaskoczenia i żart sytuacyjny - najlepsze złapane w tym a nie innym momencie, dobre tylko kiedy dzieje się tu i teraz. Gdzie haczyk?

Ostrożność, przezorność i przewidywanie. Trzeba być trochę taką mamą małego dziecka, które już samo chodzi. Dziecko ma swój rozumek, ale to Ty odpowiadasz za każdy krok, który stawia pod Twoim okiem. Ty masz kierować dzieckiem i uważać by nie obiło sobie głowy o róg szafki lub nie zjadło patyków (pyszności).

Może to tylko trzy miesiące - zapowiedź kolejnych kroków w stronę realizacji misji i zdobycia punktów doświadczenia. Z tą wiedzą przetrwam gdziekolwiek bym się nie zjawiła (no dobra, może gdyby scenariusz z Lost'a się spełnił, to na nie wiele by się to zdało, ale umiem gotować i mam plan na apokalipsę zombie).

Ostatnie trzy miesiące nauczyły mnie też czegoś jeszcze (tzn wiele innych 'jeszcze'). 

Wiary w siebie.

Bez wnikania w pompatyczne szczegóły, na dzisiaj tyle :) 

6 przykładów doskonałych (De)Motywatorów.

Kiedyś napisałam super tekst o motywacji i kilku sposobach na nią. Bazowałam na  wnioskach, które wyciągnęłam z zajęć z dziećmi oraz bezrobotnymi kobietami, a także ze swojego doświadczenia. 

Miałam trzy wnioski:

1. Zajęcia z motywacji z dziećmi, które nie były na tyle zmotywowane by na nie przyjść, to porażka.

2. Bezrobotne kobiety mogą uczyć motywacji innych niezmotywowanych.

3. Łatwiej gadać o motywacji i zmotywować innych niż siebie.

Nie wrzucę tutaj tego tekstu, bo jest pseudo-mądry i rozwojowy, a nie jestem w nastroju by takie rzeczy głosić. 

Przeszłam na ciemną stronę mocy. Nawet myślałam o tym, żeby założyć jakiegoś hejterskego bloga i tam wylewać nagromadzony we mnie jad na tematy wszelakie. Ale pewnie istnieje milion tysięcy takich blogów, poza tym dbając o dobry nastrój i higienę myśli, wolę siać ziarna pełnowartościowych zbóż pozytywnego myślenia (bezglutenowych) niż chwasty pogardy (wysokich indeksów glikemicznych, cukru i niezdrowych tłuszczy).

Ale wracając do tematu: 

Ciemna strona mocy i motywacja. 

A oto czwarty wniosek:

4. Zabić motywację jest bardzo łatwo. 

Wystarczy, nawet nieświadomie, robić kilka z poniższych rzeczy. Kolejność dowolna. Ilość powtórzeń - według potrzeb:

1. Lawina zadań - za pierwszym drugie, za drugim trzecie, razem z piątym, szóstym siódmym. Kolejne zadania najlepiej dodawać w trakcie wykonywania wcześniejszych, po to by wizja realizacji wszystkich rzeczy odsunęła się w nieskończoność. Nadzieja na wyjście do domu przed 18 zabita. 

2. Twoja wina, bardzo wielka.  

Zawsze jest jakiś winny. Równie dobrze, może to być pierwsza lepsza z brzegu osoba. Na pewno ma coś na sumieniu - bo kto nie ma, lub kto nie obija się czasem w pracy? To jest uniwersalny argument. Jednym ze skuteczniejszych morderców motywacji, jest składanie reklamacji o każdą bzdurę oraz obwinianie o brzydką pogodę. 

3. Zadania "z dupy". 

Kup kawę. Zrób kawę. Odstaw samochód szefa na parking. Zamów śniadanie do łóżka dla brata żony kierownika. Przepisz słownik języka polskiego do bazy danych. Odmień przez przypadki motto firmy i przetłumacz na wszystkie języki jakimi mówią w Chinach. Łącznie z dialektami. 

Zadania z dupy są potrzebne (tak mówią), zadania z dupy się zdarzają i jak spojrzeć na nie łaskawszym okiem, to faktycznie płyną z nich pewne niedostrzegalne dla pracownika korzyści. Niemniej jednak ich ilość wrzucona w lawinę zadań (patrz punkt 1) może sprowadzić chęć do pracy do poziomu poniżej depresji. 

4. Tylko praca. 

Pracownik nie je, nie śpi, nie odpoczywa, nie ma życia osobistego. W momencie przekroczenia progu firmy pozbywa się tego zbędnego bagażu w postaci chłopaka, dziewczyny, męża, żony, dzieci, kota, chorej babci, niespłaconej hipoteki, problemów ze zdrowiem. To przecież zrozumiałe, że na każde skinienie palca jesteśmy gotowi rzucić się w przepaść zdobywania klientów, utonąć w wirze sprzedaży, dać się porwać lawinie wypełnianych dokumentów. PRACA! 

(Grupa wsparcia na FB: Ja nie pracuję, ja realizuję pasję hasztag: #LoveWork24h )

5.  Nie motywuj.

Każdemu pracodawcy zależy na naturalnie zmotywowanych pracownikach. Stosowanie technik motywacyjnych jest jak dodawanie polepszaczy do żywności - niezdrowe, może zaszkodzić i powodować raka. Bądźmy pro-eko. 

Odpuśćmy podziękowania, wyrażanie aprobaty, docenianie, nagradzanie w jakiejkolwiek formie. Najlepiej zostawić w spokoju tudzież olać i robić swoje. 

6. Tnij skrzydła (ale nie małych motylków).

Podwyżka? Zapomnij. Wizja awansu? Źle Ci tu gdzie jesteś? Rozwój kariery? A co, jesteś papier toaletowy? 

Przekreśl wszystkie perspektywy, postaw sprawę jasno - tak jak mur i ślepą uliczkę, albo jeszcze lepiej kanał bez wyjścia. Wtedy będziesz mieć pewność, że albo pracujesz z maniakiem - skoro jeszcze tu jest, albo ta osoba właśnie planuje zemstę (czyli jest naturalnie zmotywowana, mission complete).

W tym podpunkcie ważne jest również regularne zapewnianie pracownika o jego braku kompetencji. Nie ma to jak niskie poczucie wartości, bo tylko jakościowa i efektywna praca je podniesie (patrz punkt 4.).

Oczywiście nie podaję recepty (jeszcze) na to jak motywować innych. Jednak wypisanie powyższych anty-motywatorów, sugeruje, czego zaprzestać i robić coś odwrotnego by zmotywować. Albo przynajmniej nie demotywować. 

Ps. Jeśli chodzi o mój poziom motywacji w momencie pisania tego tekstu, to należałoby najpierw dokładnie określić czym jest motywacja.

Jeśli motywacją jest to, że siedzę i piszę, mimo zmęczenia, jesieni, brzydkiej pogody, późnej godziny, nastroju w klimatach: " whatever" oraz ogólnego rozdrażnienia, to jestem ZMOTYWOWANA. 

HELL YEAH! ;)

Powrót do żywych - czyli 5 blokad twórczych.

I jak to jest? 

Postanawiam tworzyć bloga, zakładam fan page, zapraszam znajomych, są pewne oczekiwania względem pomysłu, jest zapowiedź funu - ale jeszcze nie sprecyzowanego w 100% i co?

I nic. 

Dupa. Bo staję w martwym punkcie i nagle, ni stąd ni zowąd przestaję pisać, publikować, komentować. A miało być tak pięknie. 

No to powracam z tej otchłani niepiśmiennej, ale bez obietnic poprawy ;)

Co takiego jest w tym śmiesznym blogowym miejscu, że zaczęło budzić moje obawy i stres związany z pisaniem? PRESJA! A powodów jest wiele.

Zastanawiając się nad tym wpadłam na kilka przyczyn:

1. Początkowe założenia...

i brak realizacji. 

Czyli presja spowodowana tym, że nie spełniamy swoich własnych założeń, względem realizacji własnych planów. A przecież komu, jak nie nam, powinno zależeć na realizowaniu swoich marzeń? Nie chciałam użyć słowa 'pasji' bo jest masowo nadużywane i smakuje tak, jak by smakował hamburger z Maka, który przeleżał w szafie ponad rok i teraz wychodzi na wolność.

Efekt: nie realizuję swoich celów, jest mi z tym źle, pogrążam się i nie robię nic w kierunku by to zmienić. Z dnia na dzień jest gorzej, bo to kolejny dzień. Blokada. 

