Wkurzam się.

Wkurzam się.  

I dobrze, z wkurzenia biorą się zmiany - albo się wszystko rozpieprza, bo ktoś robi  rewolucję, albo... przypieprza komuś i na jedno wychodzi bo też jest tu pewnego rodzaju rewolucja. 

Pytanie: jak wykorzystam powstałą energię? 

Odpowiedź: konstruktywnie. (Paulo Coelho)

Miesiąc, który spędziłam w domu miał być miesiącem pisania prac magisterskiej z socjologii. Z pisaniem bywało różnie, coś poszło do przodu, skrystalizowało się i wytworzyło. Nie tak jak sobie zaplanowałam, ale jest solidny materiał do dalszej pracy. 

Ten miesiąc był istotniejszy z innej przyczyny - pomógł mi zajrzeć w siebie, zadać sobie kilka zajebiście ważnych pytań: co chcę w życiu robić, czego chcę. Odpowiedziałam na nie i uporządkowałam. Przebywając ze sobą sam na sam, odcięta od świata (pomijam Facebooka, choć stał mi się bliższy niż rodzona matka oraz Twittera, z którym zaczęliśmy sobie nieśmiało ćwierkać), między książką a pisaniną, między obiadem a spacerem, między postem na FB a zabawą z kotem, zaczęłam spoglądać na siebie, obserwować siebie tak, jak nigdy dotąd - miałam sterylne warunki zacisza domowego, przy bliskości natury i z dala od miasta. 

Co nie zmienia faktu, że nareszcie zaczęłam doceniać siebie, nareszcie zaczęłam robić to, co chcę bez oglądania się na to, czy kogoś skrzywdzę. Do cholery ile ja mam lat, żeby się oglądać, czy idąc nie kopnę kogoś nogą, bo za bardzo nią wymachuję? Umiem chodzić! Jestem dobrym człowiekiem, dlaczego miałabym kogoś krzywdzić? Bez sensu. 

No więc zaczęłam pracować nad wiarą w siebie. Wkurzały mnie te teksty, które trąbią na lewo i prawo : uwierz w siebie, uwierz w ducha, wiara czyni cuda! Ok, zgadzam się, że są prawdziwe, piękne itd, tylko żaden z nich nie mówi JAK TO ROBIĆ? 

Jak mam uwierzyć w siebie? Nie możesz mi dać instrukcji, lub zaklęcia, które zmieni mnie w jakąś zajebistą osobę, którą zawsze chciałam być?

1. Odetnij się 

Odcięłam się i zaczęłam powoli, krok po kroku realizować to, co sobie postanowiłam - czyli pisać w konkretnym celu. Na początku nie było łatwo - nie twierdzę, ze dalej jest, po miesiącu nie nauczysz się biegać, kiedy ledwo raczkowałeś.  Jednak jak przeznaczeniem człowieka jest chodzić, tak moim jest pisać ;) 

2. Porównania.

Dobrze jest mieć wzór, kilku autorów, których się lubi, kilka blogów z doświadczeniem, jednak myśl, która pojawiła się w mojej głowie i kazała ślepo podążać - podziałała destrukcyjnie, zablokowała, zahamowała i osłabiała.

Mając na uwadze wskazówki i wytyczne, wybrałam z tego to, co podobało mi się najbardziej i...

3. Rób po swojemu. 

O ile nikogo nie krzywdzisz, nie ranisz ani nie przyczyniasz się do kataklizmów, co więcej zdarza się, że pomagasz i efektem tego co robisz są inne dobre rzeczy - rób to po swojemu. Zawsze mi powtarzano - rób swoje, rób swoje - a moje jest tym, co chcę robić i w sposób jaki chcę.

4. Obserwowanie.

Świata, innych, otoczenia i przede wszystkim siebie. Każde z osobna oraz w relacji - czyli siebie w relacji ze światem itd. Nie może być tak, że patrzę tylko na siebie! Co z tego, że będę wierzyć w siebie, jak będę zadufanym w sobie bucem, który w dupie ma innych - to by dopiero było  robienie po swojemu. 

Nikt mi nie będzie wmawiał, że pisanie w ten czy inny sposób, bycie takim modnym człowiekiem, z takimi zdobytymi papierkami, stawia mnie w lepszym lub gorszym świetle. Pozwoliłam sobie uwierzyć w to, że jeszcze nie zdobyty tytuł osławionych trzech literek mnie czegoś pozbawia i ogranicza, że bez niego nigdy nic, że jestem mniej warta - jakbym była artefaktem, który potrzebuje certyfikatu jakości, to wtedy jego cena na rynku wzrośnie. 

To mnie wkurza!

Nie definiuje mnie praca, nie definiuje mnie tytuł, nie definiują mnie opinie innych, którzy swoimi przekonaniami chcą na mnie wpłynąć, bym działała pod ich dyktando i potwierdzała prawdziwość ich świata. Nie mam takiego obowiązku, a tym bardziej absurdalne jest zawierzanie swojej wartości od spełnienia tych wymogów, jakie stawiają. 

Wkurzam się i tym wkurzeniem, wiedzą o sobie i wiarą w to, kim jestem i na co mnie stać - kończę. 

