Dziś mam ku temu wspaniałą okazję - burza dziś długo dojrzewała, budowała napięcie odpowiednią ilością błyskawic, robiła próby mikrofonu, by w końcu przełamać się z hukiem i wylać z nabrzmiałych kłębów strumienie wody. To była wzorowa, letnia burza. Gdy gruba dama grzmotów w towarzystwie swoich błyszczących dwórek odeszła, pozostały tylko szept deszczu i cichutki śpiew kropel.
Krople spadają uroczyście, w jednostajnym pochodzie, w dostojnej dumie - bez wybiegania przed szereg i zbędnych wirtuozerii.
Przy bliskości lasu i w nocnej ciszy, piękno dźwięcznie szumiącego deszczu uwypukla się. Uspokajająca symfonia, wzbogacona jest o granie świerszczy. Od czasu do czasu mocniejszy poryw wiatru sprawia, że do koncertowania dołączają gałęzie drzew z różnorodnością liści. Znajdą się też w tym utworze odgłosy śpiącego domu. Ktoś przewrócił się na bok, skrzypnęło łóżko, w oddali przesunęła się wskazówka zegara. Kroki bosych stóp, łyk wody, trzeba wypuścić kota i znów zasnąć.
Wsłuchując się w deszcz możesz doświadczyć przeróżnych rzeczy - poczynając od wrażeń słuchowych, poprzez wyczulenie na piękno codzienności, ćwiczenie wrażliwości wszystkich zmysłów (spróbujcie jak pachnie i smakuje deszcz) oraz praktykę wyciszenia. Przeżyłeś lub przeżyłaś kiedyś deszcz w takiej formie? Jako całość, wydarzenie, proces, a nie zwykły opad atmosferyczny, który spadł nam na złość i jeszcze wlazł do butów, mocząc skarpety.
Wiecie, że deszcz specjalnie pada wtedy, kiedy wychodzimy z domu bez parasolki? ;)
Udowodnione naukowe, prowadziłam badania na sobie.
Letnia noc i deszcz to para kochanków, którzy tworzą idealną harmonię - spragnieni sobą, łączący przeciwieństwa a jednocześnie tak do siebie podobni.
Obserwuj w ciszy i z uświęceniem - to przecież miłość.
Dobranoc :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz