Decyzje, intuicja i świetliki.

O decyzjach, chwytaniu dnia i możliwościach, które jeśli się wykorzysta w jednej, krótkiej chwili - to wtedy zaowocują.

Dziś planowałam wrócić z biura rowerem, który od tygodnia stacjonuje w rowerowni. Ostatni moment, bo jutro wyjeżdżam na ponad miesiąc z tego pięknego miasta, do mojej pięknej wsi.

...

Przerwałam na chwilę pisanie, by podjąć decyzję. Nie powiem - przedsięwziąć plany, tylko podjąć decyzję - to jest coś więcej. Plany można zmienić, są ulotne
i zbudowane na piasku zachcianek, na miałkim gruncie przypuszczeń oraz bagnistych gdybaniach. Plany są przyszłościowe - dlatego ich struktura jest wirtualna
i nie da się jej wyczuć - jest z mgły. Decyzja natomiast powstaje tu i teraz. W czasie rzeczywistym, bazuje na aktualnym stanie rzeczy i jest mocnym tupnięciem. Owszem, można ją zmienić - natomiast wiąże się to
z własną niekonsekwencją - oczywiście, czasem zmiana decyzji wpływa na dobre. Niemniej jednak - gdy zmieniamy decyzję, odpowiadamy sami przed sobą. Plany są jak pogoda. Decyzja - jest jak kamień rzucony w wodę, jak kołek wbity w ziemię. Decyzję podejmujesz teraz i już zaczyna ona wpływać na twoje myślenie i działanie.

Decyzja wyznacza kurs. Plany tylko ten kurs kształtują, są jak przestrzeń bez drogi. Decyzja to nastawienie na cel.

Podjęłam decyzję o podróży.

Oczywiście nie trzeba się ze mną zgadzać w tej kwestii. Dla kogoś plany mogą być stabilniejsze, a decyzja czymś zmiennym.

...

Wracając do roweru, to po pracy niebo się zachmurzyło. Groźnie, burzowo, ciężko. Idzie na deszcz. Zmoknę zapewne. Jechać, czy nie jechać? Może nie jechać?

Zamiast zastanawiać się, przebrałam się szybko i postanowiłam jechać, dopóki się nie rozpada.

W trakcie jazdy wybrałam nową drogę - zdecydowanie szybszą i przyjemniejszą niż jazda przy głównej. Pojechałam przed siebie - tak po prostu, bardziej przeczuwając kierunek, niż wiedząc gdzie dokładnie wyjadę (bo skąd miałam niby wiedzieć, nigdy tamtędy nie jechałam).

Jakież było moje zdziwienie, gdy przed sobą zobaczyłam stary, opuszczony budynek, ukryty za drzewami
i gdzieniegdzie porośnięty bluszczem. Zaraz obok tego budynku, stał maleńki kościółek z czerwonej cegły - nietypowy, bo wyjątkowo niski, jednak z małą wieżyczką. Tuż za kościółkiem, roztaczał się widok na park - zacieniony, soczyście zielony i w tej zieleni miękki, spokojny. To nie koniec zwiedzania - w parku stał pałacyk w renesansowym stylu. Wszystko kilka minut jazdy od mojego bloku. Okazuje się, że mieszkam tuż przy pełnym zabytków parku.

Zob. http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_im._Anny_i_Erazma_Jerzmanowskich_w_Prokocimiu

Zmierzam już do końca wycieczki - już kolejny raz, dostaję wspaniały dowód na to, jak podążanie za przeczuciem w nieznanym sobie kierunku, okazuje się dla mnie przygodą pełną bogactwa przemyśleń oraz piękna.

Intuicja to zaufanie jednocześnie do siebie i do świata - to umiejętność wyczucia i wsłuchania się, w ślad pozostawiony tylko dla Ciebie. To nie pomyłka - wyczuj i wsłuchaj się w ślad. To nie oczy będą prowadzić.