2. Złudzenie oczekiwań...

że przecież kontent ma być z najwyższej półki i co by tu znaleźć, co by tu wrzucić! To wszystko już było!  Internet taki  przeczytany! Ja taka niedoskonała! Aaaaa zero luzu! Zło! Smutek! 

Poprzez wyobrażanie sobie tych wszystkich przeszkód i wysokich poprzeczek, ciągle szukam coraz to lepszych obrazków, tekstów, tematów i nic nie jest dość dobre. 

Efekt: Błądzenie w labiryntach sieci i trafianie ciągle na ślepe uliczki contentu (czyli treści). Siadamy pod ścianą, najlepiej w kąciku, zwijamy się w kłębek i płaczemy. Ściana taka nie do przejścia. Blokada.

3. Groźba autorytetów... 

i klątwa perfekcjonizmu! Kontynuacja poprzedniego punktu. Z tym, że w poprzednim odnosiłam się do powtarzalnych treści w internecie. Tak tutaj odnoszę się do tych, którym się udaje - piszą! Mają czytelników, fanów, mówi się o nich, słyszy - jest pewien fame. Jak wieszcze narodowi mogli onieśmielać początkujących poetów, tak w sferze Internetów, gdzie chyba wszystko zostało już napisane, oni nadal tworzą treści nowe i jedyne w swoim rodzaju. Sami wyznaczają trendy i to po ich śladach będą kroczyć kolejni blogerzy itp. 

No, a przecież (prawie) każdy chce iść swoja drogą i być niepowtarzalny. 

Efekt: zagłębianie się w coraz to niższe kręgi Internetu jak w piekło i w końcu wylądowanie w sali dla blogowych samobójców. Blokada na amen.

4. Syndrom niedotrzymanych terminów, niezrealizowanych obietnic.

Nikt nie lubi jak wisi nad nim deadline. Choć niektórych to motywuje - jest jak bat na plecy robotnika podczas budowy piramid. Są tez ludzie, tacy jak ja, którzy deadline traktują czysto orientacyjnie, poza tym lubią ten dreszczyk emocji, zastrzyk adrenaliny, gdy zbliża się Dzień Sądu, Oddania Pracy itp. 

Jednak co jeśli zbliżanie się terminu nie pobudza i dreszczyk sprzyjający tworzeniu się nie pojawia? Wtedy deadline jest pojęciem abstrakcyjnym i nie istnieje w rzeczywistości piszącego. Lub jest obiektem największej pogardy, niewartej wspominania o nim nawet słowem.

Efekt: Brak słów. Mouth shut. Blokada. 

5. Presja miejsca

Zaskakujące, ale nie mam na myśli miejsca fizycznego, tylko wirtualnego. Zauważyłam, że Word jest oficjalny - trzeba się starać i spełniać formalne wymogi. Edytor na blogu - taki w sieci, dostępny, trzeba się pilnować. Piszę tam tak, jakby mi ktoś patrzył na palce (wiem, że to złudzenie, ale wpływa na mnie). 

Notatnik w Evernote - taki swojski, przytulny, lekko zagracony jak mój pokój. Mój. Moje miejsce - tutaj samo wszystko płynie. Bezpieczna wersja robocza, która może a nie musi pójść dalej. Nic zobowiązującego, aczkolwiek wychodzą ciekawe rzeczy. 

Zaskakujące, jak proste rozwiązanie kwestii miejsca sprawia, że powyższe przyczyny rozpływają się w eterze. 

Efekt: spokojna przestrzeń, nawet wirtualna, wspomaga twórczość i sprzyja powstawaniu wpisów. Jest wpis - pierwszy od dwóch tygodni. Jupi! ;)

Wyzwanie Polyanny

Zostałam nominowana do pozytywnego wyzwania - to znaczy, że Twoim zadaniem jest każdego dnia wypisać 3 pozytywne rzeczy, jakie Ci się przytrafiły. 

Mam mieszany stosunek do wszelkiego typu wyzwań, jednak do tego podchodzę wyjątkowo...pozytywnie ;)

Szczerze mówiąc, to chciałam wziąć udział w nim udział - co jak co, ale skłania ono do zwiększenia uważności (czyli świadomości bycia tu i teraz i bycia w tu i teraz) oraz ćwiczy w dostrzeganiu pozytywnych stron. A taka praktyka jeśli wejdzie w nawyk, to z pewnością przyczyni się do poprawy jeśli nie świata to przynajmniej zdrowia człowieka i nie mówię tu o efekcie Polyanny! 