Oops I made a mistake!

Oops! Aaa whatever.

And I did it again.  

Pamiętacie ten kawałek Britney Spears, którego wolelibyście nie pamiętać? 

Przyszedł mi dziś do głowy, gdy zorientowałam się, że w angielskiej wersji e-booka, jakiego napisałam, zrobiłam błąd. 

Niewielki - w tekście, ale większym było nie sprawdzenie e-booka przed ostateczną publikacją.

Ileż roboty więcej z edytowaniem, zapisywaniem, podmienianiem linków na stronach!

Ileż to czasu dodatkowo poświęconego! 

A potem przypomniałam sobie, że w tym tekście ujrzę jeszcze tysiące błędów, ktoś wytknie mi drugie tyle, a za kilka miesięcy stwierdzę, że cały e-book jest zbyt naiwny by go komukolwiek pokazywać i już od dawna się z tym nie zgadzam, bo teraz w modzie są inne wartości i poradniki ;)

Każdemu zdarzają się drobne błędy w tekście

Może nie będzie aż tak dramatycznie. Rzecz z wszelkiej maści poradnikami jest taka, że uniwersalność przekazu przedłuża ich aktualność. 

Przykład takiego uniwersalnego poradnika:

"Twoja recepta na zdrowie: Myj się! I zęby też!" 

A tutaj kolejny uniwersalny poradnik z tajemnicą szczęśliwego życia: 

"The sekret...

of

HAPINNES

is

YOU!" 

Paulo Coelho

I wszystko jasne :D 

Ten ostatni poradnik sama wymyśliłam, ale na pewno ktoś wcześniej też już na to wpadł, być może Paulo. Przypomina mi się przepis na mądre życiowe cytaty jednego z blogerów. Można stworzyć taki generator, który automatycznie podstawiał by za kluczowe słowa inne kluczowe słowa. 

Ale czy nie byłoby to pozbawienie słów duszy...?

Życie i tak to jest. 

Aha - puenta! 

Popełniaj błędy bo nigdy nie wiesz! 

Mądry cytat na koniec.

Ps. Nie byłby to prawdziwy poradnik, gdybym na koniec nie dodała słynnego:

"Najważniejsze jest to, co Ty sam z tego wyniesiesz!" 

Tylko błagam, nie wynoście moich książek bez pytania. 

Ps 2 Nie o to mi codziło ale są generatory: 

http://polska.newsweek.pl/wygeneruj-madre-slowa,97523,1,1.html

http://www.all-famous-quotes.com/quotes_generator.html 

Daily Wonder - Sunday Wonder

Z cyklu Daily Wonder.

Bukiet zamiast welonu :)

Jakiś czas temu pisałam o podążaniu za śladem świetlików w powietrzu - dziś i wczoraj doświadczyłam czegoś podobnego - wzmocnionego o efekt, który przyniósł materialne punkty zaczepienia w rzeczywistości.

Najpierw ślub w kościele i słowa księdza o miłości.

Nie jestem religijna, nie uczęszczam do kościoła - kwestie duchowości zostawiam dla siebie oraz ewentualnie do dyskusji z najbliższymi.

Nie interesuje mnie profesja "ksiądz" i staram się nie uprzedzać do kazań, jeśli już mam okazję być na takim ( jak podczas ślubu), słucham i  wyciągam jak najwięcej ze słów i dopiero potem oceniam na ile się z nimi zgadzam lub nie.

Miłość to praktyka, ciężka praca i świadomie podjęta decyzja - zgadzam się z tymi słowami i one stanowiły piękny wstęp do dalszych wydarzeń.

Potem było wesele.

Wesele jest dla gości - a dla mnie, jako gościa, było wyjątkową okazją do uświadomienia sobie swojej wartości, przynależnej mi jako człowiekowi, kobiecie, żywej istocie.

Nikogo nie znałam, poza przyjacielem, który mnie zaprosił jako osobę towarzyszącą. Nieznajomość ludzi dała mi swobodę, jakiej potrzebowałam by odpuścić sobie troski, przejmowanie się czynami, słowami, wyglądem oraz tym, co ktoś sobie o mnie pomyśli.

Przestało to mieć znaczenie i tak jak we Francji uśmiechałam się do obcych ludzi, tak tutaj mogłam po prostu bawić się i z ciekawością przyglądać się rzeczywistości.

Rzeczywistość nie przestała mnie zaskakiwać swoją hojnością i dawką cudów (nie jest to WOW-optymizm, cuda - to dla mnie rzeczy codzienne, które okazują się niesamowite, nieoczekiwane i dające niezwykłą radość, jeśli umie się je docenić).

Złapałam welon - a raczej wpadł on wprost na mnie. Zjawiłam się w odpowiednim miejscu,w  odpowiednim czasie i tyle trzeba było, by zdobyć coś, o czym maleńka myśl posiadania - pojawiła się jako delikatne, błyszczące, puszyste połaskotanie między sercem a umysłem.

Teraz wygram milion złotych.

