Daily Wonder - Sunday Wonder

Z cyklu Daily Wonder.

Bukiet zamiast welonu :)

Jakiś czas temu pisałam o podążaniu za śladem świetlików w powietrzu - dziś i wczoraj doświadczyłam czegoś podobnego - wzmocnionego o efekt, który przyniósł materialne punkty zaczepienia w rzeczywistości.

Najpierw ślub w kościele i słowa księdza o miłości.

Nie jestem religijna, nie uczęszczam do kościoła - kwestie duchowości zostawiam dla siebie oraz ewentualnie do dyskusji z najbliższymi.

Nie interesuje mnie profesja "ksiądz" i staram się nie uprzedzać do kazań, jeśli już mam okazję być na takim ( jak podczas ślubu), słucham i  wyciągam jak najwięcej ze słów i dopiero potem oceniam na ile się z nimi zgadzam lub nie.

Miłość to praktyka, ciężka praca i świadomie podjęta decyzja - zgadzam się z tymi słowami i one stanowiły piękny wstęp do dalszych wydarzeń.

Potem było wesele.

Wesele jest dla gości - a dla mnie, jako gościa, było wyjątkową okazją do uświadomienia sobie swojej wartości, przynależnej mi jako człowiekowi, kobiecie, żywej istocie.

Nikogo nie znałam, poza przyjacielem, który mnie zaprosił jako osobę towarzyszącą. Nieznajomość ludzi dała mi swobodę, jakiej potrzebowałam by odpuścić sobie troski, przejmowanie się czynami, słowami, wyglądem oraz tym, co ktoś sobie o mnie pomyśli.

Przestało to mieć znaczenie i tak jak we Francji uśmiechałam się do obcych ludzi, tak tutaj mogłam po prostu bawić się i z ciekawością przyglądać się rzeczywistości.

Rzeczywistość nie przestała mnie zaskakiwać swoją hojnością i dawką cudów (nie jest to WOW-optymizm, cuda - to dla mnie rzeczy codzienne, które okazują się niesamowite, nieoczekiwane i dające niezwykłą radość, jeśli umie się je docenić).

Złapałam welon - a raczej wpadł on wprost na mnie. Zjawiłam się w odpowiednim miejscu,w  odpowiednim czasie i tyle trzeba było, by zdobyć coś, o czym maleńka myśl posiadania - pojawiła się jako delikatne, błyszczące, puszyste połaskotanie między sercem a umysłem.

Teraz wygram milion złotych.

Welon został wymieniony na piękny bukiet - z czego jestem jeszcze bardziej zadowolona - a co jest najbardziej zaskakujące to to, że trzymając welon, myślałam o tym, jak pięknie byłoby zamiast niego rzucać ślubnym bukietem - bo to taki piękny zwyczaj, a kobiety kochają kwiaty. Mówisz i masz - cud ;)

Niedziela oznaczała również powrót - dla mnie świetnie, uwielbiam roadtripy i prowadzić auto w rytm muzyki. Mogę sobie pośpiewać po drodze i tylko ja słyszę.

Jechałam przez Sieniawę - małą miejscowość, w której mieszka moja rodzina. Znajduje się tam również wspaniały pałac rodziny Czartoryskich, który zwiedzałam w wieku ok 7 lat - czyli 20 lat temu. Postanowiłam odwiedzić pałac ponownie, a przy okazji napić się kawy. 

Pałac w Sieniawie

Coś ciągnęło mnie w tamtą stronę, delikatnie dźwięczało z tyłu głowy, że to miejsce właśnie teraz trzeba odwiedzić. Bo kiedy? 

Zaparkowałam, przemierzyłam park i weszłam do pałacyku. Z zewnątrz wyglądał mniej okazale niż go zapamiętałam. Jednak wnętrze mnie zachwyciło. Było jednocześnie stylowe i przytulne. Eleganckie i zachęcające do tego by zostać. Bogate ale nie onieśmielające. 

Niebieski salonik z fortepianem

Przeszłam kilka dostępnych sal i skierowałam się do wyjścia. Zbliżając się do drzwi, usłyszałam cudowne dźwięki fortepianu. Ktoś grał. W niebieskim saloniku stało kilku turystów, a przy fortepianie siedział Pan i radośnie grał robiąc pokaz najbardziej znanych piosenek w wersji fortepianowej. 

Ten krótki koncert trwał może 15 minut, jednak poruszył mną do głębi, zachwycił i wzruszył - Imagine Johna Lennona chyba nigdy nie było tak bliskie i namacalne jak wtedy. 

Jestem na kawie na zamku w Sieniawie ;)

Po skończonym koncercie zamieniłam kilka słów z pianistą. Okazał się być Polakiem mieszkającym i pracującym we... Francji! W kraju, w którym się zakochałam. Pan muzyk napisał mi nazwę swojego zespołu, pożegnałam się z nim słowami: "Do zobaczenia!" i poszłam do restauracji na kawę. Jakie było moje miłe zdziwienie, gdy po chwili ujrzałam znajomego pana muzyka z jego przyjacielem - starszym francuzem. Panowie dosiedli się do mnie by wypić herbatkę przed dalszą podróżą i pogawędzić chwilkę. Wysłuchałam krótkiej historii Pana Polaka, dostałam kilka cudownie pięknych komplementów, o których się wie, że są szczere i dotyczą istoty człowieka, a nie tylko jego powierzchowności. Pan Francuz jak się później okazało zajmuje się kamieniami szlachetnymi. Oboje mieliśmy na szyi kryształ górski i nosiliśmy przy sobie niebieskie kamienie. On turkusy, ja sodalit. W trójkę z panem muzykiem i panem francuzem zachwycaliśmy się tymi zbiegami okoliczności, dobrą energią emanującą z nas oraz cudami codzienności.

"Przestałam wyjaśniać i pozwoliłam sobie czuć." - powiedziałam kiedy zapytali co sądzę o energii i takiej magii, jaka nam się czasem przytrafia. 

Wypiłam kawę, panowie dopili herbatę, pożegnaliśmy się i każde z nas wyruszyło w swoją stronę. 

à tout à l'heure! :)

Jak selfie, to tylko w pałacowym lustrze ;)