Informację o nominacji (to  brzmi co najmniej tak dumnie, jakbym dostała nominację do Oskara) odebrałam dziś rano w zatłoczonym autobusie (o chwała Ci Internecie w telefonie!) słuchając mojego ulubionego, w ostatnich dniach kawałka (Nickel Creek - Destination).

I to była pierwsza z tych pozytywnych rzeczy, która mi się przytrafiła - taka, która szczerze uradowała, aż śmiałam się do obcych ludzi. To było miłe, że ktoś o mnie pamięta :) 

1. Ktoś mi bliski - pomyślał o mnie :) 

Dziękuję! ;) 

 Potem jednak przyszła myśl - no dobrze, ale co z kolejnymi rzeczami? Gdzie ja znajdę te pozytywne? A co jeśli nic się nie wydarzy? Czy mam je na siłę wyszukiwać? Przecież moje życie jest NUDNE! (nieprawda, "You are sitting on a throne of lies!" zob. Zbuntowana Niezgodna) . 

Przy tej części wyzwania, należy właśnie poćwiczyć umiejętność wyszukiwania pozytywnych stron w swoim życiu - wzmacnia wnikliwość i zwiększa uwagę.

Potem nagle pojawiła się kolejna panikująca myśl - OMG! Przecież ja się cieszę, jak widzę psa machającego uszami i jestem szczęśliwa! Jak ja wybiorę te 3 pozytywne rzeczy, skoro każdego dnia może ich się przytrafić miliony? W tym punkcie pojawia się nadmiar, problem z wyborem oraz konieczność dokonania selekcji - co automatycznie wzmacnia nasze umiejętności podejmowania decyzji i wybierania tego, co jest dla nas w życiu najważniejsze. Również uczy czegoś o sobie. Poza tym uświadamia, że tak naprawdę każdego dnia spotyka nas wiele dobrych rzeczy tylko czasem pozostajemy na nie ślepi. 

U mnie również dzisiejszego dnia pojawiło się mnóstwo takich pozytywnych, wartościowych momentów. Jednak drugi, który wybrałam by podzielić się z ludźmi to uświadomienie sobie, jak bardzo to my sami tworzymy te chwile. 

Wracałam do domu, po spotkaniu z fantastycznymi ludźmi i mogłam jechać tramwajem, a później przesiadać się dwukrotnie (ach te remonty torów w Krakowie) lub siąść na miejski rower i przejechać się nad Wisłą. 

To była przyjemność dwa w jednym - bo sama jazda dała mi radość oraz tak dogłębne zrozumienie, że na pozytywne momenty możemy czekać i równie dobrze możemy je stwarzać w każdej chwili - i oba wyjścia są równie wartościowe, jednak wybierając aktywność, nie skazujemy się na trwanie w oczekiwaniu, tylko wybieramy własne szczęście.

Może i banał, powtarzany od wieków (wybierz siebie, wybierz szczęście, twórz swoje szczęście itp) - ale to w takich zwykłych, codziennych sytuacjach, możemy się na własnej skórze przekonać jak bardzo te słowa są prawdziwe i jak bardzo mamy wpływ na to co aktualnie czujemy. 

2. Świadomość, że to ja tworzę pozytywne momenty jak przejażdżka rowerem nad Wisłą. 

Trzecia rzecz jest związana ze spotkaniem, na którym byłam. Spotkałam tam niezwykle otwartych ludzi i prawdziwą przyjemnością było rozmawiać z nimi i słuchać ich, a jednocześnie inspirować się tym co mówią. Płynęliśmy w tym dialogu ku pięknym ideom i temu jak zasadzić je w rzeczywistości. 

Jednak to dopiero powrót do domu, przyczynił się do powstania wybranego momentu trzeciego - z pozytywnych zdarzeń. Otóż wracając i analizując spotkanie, w pewnym momencie uświadomiłam sobie, jak bardzo możliwa do realizacji jest pewna idea, która od dawna chodzi mi po głowie. To był magiczny moment, aż ciarki przeszły. 

3. Akt wiary w siebie. Przypomnienie sobie, co jest moją życiową perełką do zrealizowania. 

Do pozytywnych mogę dorzucić jeszcze tę notkę, bo chyba od kilku dni nic nie pisałam ;) 

To podejmujecie wyzwanie? :>