Welon został wymieniony na piękny bukiet - z czego jestem jeszcze bardziej zadowolona - a co jest najbardziej zaskakujące to to, że trzymając welon, myślałam o tym, jak pięknie byłoby zamiast niego rzucać ślubnym bukietem - bo to taki piękny zwyczaj, a kobiety kochają kwiaty. Mówisz i masz - cud ;)

Niedziela oznaczała również powrót - dla mnie świetnie, uwielbiam roadtripy i prowadzić auto w rytm muzyki. Mogę sobie pośpiewać po drodze i tylko ja słyszę.

Jechałam przez Sieniawę - małą miejscowość, w której mieszka moja rodzina. Znajduje się tam również wspaniały pałac rodziny Czartoryskich, który zwiedzałam w wieku ok 7 lat - czyli 20 lat temu. Postanowiłam odwiedzić pałac ponownie, a przy okazji napić się kawy. 

Pałac w Sieniawie

Coś ciągnęło mnie w tamtą stronę, delikatnie dźwięczało z tyłu głowy, że to miejsce właśnie teraz trzeba odwiedzić. Bo kiedy? 

Zaparkowałam, przemierzyłam park i weszłam do pałacyku. Z zewnątrz wyglądał mniej okazale niż go zapamiętałam. Jednak wnętrze mnie zachwyciło. Było jednocześnie stylowe i przytulne. Eleganckie i zachęcające do tego by zostać. Bogate ale nie onieśmielające. 

Niebieski salonik z fortepianem

Przeszłam kilka dostępnych sal i skierowałam się do wyjścia. Zbliżając się do drzwi, usłyszałam cudowne dźwięki fortepianu. Ktoś grał. W niebieskim saloniku stało kilku turystów, a przy fortepianie siedział Pan i radośnie grał robiąc pokaz najbardziej znanych piosenek w wersji fortepianowej. 

Ten krótki koncert trwał może 15 minut, jednak poruszył mną do głębi, zachwycił i wzruszył - Imagine Johna Lennona chyba nigdy nie było tak bliskie i namacalne jak wtedy. 

Jestem na kawie na zamku w Sieniawie ;)

Po skończonym koncercie zamieniłam kilka słów z pianistą. Okazał się być Polakiem mieszkającym i pracującym we... Francji! W kraju, w którym się zakochałam. Pan muzyk napisał mi nazwę swojego zespołu, pożegnałam się z nim słowami: "Do zobaczenia!" i poszłam do restauracji na kawę. Jakie było moje miłe zdziwienie, gdy po chwili ujrzałam znajomego pana muzyka z jego przyjacielem - starszym francuzem. Panowie dosiedli się do mnie by wypić herbatkę przed dalszą podróżą i pogawędzić chwilkę. Wysłuchałam krótkiej historii Pana Polaka, dostałam kilka cudownie pięknych komplementów, o których się wie, że są szczere i dotyczą istoty człowieka, a nie tylko jego powierzchowności. Pan Francuz jak się później okazało zajmuje się kamieniami szlachetnymi. Oboje mieliśmy na szyi kryształ górski i nosiliśmy przy sobie niebieskie kamienie. On turkusy, ja sodalit. W trójkę z panem muzykiem i panem francuzem zachwycaliśmy się tymi zbiegami okoliczności, dobrą energią emanującą z nas oraz cudami codzienności.

"Przestałam wyjaśniać i pozwoliłam sobie czuć." - powiedziałam kiedy zapytali co sądzę o energii i takiej magii, jaka nam się czasem przytrafia. 

Wypiłam kawę, panowie dopili herbatę, pożegnaliśmy się i każde z nas wyruszyło w swoją stronę. 

à tout à l'heure! :)

Jak selfie, to tylko w pałacowym lustrze ;)

Zbuntowana niezgodna - o książce Veronici Roth

czyli film będzie lepszy. 

Obejrzałam ostatnio Niezgodną - film na podstawie książki Veronici Roth o tym samym tytule. Fabuła filmu opowiada o wizji postapokaliptycznego świata, który aby żyć w pokoju został podzielony na frakcje. Akcja toczy się w Chicago. Główną bohaterką jest Beatrice, należąca do frakcji Altruistów - chodzą na szaro, pomagają wszystkim, stawiając siebie na ostatnim miejscu. Jednak zbliża się dzień testu, w którym każda z młodych osób, zostanie przydzielona do frakcji, odpowiadającej ich talentom
i umiejętnościom. Oczywiście przydzielenie na podstawie testu jest czysto orientacyjne, każdy z nastolatków może później wybrać, do której frakcji chce przynależeć. Przeważnie młodzi wybierają swoje rodzime frakcje, jednak zdarzają się zmiany. I Beatrice wybiera... Nieustraszonych - frakcję dziką i wolną.

Tak mniej więcej rozpoczyna się film - co do książki to przyznaję, że pierwszego tomu nie czytałam. 

Film mnie wciągnął, zauroczył i skłonił do wystawienia dosyć wysokiej oceny na Filmwebie (chyba 8, ale może to był efekt świeżości i działanie pod wpływem emocji, poza tym lubię romansidła). 

Podobne czułam się po obejrzeniu Igrzysk Śmierci - pobiegłam do księgarni i zaopatrzyłam się w pierwszy tom, dwa dni później w drugi, a następnie trzeci. Połknęłam całą trylogię, bo nie mogłam czekać na kolejną część filmu. 

