I jak to jest?
Postanawiam tworzyć bloga, zakładam fan page, zapraszam znajomych, są pewne oczekiwania względem pomysłu, jest zapowiedź funu - ale jeszcze nie sprecyzowanego w 100% i co?
I nic.
Dupa. Bo staję w martwym punkcie i nagle, ni stąd ni zowąd przestaję pisać, publikować, komentować. A miało być tak pięknie.
No to powracam z tej otchłani niepiśmiennej, ale bez obietnic poprawy ;)
Co takiego jest w tym śmiesznym blogowym miejscu, że zaczęło budzić moje obawy i stres związany z pisaniem? PRESJA! A powodów jest wiele.
Zastanawiając się nad tym wpadłam na kilka przyczyn:
1. Początkowe założenia...
i brak realizacji.
Czyli presja spowodowana tym, że nie spełniamy swoich własnych założeń, względem realizacji własnych planów. A przecież komu, jak nie nam, powinno zależeć na realizowaniu swoich marzeń? Nie chciałam użyć słowa 'pasji' bo jest masowo nadużywane i smakuje tak, jak by smakował hamburger z Maka, który przeleżał w szafie ponad rok i teraz wychodzi na wolność.
Efekt: nie realizuję swoich celów, jest mi z tym źle, pogrążam się i nie robię nic w kierunku by to zmienić. Z dnia na dzień jest gorzej, bo to kolejny dzień. Blokada.
2. Złudzenie oczekiwań...
że przecież kontent ma być z najwyższej półki i co by tu znaleźć, co by tu wrzucić! To wszystko już było! Internet taki przeczytany! Ja taka niedoskonała! Aaaaa zero luzu! Zło! Smutek!
Poprzez wyobrażanie sobie tych wszystkich przeszkód i wysokich poprzeczek, ciągle szukam coraz to lepszych obrazków, tekstów, tematów i nic nie jest dość dobre.
Efekt: Błądzenie w labiryntach sieci i trafianie ciągle na ślepe uliczki contentu (czyli treści). Siadamy pod ścianą, najlepiej w kąciku, zwijamy się w kłębek i płaczemy. Ściana taka nie do przejścia. Blokada.
3. Groźba autorytetów...
i klątwa perfekcjonizmu! Kontynuacja poprzedniego punktu. Z tym, że w poprzednim odnosiłam się do powtarzalnych treści w internecie. Tak tutaj odnoszę się do tych, którym się udaje - piszą! Mają czytelników, fanów, mówi się o nich, słyszy - jest pewien fame. Jak wieszcze narodowi mogli onieśmielać początkujących poetów, tak w sferze Internetów, gdzie chyba wszystko zostało już napisane, oni nadal tworzą treści nowe i jedyne w swoim rodzaju. Sami wyznaczają trendy i to po ich śladach będą kroczyć kolejni blogerzy itp.
No, a przecież (prawie) każdy chce iść swoja drogą i być niepowtarzalny.
Efekt: zagłębianie się w coraz to niższe kręgi Internetu jak w piekło i w końcu wylądowanie w sali dla blogowych samobójców. Blokada na amen.
4. Syndrom niedotrzymanych terminów, niezrealizowanych obietnic.
Nikt nie lubi jak wisi nad nim deadline. Choć niektórych to motywuje - jest jak bat na plecy robotnika podczas budowy piramid. Są tez ludzie, tacy jak ja, którzy deadline traktują czysto orientacyjnie, poza tym lubią ten dreszczyk emocji, zastrzyk adrenaliny, gdy zbliża się Dzień Sądu, Oddania Pracy itp.
Jednak co jeśli zbliżanie się terminu nie pobudza i dreszczyk sprzyjający tworzeniu się nie pojawia? Wtedy deadline jest pojęciem abstrakcyjnym i nie istnieje w rzeczywistości piszącego. Lub jest obiektem największej pogardy, niewartej wspominania o nim nawet słowem.
Efekt: Brak słów. Mouth shut. Blokada.
5. Presja miejsca
Zaskakujące, ale nie mam na myśli miejsca fizycznego, tylko wirtualnego. Zauważyłam, że Word jest oficjalny - trzeba się starać i spełniać formalne wymogi. Edytor na blogu - taki w sieci, dostępny, trzeba się pilnować. Piszę tam tak, jakby mi ktoś patrzył na palce (wiem, że to złudzenie, ale wpływa na mnie).
Notatnik w Evernote - taki swojski, przytulny, lekko zagracony jak mój pokój. Mój. Moje miejsce - tutaj samo wszystko płynie. Bezpieczna wersja robocza, która może a nie musi pójść dalej. Nic zobowiązującego, aczkolwiek wychodzą ciekawe rzeczy.
Zaskakujące, jak proste rozwiązanie kwestii miejsca sprawia, że powyższe przyczyny rozpływają się w eterze.
Efekt: spokojna przestrzeń, nawet wirtualna, wspomaga twórczość i sprzyja powstawaniu wpisów. Jest wpis - pierwszy od dwóch tygodni. Jupi! ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz