Syndrom szafy

Syndrom szafy...

...czyli locked in w wersji twórczej i pisanej.  

Dawno, dawno temu zanim do Polski przyszedł Internet na tak szeroką skalę jak dziś, istnieli ludzie, którzy również pisali. Blogi wtedy raczkowały i z tego co pamiętam - często stanowiły powód do żartów. Przynajmniej wśród gimnazjalistów, czy licealistów. 

Pisałam bloga, a jakże! Nawet dwa lub trzy. Jeden przetrwał do czasów dzisiejszych, choć w wersji mocno okrojonej. Skasowałam płaczliwe zapiski z gimnazjum - mea culpa, szkoda - byłoby świetne muzeum gimnazjarstwa internetowego (gimnazjum+pisarstwo). Zapiski w wersji papierowej też posiadam (schowane w szafie).

Blog, który się zachował nie jest już używany - spoczywa w formie elektronicznego pamiętnika
z zapiskami z pierwszych lat studiów - ho ho! kiedy to było! (dawno).

Pisało się zatem do szuflady. A kiedy pisało się dużo
i szuflady zrobiły się za ciasne - powstał syndrom szafy. Kiedyś w szafach mieszkały potwory, a potem wlazłam ja z moimi pamiętnikami, przemyśleniami, tekstami, historiami i pomysłami na książki. 

Syndrom szafy pozwalał wychylać się od czasu do czasu z małym tekstem, esejem lub felietonem. Jednak nigdy nie wyszłam dalej, niż na odległość ciągnących mnie w tył rękawów czy zimowych szalików, okręconych wokół kostek. 

Piszę tak poetycko, a rzeczywistość pokazuje jak przesuwam odpowiedzialność na zakurzone elementy budowania wizerunku ;) 

Skąd ta skrytość? Przecież ciasne pomieszczenia z czasem robią się niewygodne, nawet bawiąc się jako dziecko w  chowanego nie byłam w stanie zbyt długo wysiedzieć w jednym ukryciu. 

Skrytość, nieśmiałość, pozorna skromność - eufemizmy na zaniżone poczucie własnej wartości i hodowane obawy o to, że nie jestem dość dobra i co inni sobie pomyślą. 

OMG, who cares?! Przynajmniej na etapie podstawowym ;)

Podejmowałam wiele prób wyjścia z szafy - do każdej należało się dokładnie przygotować. Pakowanie najpotrzebniejszych rzeczy zaczynało się od zastanowienia, czego potrzebuję, by wyjść. Następnie należało podjąć szereg trudnych decyzji, dokonać wyboru co zabrać, którą skarpetkę wybrać, a może dokupić nową? Jednak tamta stara była lepsza. Odwieczne problemy decyzyjne, negocjacje z szafą i neverending story konfliktów wewnętrznych.
Metoda małych kroków była całkiem niezła - czyli najpierw powoli wysunę czubeczek palca. Później delikatnie postawię stopę na podłodze - ok, stabilnie. Potem druga noga, przechylę ciało naprzód...aaaa nie! Jednak wracam.
No właśnie. Jednak wracam, nie jestem aż tak dobra - bajzel się zapętla.
Za dzieciaka miałam ciekawą właściwość - w mojej szafie łatwo robił się bajzel i nie chciał się sam sprzątać. Moja mama znalazła świetny sposób na zmotywowanie mnie - przychodziła któregoś dnia, gdy miarka (półka) się przebrała i wyrzucała zawartość szafy na podłogę. Moim zadaniem było poukładać rzeczy na nowo, z jednoczesną selekcją niezdatnych do awansowania na elementy image'u :)

Do dziś uważam, że jest to jeden z najlepszych sposobów na wyjście z szafy - zarówno w znaczeniu metaforycznym jak i dosłownym. Weź to wywal z siebie. Potem układaj. Ułoży się. Zawsze się układa.
Tak jak ten wpis :)

DWW.

Dopisek: ewentualne błędy, zawsze można edytować i też jest ok ;)

Jeśli spodobał Ci się ten post, zdjęcia lub cokolwiek innego - to będzie mi bardzo miło, jeśli polubisz też mój profil na FB :) ---> Daily Wonder Woman