Niezgodna należy do tego typu produkcji, które jeśli Ci się spodobają, to prawdopodobieństwo, że po filmie skoczysz po książkę, bo nie wytrzymasz z ciekawości co jest dalej - jest ogromne. 

Podobnie było ze mną - niecierpliwość nie pozwoliła mi czekać do 2015 na drugą część. 

Rozpoczęłam zatem lekturę drugiego tomu trylogii Veroniki Roth - "Zbuntowana". 

I tak przez większość książki. 

"jestem uzależniona od tej książki, nie jest wcale genialna i to kolejna bohaterka, która wkurwia mnie swoją bezmyślnością i doskonałą umiejętnością do rozpierdalania związku z zajebistym facetem"

To była moja pierwsza refleksja, którą podzieliłam się z przyjaciółką, będąc już przy dwusetnej stronie "Zbuntowanej". Moja antypatia do głównej bohaterki wynikała z jej lekceważącego podejścia do swojego życia oraz melodramatycznych konfliktów wewnętrznych w stylu: "Och nie mogę mu powiedzieć co mnie gryzie, co on sobie o mnie pomyśli! Och jakie mam poczucie winy, że go okłamuję, ale i tak go okłamię!". Krew mnie zalewała. 

No ale dobra, to przecież nastolatka i trzeba jej przyznać, że jak na 16 letnią osobę, ma dość lotny umysł i cięty język, co przemawia zdecydowanie na plus. Czytałam dalej.

To co wkurwiło mnie najbardziej w jej zachowaniu, to narażanie swojego życia wbrew zaleceniom i prośbom chłopaka. W filmie postać Tobiasa posiadała charakter, co niestety jest spłycone w książce (przynajmniej z mojego punktu widzenia) i dostajemy postać, która ma trzy tryby działania: rozkazuję, kłócę się z Triss, kocham Triss i robię wszystko by ją obronić.

Triss robił na przekór prośbom Tobiasa, raz za razem wystawiając się na niebezpieczeństwa i lekkomyślnie pakując się w coraz groźniejsze sytuacje. Miałam ochotę ją rozszarpać za jej głupotę - "idź giń, głupia!" ... a potem nagle mnie olśniło.

Dlaczego zawsze kobieta ma słuchać się swojego mężczyzny i potulnie wypełniać jego prośby i zalecenia, skoro jej zależy na czymś innym? Najwidoczniej nie rozumieją się i wystąpił konflikt na poziomie wartości - a o tym ciężko dyskutować i przekonywać się, kto ma racje, skoro każdy ją ma i nie ma jednocześnie. 

No offence panowie - Tobiasowi zależało na dziewczynie, kochał ją, chciał chronić. Poza tym był inteligentny, dojrzały, troszeczkę starszy od niej i nie widział sensu w poświęcaniu życia dla dobra większości. Czy coś w tym stylu.

Doszło do mnie, że Zbuntowana Triss, po prostu podąża za głosem swojego serca, a mężczyzna (ten konkretny) - choćby nie wiadomo jak bardzo ją kochał nie rozumie, że czasem podążać za głosem serca, może oznaczać wbrew czyjejś woli, a nawet na przekór zdrowemu rozsądkowi.

Po tym wniosku łagodniej spojrzałam na Triss i nieco surowiej oceniłam Tobiasa.

Zresztą Triss to inteligentna, przenikliwa dziewczyna, która może i robi co chce, ale z pewnością jest wierna sobie.

Zgadzam się w 100%

Ps. Skończyłam. Jak ja nie cierpię zakończeń, które każą sięgnąć po kolejny tom!

Podróże i powroty - 5 sposobów na powakacyjny syndrom smutku.

Wracając z Paryża poczułam ogromny smutek i żal, że opuszczam piękną Francję. Niemcy już nie były tak urokliwe w swojej prostocie jak początkowo, kiedy zachwycałam się zielonymi polami przy autostradzie. W Polsce było jeszcze gorzej - stara bida. Nic się nie dzieje, język taki polski, ludzie tacy Polacy. 

No to kierowana wrodzoną ciekawością i potrzebą nazywania nienazwanego, rozpoczęłam kolejną podróż po Internecie w celu znalezienia odpowiedniego słowa określającego mój stan.

Jakże wielkie było moje zdziwienie gdy odkryłam, że cierpię na:

"kulturowy szok spowodowany powrotem do domu"

"depresję po podróży" 

"powakacyjny smutek" nazywany również "post vacation blues".

Okazało się, że prawie wszyscy powracający z wakacji, cierpią na powyższe przypadłości, objawiające się poczuciem straty, sensu życia, syndromem niewykorzystanych w pełni chwil oraz nieodpartym wrażeniem, że trawniki są bardziej zielone właśnie TAM, a TU tylko sikają psy i właściwie nie ma trawy, bo dawno została wydeptana. 

Na szczęście dla mnie i milionów innych powracających z wakacji turystów, w sieci istnieją poradniki i wskazówki  by pomóc w przejściu do zwykłej rzeczywistości, pogodzić się z końcem wakacyjnej beztroski oraz poradzeniu sobie z przykrymi emocjami, związanymi z powrotem do codziennych obowiązków. Magia się skończyła, koniec czarów, jesteś TU, a nie TAM. Pomijam proste rady typu: "rozpoznaj depresję, pogódź się, daj se czas" - to powrót do domu, nie dzień Twojej egzekucji.

Jednak aby do tego nie doszło, oto kilka sposobów, co zrobić by nie podciąć sobie żył niewysłaną pocztówką lub z rozpaczy nie połknąć przeterminowanych francuskich jogurtów, które wzięło się z hotelu na drogę. 

Nr. 1 Rozpakuj się. 

Wnieś bagaże, rozpruj im brzuch i wywal ze środka wymięte koszule, brudne skarpety, uschnięte kanapki. Jeśli chcesz mieć nadzieję, na jakikolwiek wyjazd kiedyś w przyszłości to zmierz się z tą zatęchłą puszką pandory twojego bagażu, oddziel ziarna od plew i...

Nr. 2 Nastaw pranie.

Zajmiesz się czymś. Ja się zajęłam, zamiast rozpaczać, że wróciłam i czeka na mnie milion rzeczy do zrobienia, należy się wkręcić w działanie - co nie jest równoznaczne z obserwowaniem wirującego prania. 

To takie symboliczne oczyszczenie zewnętrznej warstwy - czyli wstęp do oczyszczenia wewnętrznego czyli... (nie, nie miałam na myśli środków przeczyszczających czy Domestosa) UMYSŁU.

Nr. 3 Kąpiel. 

Jeśli tak jak ja, spędziłeś/aś ostatnie 24h pozwijany jak ślimak na fotelu autokaru, to wiesz o czym mówię. Kiedy ciału źle, to umysłowi też źle i wymyśla sobie smutki. Dlatego rozprostowanie kości w gorącej, pachnącej wodzie jest jednym z  lepszych balsamów, po których smutki wyparowują. 

Nr. 4 Ludzie. 

Może i Ciebie znienawidzą, kiedy po raz setny będziesz opowiadać jak wspaniale było podczas tej ostatniej wycieczki do Morskiego Oka na Saharze, ale pamiętaj - to NIGDY nie jest żałosne, póki Ty się dobrze z tym czujesz. Chyba. No dobra, opowiadaj tylko uważaj, by nie była to ciągle ta sama osoba. Dzielenie się wspomnieniami skutecznie pozwoli Ci przeżyć radość podróżowania po raz kolejny, oraz sprawi, że Twoi najbliżsi poczują się prawie tak, jakby byli tam z Tobą (albo zzielenieją z zazdrości i następnym razem, zanim wyjedziesz przebiją Ci opony, ale wtedy będziesz wiedzieć, że to nie są prawdziwi przyjaciele.  Masz PRAWDZIWYCH przyjaciół prawda? ;)

Nr. 5 Nowa Ziemia.

To akurat pochodzi z poradnika na  TEJ stronie i bardzo mi się spodobało. Nie ma w tym już takiego sarkazmu jak w poprzednich moich poradach - ta jest na serio, serio ;)

Zaplanuj kolejną podróż - może w to samo miejsce, skoro było tak pięknie? Jesteś bogatszy o doświadczenia, wiesz jak się przygotować, ile pieniędzy zebrać, gdzie spać i gdzie zapolować na najlepszą kawę w mieście. Teraz masz rok czasu by namówić tych, którym naopowiadałeś jak było cudownie - by wybrali się z Tobą. 

Mi już wróciła nadzieja, a ja wróciłam do domu (tego starego, póki nowy jeszcze nie jest we Francji ;). 

Wam życzę również cudownych podróży, powrotów i kolejnych podróży w piękne miejsca :) 

Ps. Mimo mojej "lekkiej" ironii, post-vacation blues to POWAŻNA sprawa, jeśli nie podejmie się odpowiednich kroków, to po powrocie ze wspaniałych wakacji, ze smutku można już NIGDY więcej NIGDZIE się nie wybrać. Zobaczcie TU: http://www.wikihow.com/Overcome-the-Post-Vacation-Blues 

Ps. 2 No dobra, w Ps-ie było dużo ajronii ;) 

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman

W drogę!

Za kilka godzin wyjeżdżam. Dokładnie za trzy godziny. Jadę podróżować, poznawać i zdobywać świat!

Czyli na wycieczkę do Paryża :D 

Nie ma co dramatyzować ;) 

Jestem spakowana, jednak nie powiem - gotowa. Nie czuję tej podróży, nie denerwuję się, owszem cieszę, lecz jeszcze nie ekscytuję. Największą ekscytację czułam kilka miesięcy temu, gdy dowiedziałam się, że mogę jechać - wtedy radość była ogromna. Wizja Paryża - jednego z moich miast marzeń się spełnia! To było cudowne, a zarazem odległe - jak magia, która właśnie się dzieje, ale ciężko mi w nią uwierzyć. 

Oczywiście będę zdawać relację! Uwielbia prowadzić dzienniki podróżne i opisywać co widzę - do dziś pamiętam ze szczegółami wizytę w węgierskiej wsi Holloko. 

