You know nothing...

....Joanna S. 

czyli ja nic nie wiem. 

Kiedy piszę posta o tym, jaka to jestem wielce świadoma
i daję ludziom dobre rady, na szczęście chwilę pojawia się taka sytuacja #takasytuacja, która mocno uświadamia mi, jak mało wiem.

Cieszy mnie ten fakt, z prostej przyczyny - szerokie pole do działania, poszerzania świadomości, wiedzy empatii oraz zrozumienia drugiego człowieka.

I da się.

Wczoraj (czyt. w poprzednim poście) postawiłam się w pozycji osoby, która się rozwija, pracuje nad sobą, swoim zachowaniem, postawami i zwraca na to uwagę, niemal w każdej chwili. Patrzy z pozycji obserwującej, oddalonej, chłodnej, racjonalnej i WIE. Wyznacza wskazówki, jak szlaki, po których można podążać na wierzchołek oświecenia.

Bzdura! Jestem człowiekiem, nie Buddą ani mnichem (taka moja dzisiejsza logika, że mnich i Budda to osobne kategoria, wybaczcie).

Jednego dnia mi się coś wydaje, a drugiego okazuje się, że jednak zapędziłam się w róg rozwoju i widziałam tylko fragment tego wielkiego obrazu.

Dzisiaj zobaczyłam więcej. I to, co wczoraj wydawało mi się brzydką ramą - jest tylko elementem większej całości.

Całości obrazu człowieka, na który składają się jego wspomnienia, przeżycia, historie z dzieciństwa, niespełnione marzenia, gorycz codzienności oraz lat rozczarowań, niespełnionych obietnic małżeńskich i upadłą wiarą w lepsze jutro, czy też zmiany. Ta brzydka rama, to wiszące w powietrzu pytanie i strach - czy tak już będzie zawsze? Czy nic się nie zmieni?

Pojawia się odpowiedź - wiem, że samo nic się nie zmieni, ale czy ja chcę coś zmieniać?

Ludzie nie zmieniają bo nie chcą. Przywykli, czy osiedli, czy lękają się nowości - też, lecz nie tylko. Próbowali, nie wiedzieli jak i po latach niepowodzeń, każde przesunęło się na inny tor, dlatego ten pociąg nie pojedzie. Bo ktoś musi się przesiąść. Tylko kto?

Takie wnioski z obserwacji pewnego małżeństwa.

Aby nie pozostawać w tym nastroju marazmu i beznadziei, wracam do siebie w kwestii wiedzy i szerszego obrazu.

Oto co tam zobaczyłam - jak się spojrzy z dystansu dnia dzisiejszego, an wczorajsze wydarzenia, to obraz niekoniecznie posiada ramę. Co więcej - ja staję się obrazem, a bohaterka główna (moja mama, zaszufladkowana przeze mnie w jednej z nieistotnych sytuacji codziennych, zob. <Ty twórca>)  jest tą osobą świadomą, wyczuloną, empatyczną i przewidującą dalsze losy. Widzi dalej niż ja, myśli o innych i kieruje się również troską o dobro najbliższych. 

Zresztą jak mogłam myśleć, że wiem więcej niż osoba starsza i bardziej doświadczona ode mnie? Nie, żeby wiek był jakimkolwiek wyznacznikiem, raczej - jak można zmierzyć i podzielić poziom wiedzy życiowej na więcej, mniej itp?

Absurd i bezsens.

To, co robić mamy by wiedzieć więcej niż 'nothing'?

To, co w poprzednim poście plus (oooo nieeee, jeszcze coś?! przecież ostatnio było zadanie domowe!)

Powtórzę rzecz o empatii oraz...

deal with it - po prostu pogódź się z tym, że będziesz zaskakiwany przez życie swoją niewiedzą, ale... TO DOBRZE.

Bo to znak, że jesteś pilnym obserwatorem i uczniem życia, nie wypierasz się na swoje błędy a Twój umysł pozostaje otwarty. Gratulacje! Oby tak dalej :)

źródło obrazka:
http://media-cache-ec0.pinimg.com/736x/12/59/80/125980df42e15b7191d021d21c89134b.jpg