A teraz mała dawka Daily Wonder na dziś:

#Walizka

Jak to jest, że zabieram ze sobą asortyment na najbliższe dwa tygodnie upałów, mrozów, jesiennych wichrów oraz wiosennych opadów (jest połowa sierpnia), a wyjeżdżam ledwo na kilka dni (6) z czego prawie połowę (2,5) spędzę w autokarze, gdzie równie dobrze mogłabym siedzieć w szlafroku? 

Doprawdy niesamowite! 

Ps. Nie wiem, którą książkę zabrać. Jeśli wezmę ze sobą 4, to prawdopodobnie nie przeczytam ani jednej.


Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman

Bądź SMART, miej plan...

... i bądź tu mądry.  

Dostałam takie oto pytanie:

Jaki jet Twój długofalowy plan i cel na ten Fanpejdż? (Daily Wonder Woman)

Nie wiem! 

Cholera wie, jaki jest długofalowy. 

Wiecie co? Odkąd pierwszy raz chwyciłam za długopis
i postanowiłam, że będę pisać - to po mojej głowie chodziły nieśmiałe wizje tego, jaki jest ten długofalowy cel. Nigdy nie miałam planu jak to zrobić. 

Teraz też nie mam konkretnej instrukcji, jak krok po kroku dojść do nienazwanej krainy w moim umyśle, która jest za siedmioma górami, lasami, rzekami, skryta za mgłą i właściwie to jeszcze nie wiem czy po drodze nie zdecyduję, że wyruszę w przeciwną stronę. Tzn będę dalej pisać, - to jest mój długofalowy cel, jeśli ktoś by pytał, tylko może w innym kierunku :D

Mam drobną niechęć do planów - tzn lubię je robić, jednak przy realizacji, zawsze okazuje się, że coś trzeba zmienić, a te piękne i dalekosiężne - jednak trzeba inaczej zrealizować, lub po prostu porzucić, bo są lub były nierealne (na tamten moment i w tamtych warunkach). 

Poza tym mam pewną niezwykle irytującą znajomych i przyjaciół przypadłość - zmienianie planów. Piszę
o tym z pewnym wstydem, zdając sobie sprawę z konieczności pracy nad tak irytującym nawykiem, ulegania zachciankom, czy też nastrojom. 

Moi drodzy przyjaciele - wiem, przepraszam Was i zapewniam, że nad tym pracuję ;) (Ps. I love You)

Plan jest taki: uczę się, sprawdzam, buduję relacje, rozwijam warsztat pisarski oraz zgłębiam tajniki PRu
i social mediów. 

Cel: podrasowanie warsztatu pisarskiego, podzielenie się swoją twórczością, zbudowanie społeczności osób, którym podoba się to, co piszę i chętnie w tym uczestniczą, zgłębienie tajników, technik, narzędzi PR
i social media, po to by kiedyś móc o sobie powiedzieć, że jestem w tej dziedzinie ekspertem. O! 

Może być? :D

W międzyczasie nazwałam krainę, do której dążę - nazwa siedziała tam od dłuższego czasu. 

Wiecie, że takie nazwanie miejsca - wizji siebie i swojego rozwoju, ogólne nakreślenie planu i wyznaczenie sobie kilku celów, nawet na takim poziomie ogólności jest ok i na ten moment wystarczy?

Serio i piszę to wbrew wszystkim poradnikom i technikom rozwoju osobistego. Jestem człowiekiem, mam testować i sprawdzać i co? I nie sprawdziło się, dla mnie podążanie krok po kroku sprawdza się przeważnie w kuchni przy pieczeniu ciast. A i tak ZAWSZE modyfikuję przepis i dodaję coś od siebie. Dlaczego?

Bo nie byłabym sobą. 

Tak samo jest z konkretnym, mierzalnym, realnym i ambitnym celem i planem. 

Suchar na koniec:

Planuj z głową i pozostań sobą (bo inaczej zostaniesz stołem - o tej historii można przeczytać TU).

Ps. No dobra, konkretny cel związany z pisaniem też mam, a ten FB jest sposobem (realizacją ogólnego planu), by Ci, którzy to czytają mogli mi pomóc w jego realizacji ;) dzięki! Love Was też :*

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman

Deszcz

Już dawno chciałam napisać o cudownym szumie deszczu, o tym jak dźwięk kropli odbija się od parapetu, gubi w lecących z nieba strugach i jak można myślami utonąć w tym szemraniu.

Dziś mam ku temu wspaniałą okazję - burza dziś długo dojrzewała, budowała napięcie odpowiednią ilością błyskawic, robiła próby mikrofonu, by w końcu przełamać się z hukiem i wylać z nabrzmiałych kłębów strumienie wody. To była wzorowa, letnia burza. Gdy gruba dama grzmotów w towarzystwie swoich błyszczących dwórek odeszła, pozostały tylko szept deszczu i cichutki śpiew kropel.

Krople spadają uroczyście, w jednostajnym pochodzie, w dostojnej dumie - bez wybiegania przed szereg i zbędnych wirtuozerii. 

Przy bliskości lasu i w nocnej ciszy, piękno dźwięcznie szumiącego deszczu uwypukla się. Uspokajająca symfonia, wzbogacona jest o granie świerszczy. Od czasu do czasu mocniejszy poryw wiatru sprawia, że do koncertowania dołączają gałęzie drzew z różnorodnością liści. Znajdą się też w tym utworze odgłosy śpiącego domu. Ktoś przewrócił się na bok, skrzypnęło łóżko, w oddali przesunęła się wskazówka zegara. Kroki bosych stóp, łyk wody, trzeba wypuścić kota i znów zasnąć. 

Wsłuchując się w deszcz możesz doświadczyć przeróżnych rzeczy - poczynając od wrażeń słuchowych, poprzez wyczulenie na piękno codzienności, ćwiczenie wrażliwości wszystkich zmysłów (spróbujcie jak pachnie i smakuje deszcz) oraz praktykę wyciszenia. Przeżyłeś lub przeżyłaś kiedyś deszcz w takiej formie? Jako całość, wydarzenie, proces,  a nie zwykły opad atmosferyczny, który spadł nam na złość i jeszcze wlazł do butów, mocząc skarpety. 

Wiecie, że deszcz specjalnie pada wtedy, kiedy wychodzimy z domu bez parasolki? ;)

Udowodnione naukowe, prowadziłam badania na sobie. 

Letnia noc i deszcz to para kochanków, którzy tworzą idealną harmonię - spragnieni sobą, łączący przeciwieństwa a jednocześnie tak do siebie podobni. 

Obserwuj w ciszy i z uświęceniem - to przecież miłość. 

Dobranoc :)

You know nothing...

....Joanna S. 

czyli ja nic nie wiem. 

Kiedy piszę posta o tym, jaka to jestem wielce świadoma
i daję ludziom dobre rady, na szczęście chwilę pojawia się taka sytuacja #takasytuacja, która mocno uświadamia mi, jak mało wiem.

Cieszy mnie ten fakt, z prostej przyczyny - szerokie pole do działania, poszerzania świadomości, wiedzy empatii oraz zrozumienia drugiego człowieka.

I da się.

Wczoraj (czyt. w poprzednim poście) postawiłam się w pozycji osoby, która się rozwija, pracuje nad sobą, swoim zachowaniem, postawami i zwraca na to uwagę, niemal w każdej chwili. Patrzy z pozycji obserwującej, oddalonej, chłodnej, racjonalnej i WIE. Wyznacza wskazówki, jak szlaki, po których można podążać na wierzchołek oświecenia.

Bzdura! Jestem człowiekiem, nie Buddą ani mnichem (taka moja dzisiejsza logika, że mnich i Budda to osobne kategoria, wybaczcie).

Jednego dnia mi się coś wydaje, a drugiego okazuje się, że jednak zapędziłam się w róg rozwoju i widziałam tylko fragment tego wielkiego obrazu.

Dzisiaj zobaczyłam więcej. I to, co wczoraj wydawało mi się brzydką ramą - jest tylko elementem większej całości.

Całości obrazu człowieka, na który składają się jego wspomnienia, przeżycia, historie z dzieciństwa, niespełnione marzenia, gorycz codzienności oraz lat rozczarowań, niespełnionych obietnic małżeńskich i upadłą wiarą w lepsze jutro, czy też zmiany. Ta brzydka rama, to wiszące w powietrzu pytanie i strach - czy tak już będzie zawsze? Czy nic się nie zmieni?

Pojawia się odpowiedź - wiem, że samo nic się nie zmieni, ale czy ja chcę coś zmieniać?

Ludzie nie zmieniają bo nie chcą. Przywykli, czy osiedli, czy lękają się nowości - też, lecz nie tylko. Próbowali, nie wiedzieli jak i po latach niepowodzeń, każde przesunęło się na inny tor, dlatego ten pociąg nie pojedzie. Bo ktoś musi się przesiąść. Tylko kto?

Takie wnioski z obserwacji pewnego małżeństwa.

Aby nie pozostawać w tym nastroju marazmu i beznadziei, wracam do siebie w kwestii wiedzy i szerszego obrazu.

Oto co tam zobaczyłam - jak się spojrzy z dystansu dnia dzisiejszego, an wczorajsze wydarzenia, to obraz niekoniecznie posiada ramę. Co więcej - ja staję się obrazem, a bohaterka główna (moja mama, zaszufladkowana przeze mnie w jednej z nieistotnych sytuacji codziennych, zob. <Ty twórca>)  jest tą osobą świadomą, wyczuloną, empatyczną i przewidującą dalsze losy. Widzi dalej niż ja, myśli o innych i kieruje się również troską o dobro najbliższych. 

Zresztą jak mogłam myśleć, że wiem więcej niż osoba starsza i bardziej doświadczona ode mnie? Nie, żeby wiek był jakimkolwiek wyznacznikiem, raczej - jak można zmierzyć i podzielić poziom wiedzy życiowej na więcej, mniej itp?

Absurd i bezsens.

To, co robić mamy by wiedzieć więcej niż 'nothing'?

To, co w poprzednim poście plus (oooo nieeee, jeszcze coś?! przecież ostatnio było zadanie domowe!)

Powtórzę rzecz o empatii oraz...

deal with it - po prostu pogódź się z tym, że będziesz zaskakiwany przez życie swoją niewiedzą, ale... TO DOBRZE.

Bo to znak, że jesteś pilnym obserwatorem i uczniem życia, nie wypierasz się na swoje błędy a Twój umysł pozostaje otwarty. Gratulacje! Oby tak dalej :)

źródło obrazka:
http://media-cache-ec0.pinimg.com/736x/12/59/80/125980df42e15b7191d021d21c89134b.jpg

Ty Twórca

Ostatnio było o zmianie, dziś jest o tworzeniu. 

Dlaczego chociaż my się zmieniamy to nasi najbliżsi nadal są tam gdzie byli i nic się nie zmienia?

Tak jak zmianę w innych możemy rozpocząć tylko, poprzez zmianę w sobie, tak samo jest
z tworzeniem
i postrzeganiem.

Ich, siebie, świata.

Czy nie jest czasem tak, że podświadomie blokujemy komuś możliwość zmiany? Przyzwyczajamy się do pewnych postaw, zachowań, sposobów bycia. A potem, nawet jeśli nasz światopogląd uległ zmianie, to wchodzimy w wyuczoną rolę np. ja vs. moja mama. Nic się nie zmienia.

Istnieje w mojej głowie obraz tej osoby. Wypracowany od lat, sztywny. Chociaż przesiaduję przed nim
i doszukuję się ukrytych znaczeń i ćwiczę w wydobywaniu piękna, jednak nadal kreska malarza nie przypada mi do gustu i całość jest zniekształcona przez brzydką ramkę.

Obraz nie powstaje z brzydką ramą. To my wieńczymy dzieło mistrza.

Wiem, że czasem trudno jest dojrzeć całość obrazu mimo tych ram, jednak ćwiczenie się w tej umiejętności, jest realną szansą dla innych. Oraz szansą dla nas - na wzięcie pod kontrolę własnych emocji, zmierzenie
z nawykami myślenia, wyprostowanie krzywych przekonań na temat drugiej osoby.

Takim nawykowym wrzucaniem kogoś w sztywne ramy osoby np. kłótliwej, czepialskiej, histerycznej, będziemy równie automatycznie reagować na jakąkolwiek jej aktywność.

Nawet gdyby ta osoba świadomie próbowała coś zmienić, to dzięki naszemu zamknięciu odbije się od ściany i minie jej jakakolwiek ochota do zmieniania czegokolwiek. 

Co więcej - wsadzi w ramkę nas. Też brzydką.

I nie chodzi tu o tworzenie katalogów osób i przejmowanie się czyjąś opinią. 

Tylko o podejście do drugiej osoby i zastanowienie się, zanim swoją odpowiedzią wykreujemy nowy, brzydszy świat.

Tak, piszę bazując na swoim doświadczeniu, i tym na czym się złapałam - mianowicie alergiczną reakcją na osobę, która po prostu weszła do pokoju. Cały wachlarz emocji i idących za nimi, samonakręcającymi się historiami dodałam ja. 

To ja tworzę innych. To obraz w oczach innych, tworzy w pewnym stopniu mnie (np. ta nieszczęsna ramka z automatu pierwszego wrażenia). 

OMG, ten wpis nie jest o cudach. 

Raczej o rutynie dnia codziennego i przekleństwie automatyzacji człowieka. 

(to ma też swoje jaśniejsze strony mocy, ale to nie dzisiejszy temat).

Na zakończenie mam kilka drobnych wskazówek, jak tworzyć siebie i obraz drugiego człowieka tak, by był bilansem zalet, szans, zagrożeń, słabszych stron i wyjątkowych cech (USP?). 

Pamiętaj:

1. Świadomość

Nie wszyscy na świecie wyznają rozwój, pracę nad sobą i wzmacnianie samoświadomości. 

2. Różnorodność 

Każdy jest inny, przyjdzie Ci się zmierzyć z tysiącem przekonań, odmiennych postaw, wierzeń, wzorców i...każde będzie prawdziwe dla tej osoby, z którą przyjdzie Ci się zmierzyć. 

3. Wzór

Wzór na słuszność przekonań, poglądów, wyznań itp. nie istnieje, ale mogę podzielić się jednym z bardziej uniwersalnych spostrzeżeń, które pomoże:

4.Twoja wolność, kończy się tam, gdzie zaczyna się cierpienie drugiej istoty. Gdzie jako istotę można rozumieć również planetę Ziemię :P 

5. Współczucie, empatia, zrozumienie...

Nie oznacza to, że będę się biczować, by zjednoczyć się w bólu z cierpiącym światem. Nie oznacza to tez, że będę usprawiedliwiać bezsensowne krzywdy lub, że będę godzić się na wszystko. Nie.

Po prostu - druga osoba ma emocje. Czuje, cierpi, chce być akceptowana, tak samo jak i Ty lub ja. 

6. Wszyscy chcemy doooobrzeeee! 
Ponoć piekło tym wybrukowane, jednak nie wierzę tym, którzy tak mówią - bo chyba nigdy tam nie byli. 
Skoro ta druga osoba, często bliska nam, też chce dobrze, to może byśmy sobie pomogli?

Tyle ode mnie (i dla mnie) ze wskazówek, teraz Wasza kolej ;)